"To" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ás escitosifonais.

2. Alga da antiga orde das escitosifonais.

3. Antiga orde da clase das feofíceas, constituída por algas mariñas de talo máis ou menos cilíndrico e macizo, con crecemento intercalar. Actualmente se inclúen dentro da orde das ectocarpais.

PERSOEIRO

Compositor. Vinculado ao coro papal de Roma, cando volveu a España estableceuse en Segovia, onde estreou unha misa a seis voces para a coroación de Filipe II de Castela. Compuxo motetes e outras obras relixiosas.

FILOSOFOS

Filósofo e sociólogo. Licenciado en Dereito e Filosofía pola Universidad Complutense de Madrid, foi profesor de filosofía e metodoloxía da ciencia na UNED. A súa investigación centrouse no estudo das drogas e colaborou de forma asidua cos xornais El País e El Mundo. Entre as súas obras destacan Marcuse: utopía y razón (1969), De physis a polis: la evolución del pensamiento filosófico griego de Tales a Sócrates (1975), Historias de familia: cuatro mitos sobre el sexo y el deber (1978), Filosofía y metodología de las ciencias (1987), Historia general de las drogas (1989-1990), El libro de los venenos (1990), El espíritu de la comedia (1991), Las drogas de ayer a mañana (1994), Formación del profesorado de filosofía y de ciencias sociales (1996), La cuestión del cáñamo: una propuesta construtiva sobre el hachís y la marihuana (1997) e Caos y orden (1999).

1. de escoller.

2. Que é o mellor entre os da súa clase ou categoría.

3. Que tarda en escoller porque non acaba de decidirse ou non atopa o que busca.

1. de escorrer.

2. Que non presenta defectos físicos nin enfermidades.

1. Relativo ou pertencente aos escotos.

2. Individuo dun pobo procedente do NO de Irlanda.

3. Pobo procedente do NO de Irlanda que no s III saqueou Britania. Asentáronse a partir do s VI na rexión occidental de Escocia, especialmente ao redor de Argyll, onde formaron o Reino de Dalriada. Enfrontáronse aos pictos ata que no 844 Keneth Mac Alpin fusionou os dous pobos e os seus territorios no Reino de Escocia e deu orixe a unha nova dinastía que durou ata 1286.

FILOSOFOS

Filósofo irlandés. Supervisor da escola da corte de Carlos II o Calvo, traduciu ao latín varias obras de Dionisio o Aeropaxita e elaborou un sistema filosófico baseado no neoplatonismo. Considerou que a natureza estaba dividida en natureza que crea e é increada; natureza que é creada e crea; natureza que é creada e non crea; e natureza que nin crea nin é creada. Afirmou que Deus sería o fin último de todas as cousas e o punto máis alto da creación, e que o destino final dos individuos non dependía de Deus, xa que a vontade do home interviña na salvación ou condenación do home, feito que lle valeu a condenación da súa obra nos concilios de Valence (855), Langres (859) e Vercelli (1050). Destacan as súas obras De praedestinatione (851) e Periphyseon (865-870).