"RG" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor. Exerceu a súa obra artística a partir de 1494, sobre todo en Toledo. Trala morte de Pedro Berruguete rematou o retablo maior da catedral de Ávila (1508). Na catedral de Toledo traballou na decoración da sala capitular (1509-1511); para a capela mozárabe pintou La conquista de Orán (1514). A súa obra representa a transición entre o Gótico e o Renacemento. Realizou encargos tamén para o cardeal Cisneros na Universidad de Alcalá de Henares.

1. Relativo ou pertencente a Borgoña, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Habitante ou natural da Borgoña.

3. Dialecto francés que se estendeu pola antiga Borgoña, o Nivernais e parte da Champagne.

4. Individuo do bando francés, inimigo dos armañagueses, que seguiu as directrices dos duques de Borgoña.

5. Arte desenvolvida na rexión borgoñona. A historia da arte borgoñona debeuse iniciar na época galo-romana, aínda que sen unhas características locais propias baixo o dominio imperial. O establecemento dos burgundios supuxo a introdución da arte xermánica (sepulturas de Charnay-lès-Chalon). Do dominio carolinxio queda unha obra moi importante: as criptas de Saint-Germain de Auxerre (mediados do s IX). Co Románico xurdiu a verdadeira arte borgoñona. Os seus edificios dos ss XI e XII responden a tres esquemas construtivos: un primeiro grupo con Cluny III e as catedrais de Langres, de Autun, de Paray-le-Monial; o segundo coa Madeleine de Vézelay, Anzy-le-Duc, e Saint-Lazare e Saint-Martin-du-Bourg en Avallon; e o terceiro, Fontenay. Na escultura, un só estilo unifica capiteis (Cluny, Autun ou Saulieu) e tímpanos (Autun, Vézelay ou Anzy-le-Duc), caracterizada pola espiritualización da figura humana e o delicado sentido do movemento. A pintura presenta certas peculiaridades (murais de Berzé-la-Ville)...

6. Arte musical de diferentes tendencias estéticas cultivada na corte de Borgoña no s XV. Compositores de diferentes países como Binchois, Dufay, Ockeghem e Busnois, encontráronse na corte de Borgoña e influíron na formación da linguaxe musical internacional propia da Europa do s XV.

LOCALIDADES

Localidade de Noruega, no fylke de Sogn og Fjordane, coñecida pola súa stavkirke (igrexa de madeira, 1150?), a máis antiga das conservadas no país.

PERSOEIRO

Prosista e políglota inglés. Destacou polas súas obras autobiográficas: The Zincali, or An Account of the Gypsies in Spain (Os xitanos en España, 1841) e The Bible in Spain (A Biblia en España, 1842-1943).

PERSOEIRO

Escritor. Cursou estudios de Literatura na Facultad de Filosofía y Letras de Bos Aires onde coñeceu a Josefa Emilia Sabor (Pepita Sabor), unha galega natural de Vilanova de Arousa que inspirou a súa obra poética en galego. Gran coñecedor da literatura arxentina e da gauchesca, desenvolveu a súa obra de creación nas letras arxentinas, xunto a Olga Orozco, María Granata, Ana María Chouhy Aguirre, Juan Rodolfo Wilcok, Basilio Uribe e Enrique Molina, entre outros, cos que conformou a denominada Xeración Arxentina do Corenta. A práctica totalidade da súa obra, agás algúns versos publicados na prensa bonaerense, permaneceu inédita. Entre a súa produción lírica atópanse catro dos oito poemas que escribiu en galego e que foron recollidos en 1994 nunha edición elaborada por Xesús Alonso Montero co título Oito poemas en lingua galega. Os poemas en galego foron escritos en agosto de 1939. Morreu no ano 1943, suicidándose nas augas do Río de La Plata. Postumamente se publicou parte...

