"To" (Contén)

1. 1. Cada unha das demarcacións que, con finalidades administrativas, divide un municipio, unha comarca ou un Estado. Dentro da cidade, os distritos son divisións de primeira orde. O concepto pódese aplicar tamén a outras divisións sen carácter administrativo.

   2. Cada unha das circunscricións administrativas en que están divididos os departamentos franceses desde a súa creación en 1790.

   3. Circunscrición administrativa de primeira orde en Belize, Eslovaquia, Islandia, Israel, Lesotho, Luxemburgo, Mauricio, Portugal, Siria, Sri Lanka, Suriname, Swazilandia, Uganda e Xibutí, e, de segunda orde, en Albania, Malawi e Serra Leona.

   4. distrito federal

      División administrativa de primeira orde no territorio da cal radica a capital dun estado federal. Non pertence a ningún estado da federación e depende normalmente da administración directa do goberno.

   5. distrito marítimo [DM]

      Subdivisión administrativa dos departamentos marítimos españois.

2. 1. distrito electoral

      Cada unha das demarcacións territoriais onde concorren os candidatos dunhas eleccións. Historicamente, chamóuselles distrito ás demarcacións electorais onde se elixe un só representante, e circunscrición ás unidades onde se elixen varios.

   2. distrito municipal

      Cada unha das demarcacións nas que se subdivide o territorio dun municipio para a xestión dos servicios administrativos. A división do término municipal en distritos é competencia do propio municipio.

3. Unidade fitoxeográfica inmediatamente inferior á provincia.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Monforte de Lemos. Construíuse a partir dos muros da primitiva igrexa do s X que pertenceu ao mosteiro de Cinsa. No interior destaca o retablo maior neoclásico coas imaxes de santa Bárbara, Cristo e santo André.

1. Que está separado ou desunido.

2. Relativo ás áreas bioxeográficas que non son continuas ou que están fragmentadas.

3. Aplícase aos conxuntos que non teñen elementos en común. Por exemplo, se A= {1,2,5} e B= {3,4,6}, A e B son conxuntos disxuntos.

4. Aplícase á cruz ou aspa cos brazos divididos e separados de dous en dous, polos seus eixes de simetría lonxitudinais.

1. Relativo ou pertencente aos ditiosteliomicetos.

2. Fungo da clase dos dioctiosteliomicetos.

3. Clase de fungos mixomicetos formados por células vexetativas ameboides que, no momento de frutificar, se xuntan formando un pseudoplasmodio. Encóntranse no humus, na madeira en descomposición e no esterco de herbívoros. Comprende catro xéneros e o máis frecuente deles é Dityostelium.

1. de dicir.

2. Que se mencionou antes.

3. Frase feita que expresa un concepto popular e sentencioso tomado da experiencia. Na tradición oral recóllense ditos como: “O mellor dito é o que queda no corpo”

4. Poema de carácter narrativo con intencionalidade didáctica. A súa brevidade afástao do roman medieval e a carencia de acompañamento musical, do chant. Na súa evolución adoptou diversas formas, como a alegoría ou o lamento amoroso. As primeiras manifestacións estaban compostas en pareados octosílabos, aínda que entre finais do s XII e principios do XIII diferentes autores, como Jean Bodel ou Gautier de Coincy, popularizaron os cuartetos monorrimos en alexandrinos. No eido teatral, a expresión dito de autor alude a un recurso propio do teatro de tese ou do teatro libre, que consiste na introdución no parlamento dun personaxe dunha máxima ou dun concepto que non se corresponde coa súa psicoloxía nin coa súa situación, senón que é unha mostra da brillantez estilística do autor da peza.

1. Repetición involuntaria dunha ou varias sílabas ou mesmo dunha palabra que se produce na fala (chochoqueiro).

2. Figura retórica que consiste na aparición de parellas de termos sinónimos, contrapostos ou complementarios nunha mesma frase ou período, xustapostos ou relacionados mediante unha conxunción. Foi habitual na poesía e na prosa renacentista e barroca.

3. Realización dunha palabra de dúas maneiras distintas segundo o contexto formal no que se atopen, como é o caso de grande/gran (grande importancia/gran muralla) e santo/san (Santo Agostiño/san Bernaldo).

1. Formar ditongo ao pronunciar dúas vocais seguidas dentro dunha mesma sílaba.

2. Transformarse unha vogal nun ditongo.

1. Que ten boa sorte ou fortuna.

2. Que é feliz.

3. Que achega felicidade.

4. Que ocorre de maneira axeitada e no momento preciso.

1. Composición musical xurdida a finais do s XVII. Ten diversos movementos, algúns de danza, e normalmente é para pequenos conxuntos de solistas e pezas para teclado. No s XVIII aludía habitualmente a unha composición instrumental con carácter de suite. Foi moi empregada, entre outros, por Mozart e Haydn.

2. Espectáculo breve que se representa nos descansos dunha obra teatral extensa, coa función principal de entreter o público. Pode consistir nunha peza cómica de ton lixeiro, nun baile, nunha pantomima ou na aparición de comparsas e mascaradas. Esta fórmula estendeuse por toda Europa a partir do s XVI.

PERSOEIRO

Pintor, debuxante e gravador alemán. Estudiou na Dresdener Kunstgewerbeschule (1909-1914) e na Kunstakademien de Dresde e Düsseldorf (1919-1925). Reflectiu a súa participación na Primeira Guerra Mundial en debuxos sobre a fronte e as trincheiras e na serie de augafortes Der Krieg (A Guerra, 1923-1924). Participou no Novembergruppe e en Neue Sachlichkeit. Cunha técnica expresionista, e influído polo dadaísmo, dedicouse a expresar os sufrimentos da clase obreira e da posguerra. Entre as súas obras, destacan os trípticos Der Krieg (A Guerra, 1929-1939) e Die sieben Todsünden (Os sete pecados capitais, 1933). Profesor na Dresdener Kunstgewerbeschule (1927-1933), os nazis incluírono na exposición da arte dexenerada e destruíron a súa obra. Reclutado pola Volkssturm (Garda de asalto), estivo preso en Francia (1945-1946). Trala guerra realizou alegorías relixiosas, e dende 1945 a súa obra amosou influencias da pintura antiga.

1. Recompilación de regras e decisións xurídicas.

2. ersión resumida dunha obra publicada previamente na que se eliminan as partes que carecen de interese ou que se consideran inapropiadas. A redución pode producirse tamén para aforrar espacio e facilitar a difusión dos seus contidos máis relevantes.