"llo" (Contén)

PERSOEIRO

Militar e político guatemalteco. Formouse na Academia Militar e na Escuela Politécnica del Ejército. No 1954 ocupou o país e derrocou o goberno de Jacobo Arbenz coa axuda dos EE UU. Foi nomeado presidente e anulou a Constitución de 1945 para promulgar unha nova en 1956. Disolveu os partidos de esquerdas, neutralizou os sindicatos e suprimiu a liberdade de prensa. Foi asasinado por un membro da súa garda.

PERSOEIRO

Soprano. Estudiou no Conservatorio Superior de Música de Madrid e na Escuela Superior de Canto e foi discípula de Mercedes García López, Rosa Fernández e Teresa Tourné. Ingresou no coro de RTVE e na Agrupación Lírica Julián Gayarre. En 1973 trasladouse á Coruña e exerceu a docencia no Conservatorio de Música de Santiago de Compostela. Participou decisivamente na recuperación e difusión da obra de compositores galegos: estreou o Réquiem de Melchor López, as Seis baladas, a Misa de Réquiem e o Te Deum de Xoán Montes. No seu repertorio destaca a estrea mundial da Cantata para soprano y trío de Carmelo Bernaola e a súa interpretación da obra de Joaquín Rodrigo sobre textos de Rosalía de Castro. Como solista actuou en Europa e Hispanoamérica con obras da lírica española e de ópera, así como oratorios e pezas do repertorio sinfónico-vocal. Ademais de realizar gravacións para RTVG e RNE, editou Canciones, con obras de Marcial del Adalid e Andrés...

GALICIA

Artista plástico. Trasladouse coa súa familia a Bos Aires e estudiou na Escuela de Bellas Artes, onde contactou co surrealista Raquel Forner e coñeceu a Laxeiro, Colmeiro e Seoane. En 1956 volveu a España e publicou unha serie de poemas na revista Índice. Coñeceu a galerista Juana Mordó e presentou os seus debuxos na Galería Biosca que esta dirixía. En 1959 celebrou a súa primeira exposición individual na Galería Altamira, ano no que comezaron as súas mostras por todo o mundo. Dende 1982 represéntao a galería Malborough de Nova York, onde instalou o seu estudio. A súa proposta artística reflicte unha certa figuración e un realismo, imbricado na súa propia imaxinación, que converte os seus cadros en metáforas onde mestura a realidade e o soño; deste xeito, crea un eclecticismo que parte dun autodidactismo literario, enriquecido polo coñecemento dos clásicos europeos como Goya, Friedrich e Picasso, ou correntes como o cubismo e o surrealismo. Como gravador iniciouse en 1962 cando coñeceu...

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Sevilla, Andalucía, drenado polo río Guadiamar e situado nos contrafortes occidentais da serra de Aracena (1.600 h [1996]). Destacan os xacementos de pirita, galena e fluorita. Os principais cultivos agrícolas corresponden aos cereais e ao tabaco.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Jaén, Andalucía, drenado polo río Guadalestón e accidentado pola serra da Alta Paloma (5.667 h [1996]). Presenta agricultura de secaño, sobre todo de cereais, e a industria baséase nas xeserías. Conserva a igrexa de San Pedro Apóstol (s XIV).

GALICIA

Poeta. Licenciado en Dereito e Filosofía e Letras, pertenceu ao corpo de intendencia da Armada. Ocupou a cátedra de Filoloxía Galego-Portuguesa na Universidad de Murcia. Publicou, entre outras obras, Nebulosas (1934), La avena de Dafnis y otros poemas (1935-1942) (1943), La canción de los pinos (1945), Poemas del mar y del alma (1948), Argos. Poema del mar y del alma (1948, 2ª edición 1953), Lirios de Compostela (1949), Cuatro poetas belgas de hoy (1950), O espello das brétemas e outros poemas (1987) e Vuelo hacia dentro (1987).

GALICIA

Historiador da arte e arqueólogo. Licenciado en Filosofía e Letras (1926), foi profesor na Escola de Comercio e na Universidade de Santiago de Compostela. Exerceu como director do Museo Provincial da Coruña (1922), arquiveiro municipal (1930) e cronista oficial (1946). Colaborador en diversas publicacións, o seu destacado labor de catalogación e conservación do patrimonio artístico galego recolleuse en múltiples artigos como “La arquitectura cristiana en Galicia” (1906), “Los castros gallegos” (1908), “Por las montañas de Galicia. Las montañas del Cebrero” (1918), “Guía artística y monumental de la provincia de Orense” (1928), “La arquitectura en Galicia en la época de los suevos” (1961) e El pórtico de la Gloria (1949). Escribiu a novela curta A dona das torres (1925). Postumamente editouse Inventario de la riqueza monumental y artística de Galicia (1972). En 1905 ingresou como adxunto na Real Academia Galega, da que foi correspondente en 1908 e numerario en...

