"xia" (Contén)

PUNTA

Punta do litoral atlántico, situada entre as de Insua e Montegordo, na parroquia de Touriñán (Muxía).

1. Relativo ou pertencente ás leptosporanxiadas.

2. Planta da subclase das leptosporanxiadas.

3. Subclase de plantas, da división dos pterófitos, que se caracteriza por presentar esporanxios que se forman a partir dunha soa célula e teñen paredes unistratificadas.

1. 1. Sono anormal, profundo e continuado, durante o que o enfermo só pode dar algunhas respostas vagas, sen espertarse por completo nin gardar ningún recordo.

   2. Estado de inacción e de indiferencia.

   3. Estado de inactividade polo que pasan determinados animais cando as condicións do medio son desfavorables. A letarxia caracterízase pola redución ao mínimo do metabolismo, da temperatura corporal, do ritmo respiratorio e cardíaco ou da produción de enzimas. Durante a letarxia o animal vive das reservas acumuladas durante a época favorable. OBS: Recibe o nome de hibernación ou de estivación, segundo coincida cos meses fríos ou cos cálidos.

2. Magnitude sen dimensións, igual a log E 0 /E (sendo E e E 0 dous valores da enerxía dun sistema), que permite simplificar a formulación no estudo da diminución de enerxía nun proceso físico, como é a moderación dos neutróns nun reactor nuclear.

1. 1. Auga que ten en disolución sales alcalinos ou álcalis.

   2. lixivia de hipoclorito

      Disolución acuosa de hipoclorito potásico, nun exceso de hidróxido potásico.

2. Líquido alcalino que se emprega para branquear a roupa ou quitarlle as manchas. Antigamente obtíñase tratando con auga fervendo a cinza do carbón, pero actualmente emprégase unha disolución acuosa de sales alcalinos, especialmente de hipoclorito sódico.

3. Disolución que se emprega na fabricación da pasta de celulosa para a separación da lignina da pasta. Os seus compoñentes básicos son o sulfito ou sulfato cálcico, magnésico, sódico ou amónico, ou ben a sosa cáustica.

PERSOEIRO

Político. Membro do PC desde 1927, participou na Longa Marcha (1934-1935) e converteuse en gobernador de Hubei (1949). Viceprimeiro ministro e ministro de Finanzas, caeu en desgraza durante a Revolución Cultural (1966-1969), pero foi rehabilitado en 1973. En 1983 foi elixido presidente da república, cargo que abandonou en 1988.

1. Rama da xeoloxía que estudia as características físicoquímicas das rochas, así como as condicións baixo as que se formaron. A litoloxía e a mineraloxía comezaron sendo ciencias de observación dedicadas ao estudo das propiedades ópticas das rochas e minerais (cor, brillo, dureza ou tamaño dos grans). A ansia investigadora dos humanistas dos ss XV-XVI foi a que fomentou o desenvolvemento das denominadas Ciencias da Terra. A xeoloxía, estudo da orixe das rochas e da súa disposición, non sería abordada en profundidade ata finais do s XVII, aínda que importantes precursores como Bernard Passily ou Leonardo da Vinci iniciaron o estudo de fósiles mariños. O extraordinario desenvolvemento da química desde comenzos do s XIX permitiu definir con claridade as nocións de rocha e de especie mineral, feito que fixo posible unha clasificación racional dos tipos de rochas e dos seus compoñentes. A aparición de novas técnicas de análise no laboratorio (raios-X, novos métodos de difracción ou a...

2. Parte da medicina relativa aos cálculos e ás concrecións.

1. Conxunto de ritos e oracións que constitúen o culto divino nunha comunidade relixiosa. En sentido estricto, é o culto público ofrecido a Deus pola Igrexa en nome de Xesús Cristo, e celebrado polo sacerdote. Segundo o Concilio Vaticano II, a obra da redención humana e da perfecta glorificación de Deus, faise presente polo sacrificio e polos sacramentos, e arredor deles xira toda a vida litúrxica. A liturxia comprende a misa, os sacramentos, o oficio divino e a celebración dos misterios de Xesús Cristo a través do ano litúrxico. Na Igrexa Católica a liturxia romana partiu das formas da liturxia xudía empregadas por Xesús Cristo e os apóstolos, orixinándose en Roma e configurándose baixo a acción dos papas. O período que vai desde as orixes ata finais do s IV caracterizouse pola improvisación, do que quedou testemuño a primeira descrición da misa do mártir Xustino, nun intento de fixar as tradicións orais. A segunda etapa (de mediados do s IV a finais do s VII) destacou pola influencia dos...

2. Forma concreta de celebrar o culto litúrxico segundo cada Igrexa ou cada grupo étnico. As diferentes liturxias ou ritos cristiáns poden ser agrupados en familias litúrxicas segundo a orixe de cada unha delas. Así, temos as liturxias occidentais, que agrupan os ritos romano, practicado pola Igrexa Católica, o visigodo, tamén chamado mozárabe ou hispánico, o ambrosiano ou milanés, e o galicano. Nas liturxias orientais temos a familias alexandrina e a antioquena. A liturxia protestante varía segundo as Igrexas e o reformador de quen dependen.

3. Expresión que designa a loanza eterna, de acordo coa visión libre da Apocalipse. Na tradición bizantina é unha expresión moi corrente, xa que a celebración litúrxica sempre é vista como unha imaxe do ceo.