"An" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor en francés. Cultivou a poesía, o teatro, o ensaio, etc, pero sobre todo a novela, dotada dunha grande imaxinación. Cómpre salientar as súas obras Indide 33 (1921) e Le siège de Syracuse (1962).

1. Que aromatiza.

2. Substancia que, aplicada en pequena cantidade, comunica un aroma ou mellora ou reforza o existente, nun alimento, bebida, tabaco, cosmético, etc. Os aromatizantes tamén poden servir para encubrir un cheiro desagradable en produtos farmacéuticos, plásticos, tinturas de imprenta, aire do ambiente, etc. Empréganse como aromatizantes composicións preparadas con produtos naturais, tales como as especies, os aceites esenciais e as olorresinas e unha gran variedade de compostos químicos obtidos por transformación de produtos naturais ou por síntese.

3. Aplícase o cualificativo de aromatizantes ás especies, en xeral, así como á cortiza de laranxa ou de limón, á rama de canela, ao azafrán, ao loureiro, etc.

PERSOEIRO

Xornalista, fillo de emigrantes vascos e moi identificado con Galicia, foi presentador do programa Recordando a Galicia, que se viña emitindo dende 1939. Foi premiado o seu labor informativo en numerosas ocasións pola colonia galega da emigración.

PERSOEIRO

Escritor e pensador. Formado polos xesuítas, de mozo introduciuse en ambientes mundanos e libertinos que lle inculcaron un certo esnobismo social. Estudiou Dereito sen moito entusiasmo e deuse a coñecer cuns versos satíricos que lle valeron durante os primeiros anos da Rexencia (1715-1718), diversos confinamentos e unha breve estadía na prisión da Bastilla. Unha traxedia neoclásica, Oedipe (1719), chea de alusións políticas e anticlericais, fíxoo popular entre a nobreza e recibiu protección do rexente e do Rei (concedéronlle dúas pensións en 1722). Insistiu na súa crítica subversiva no poema épico La Henriade (edición clandestina de 1723), malia o que seguiu frecuentando a corte e mesmo foi invitado á voda de Luís XV. Non obstante , a disputa co cabaleiro de Rohen (1726) reportoulle unha nova estadía na Bastilla e o exilio en Londres ata 1729. Este período inglés transformouno nun burgués consciente e combativo, máis sensible á historia e cultura estranxeiras -descubrimento...

1. Relativo ou pertencente a Arousa.

2. Persoa natural ou que vive en Arousa.

PERSOEIRO

Escultor, pintor e poeta alsaciano. Formouse en Weimar e París. Expuxo cos abstractos e cos superrealistas, e participou no movemento Dadá en Zúric, 1915. Cunha simplicidade orgánica e con títulos poéticos, creou unha abstracción biomorfa. A súa escultura transformou os medios de expresión. Obtivo diferentes premios: na Bienal de San Paulo (1952), de Venecia (1954), etc. Escribiu poesías e textos dadaístas.

1. Anélido do grupo dos arquianélidos.

2. Grupo heteroxéneo de anélidos que comprende pequenos vermes próximos aos poliquetos, na súa maioría mariños, algúns de auga doce. Poden ter o corpo segmentado ou non segmentado. Algúns presentan quetas e parápodos; a outros fáltanlles. Existen poucos xéneros neste grupo, con grandes diferencias entre eles, como Polygordius, Protodrilus, Dinophilus, etc.

1. Relativo ou pertencente a Arquímedes.

2. Dise do grupo conmutativo e totalmente ordenado que cumpre a propiedade seguinte: para todo elemento x > 0 e todo elemento a ³ 0 existe un número natural n tal que a £ nx. Os números enteiros, racionais e reais son arquimedianos.

PERSOEIRO

Dramaturgo, poeta e novelista. En 1954 viaxou a París para ver o Berliner Ensemble, iniciando así a estadía na cidade onde publicou e viu estreados moitos dos seus textos adaptados á lingua francesa. Influenciado polo Surrealismo e o Absurdo, na modalidade que el chama “pánica”, unha boa parte da súa obra, aquela que concibe no autoexilio parisino, destaca pola súa irreverencia, por unha marcada tendencia a reflectir condutas humanas dominadas polo sadismo e por unha permanente exploración do ritual e da cerimonia. Pasou, despois, ao Théâtre Bouffe, a medio camiño entre o vodevil e o absurdo. É autor, entre outras pezas, de Piqué-Nique en campagne (1952), Fando et Lis (1964), L’Architecte et l’empereur d’Assyrie (1967), Volemoi un petit milliard (1977), Le pastuga des loufs ou overture orng-outan (1978) e Punk et Punk et Colégram (1978). Realizou filmes como Viva la muerte! (1971), J’irai comme un cheval fou (1973)...

IGREXAS

Igrexa románica da segunda metade do s XII situada na parroquia do mesmo nome. O edificio ten unha única nave da que só se conserva a ábsida rectangular, cuberta por unha bóveda de canón, e os paramentos laterais como exemplos da súa traza románica.