PERSOEIRO

Compositor. Discípulo de C. del Campo e N. Boulanger, foi catedrático do conservatorio de Sevilla que dirixiu dende 1964 a 1978. Da súa produción destacan numerosas obras para piano, órgano, cantatas e ciclos de cancións.

PERSOEIRO

Pintor. Formado en Sevilla, foi o representante máis importante da escola barroca cordobesa. Recibiu a influencia de Zurbarán e Ribera, e das escolas napolitana e flamenga. Entre as súas obras destacan San Francisco, realizada para o convento das franciscanas da Coruña, El Calvario (1649) e Adoración de los pastores (1651). Ademais, pintou retratos e paisaxes.

GALICIA

Médico neurólogo. Profesor titular de Patoloxía e Clínica Médicas da Universidade de Santiago de Compostela, fundou a Sociedade Galega de Neuroloxía. Académico correspondente da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia.

PERSOEIRO

Escritor. Cultivou a poesía na obra Donaires del Parnaso (1624) e o teatro, pero destacou, sobre todo, no conto ao xeito das novelle italianas, como aparece en Noches de placer (1631) e Los alivios de Casandra (1640). Escribiu unha novela longa de tradición picaresca, evolucionada cara a un certo costumismo en La garduña de Sevilla (1642).

PERSOEIRO

Politóloga e política. Doutora en Dereito pola Universidad Complutense de Madrid e máster en Ciencia Política pola Ohio State University, é catedrática de Ciencia Política na Universidad Nacional de Educación a Distancia (UNED). Especialista en partidos políticos e comportamento electoral, foi directora da Nueva Revista de Política, Cultura y Arte e do Centro de Investigaciones Sociológicas (CIS). O 27 de abril do 2000 foi nomeada ministra de Educación, Cultura e Deporte.

PERSOEIRO

Arqueólogo, historiador e crítico da arte. Discípulo de Pere Bosch i Gimpera, foi catedrático de Historia da Universitat Autònoma de Barcelona, na que ocupou o cargo de secretario entre 1933 e 1939, e catedrático de Historia Universal na Universitat de Barcelona en 1942. Fundou e dirixiu o Museo de Tossa en 1935 e foi conservador do Museu Arqueològic de Barcelona entre 1931 e 1950. Na súa obra La cultura del vaso campaniforme: su origen y su extensión en Europa (1928), analiza o fenómeno campaniforme dende unha óptica europea. Outras obras súas son Cronología del vaso campaniforme en la Península Ibérica (1943) e José María Sert (1947).

PERSOEIRO

Libreiro e editor. En 1509 constituíu unha sociedade co impresor Cristóforo Cofman e con Llorenç Ganoto para publicar unha recompilación de obras de autores en lingua castelá dos ss XIV e XV coñecida como Cancionero general (1511).

PERSOEIRO

Pintor. Estableceuse en Roma en 1751 e foi discípulo de Corrado Giaquinto ata 1753. Regresou a España e traballou con Mengs (1758-1764) e na fábrica de tapices de Santa Bárbara dende 1770. A súa arte intimista céntrase nos pequenos grupos dunha certa posición social, como se reflicte en Niños jugando al boliche e La bollera de la puerta de san Vicente. Realizou obras relixiosas en igrexas de Madrid, como os frescos de San Ginés. En 1785 foi nomeado membro de mérito da Real Academia de San Fernando e en 1788 vicedirector. O seu irmán Fernando del Castillo (Madrid 1740 - 1777) foi pintor na Real Fábrica de Porcelanas del Buen Retiro.

PERSOEIRO

Escritor. A súa infancia transcorreu no campo de concentración de Mauthausen e nun reformatorio relixioso español. Entre outras obras, é autor de Tanguy (1957), Le silence des pierres (O silencio das pedras, 1975), Le sortilège espagnol (O sortilexio español, 1977), La nuit du décret (A noite do decreto, 1981) e La gloire de Dina (A gloria de Dina, 1984).

PERSOEIRO

Político arxentino. Membro do partido conservador, foi senador entre 1932 e 1935. Ministro de Xustiza, Instrución Pública e Interior en 1936, chegou a vicepresidente do goberno en 1937, e dous anos despois accedeu á presidencia. Durante o seu mandato, coetáneo cos primeiros anos da Segunda Guerra Mundial, proclamou a neutralidade do seu país. En 1943 derrocouno un golpe militar.