PERSOEIRO

Pintor e debuxante. A súa pintura, relacionada coa de Toulouse-Lautrec, reflectiu o Montmartre de finais de século. Foi autor de ilustracións para obras literarias como La maison Philipert (A casa Philipert), de Jean Lorrain.

PERSOEIRO

Escritor francés, máis coñecido polo pseudónimo de Saint-Georges de Bouhélier. Cultivou o ensaio, a poesía e sobre todo o teatro, coa súa obra O entroido dos nenos (1910). Escribiu tamén unha serie dramática de carácter histórico.

PERSOEIRO

Xeneral e político francés. Estudiou na escola militar de Saint-Cyr, participou na defensa de París contra os prusianos (1870), entrou na Asemblea Nacional coa promesa de reformar a Constitución de 1875 e, apoiado por Clemenceau, foi ministro de Guerra (1886-1887). Debido ao seu progama democratizador, aínda que con propostas pouco concretas, gañou a simpatía de todos os descontentos do goberno radical (republicanos, nacionalistas, obreiros e soldados). Os seus seguidores formaron o Comité Republicano Nacional, que venceu nas eleccións parciais de 1888-1889; sen embargo, a Boulanger faltoulle decisión para marchar sobre o Eliseo e tomar as rendas do país malia o apoio das clases populares, os soldados e a policia. O goberno aproveitou esa indecisión para anular as eleccións e acusar de complot contra o estado a Boulanger, quen fuxiu a Bruxelas.

CAPITAIS

Capital do departamento de Ain (Borgoña), situada na rexión de Rôine-Alps, Francia (40.972 h [1990]). É centro do mercado agrícola e gandeiro da comarca, ademais de encrucillada das estradas e dos ferrocarrís. As primeiras noticias da cidade remóntanse a 1184, data na que se fixeron os seus límites respecto á parroquia de San Pedro de Brou da que dependía. A partir do s XIII a súa historia confúndese coa da rexión de Bresse, xa que se converteu na súa capital baixo o dominio do condado de Savoia. Presenta importantes mostras de arquitectura do s XVI civil (casa dos Correvod) e sobre todo relixiosa (igrexa de Notre-Dame, ss XV-XVI), e preto da cidade o mosteiro de Brou (1506 - 1512), de estilo gótico flamíxero, que conserva na súa igrexa (1513-1532) os sepulcros de Margarida de Borbón, Filiberto o Fermoso e Margarida de Austria, todos obra de Conrad Meït.

PERSOEIRO

Botánico francés. Percorreu as Islas Canarias, a Península Ibérica, as Illes Balears, Córsega, Provenza, Alxeria, Canadá e Asia Menor, recollendo plantas que despois repartiu de cen en cen entre os coleccionistas máis importantes e os centros botánicos do momento.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico francés. Inventou o concepto de longametraxe. Aínda que traballou en filmes policiais e de aventuras, sentiu clara predilección pola filmografía histórica. Entre os seus traballos destacan: Un drame sous Richelieu (Un drama baixo Richelieu, 1908), Les vitimes de l’alcool (As víctimas do alcohol, 1911), Une aventure de Van Dyck (A aventura de Van Dyck, 1911), Les apaches (Os apaches, 1913), Faust (Fausto, 1922) e Face à la mort (Cara á morte, 1925).

PERSOEIRO

Político. En 1887 acadou o cargo de prefecto da policía do departamento de Saine e en 1888 foi elixido deputado da Asemblea Nacional polo distrito de Marne. Foi xefe do partido Radical Socialista. Entre o 1 de novembro de 1895 e o 21 de abril de 1896 foi primeiro ministro. Senador polo distrito do Marne (1905-1923), foi presidente desta cámara dende 1920 ata 1923. Participou na conferencia da Haia de 1899 como delegado de Francia e en 1903 foi nomeado para a Corte Internacional de Xustiza da Haia. Promotor da Sociedade das Nacións, foi o representante francés neste organismo en 1919. Recibiu o Premio Nobel da Paz en 1920.