"URA" (Contén)

Herbácea de ata 20 cm de altura, con follas de bordo crinado e arredondadas. Presenta flores hermafroditas amarelentas duns 4 mm de diámetro, ovario ínfero, sen pétalos, con catro sépalos, oito estames e dous estigmas, que dan lugar a froitos en cápsula. As flores están dispostas en inflorescencia en corimbo dun verde amarelento con grandes brácteas elípticas. A planta ten propiedades astrinxentes e diuréticas.

Denominación que reciben os fentos que, como os do xénero Ceterach, teñen a capacidade para revirar as follas en condicións de sequidade ofrecendo ao exterior o envés densamente piloso, e de cor dourada, que dificulta o desecamento da planta.

de dourar ou dourarse.

Que ten a cor do ouro ou é semellante a ela.

Aplícase á época ou á idade de máximo esplendor ou felicidade.

douradura.

Acción ou efecto de dourar.

Técnica artística que consiste no revestimento da parte externa dos obxectos con ouro. Pódese dourar sobre diversos materiais, entre eles, a pedra, a madeira, o papel, os metais e a cerámica. Comezou a empregarse no Antigo Exipto en manuscritos, mobles e sarcófagos. No mundo clásico utilizouse a bráctea para revestir estatuas e mobles. Os romanos foron os primeiros en aplicar o po de ouro que a partir da Idade Media se usou en mobles, retablos e esculturas de madeira. Durante o Barroco foi unha técnica moi empregada na imaxinería española. Nas esculturas de metal, principalmente de bronce, realízase mediante dúas técnicas: o dourado por pans de ouro, que consiste na aplicación de follas moi finas de ouro sobre a superficie da peza, que tiña que ter un aspecto previo granulado, golpeadas cun martelo para acadar a adherencia precisa; e o dourado con lume, que consiste na aplicación dunha amalgama de ouro e mercurio sobre a peza para despois quentar o mercurio ao lume para evaporalo. No terreo...

Cubrir con ouro ou cun material semellante a superficie dunha cousa.

1. Dar ou facer que algo adquira unha cor dourada.

2. Facer que os alimentos adquiran unha cor dourada.

Coller unha cousa unha cor dourada.

Acción de durar.

Espacio de tempo que dura algunha cousa.

Equivalencia ou desaxuste entre o tempo da historia e o tempo do discurso na narrativa. O tempo da historia dedúcese das intervencións do narrador, que sinala o paso das horas, días, meses, anos, etc; mentres que o tempo da trama ou discurso é máis difícil de establecer, posto que depende do tempo de lectura, variable segundo o ritmo de cada lector. Gérard Genette preferiu a denominación de velocidade á de dura para definir o contraste entre a dura da historia, que progresa en unidades temporais convencionais como días ou meses, e a do discurso, que se mide en liñas, parágrafos ou páxinas. Outros narratólogos propuxeron os termos de tempo ou ritmo. O grao cero da dura (ou duración) é a igualdade absoluta entre o tempo da historia e do discurso, denominada isocronía. A narrativa incorporou unha técnica cinematográfica, denominada ralentí, que implica a amplificación do tempo do discurso con respecto ao da historia.

Nome e apelido patronímico que proceden do latín durandus (participio de futuro pasivo ou xerundivo do verbo durare ‘durar, permanecer, resistir’). Como nome persoal documéntase no s XIII: “Duram” (doc ano 1205 en P. Loscertales de García de Valdeavellano, Tumbos del monasterio de Sobrado de los Monjes, vol II, 1976, p 159). Como apelido atéstase no s XIV: “Pedro Durã” (doc ano 1317 en C. de Azevedo Maia, História do galego-portugués. Estado lingüístico da Galiza e do Noroeste de Portugal do século XII ao século XVI, 1986, p 227).

Liñaxe moi estendida por toda a Península que se estableceu na Limia. A rama galega trae como armas, en campo de goles, un pao de ouro, e en punta, ondas de azul e prata; bordo de ouro, con oito cabezas de león (ou de lobo), de goles.