"Uri" (Contén)

PERSOEIRO

Rei de Etruria (1801-1803) e infante de España, fillo de Fernando I de Parma. Aceptou o trono do Reino de Etruria, creado por Napoleón. Durante o seu breve reinado, Etruria permaneceu ocupada polos franceses.

PERSOEIRO

Rei de Etruria (1803-1807) e duque de Parma (Carlos II de Parma) e Piacenza (1847-1849), fillo de Luís de Borbón, rei de Etruria, e de María Luísa, filla de Carlos IV de España. Obrigado a abdicar por Napoleón, instalouse primeiro en Francia e despois no Ducado de Lucca e, ao morrer a súa nai, obtivo o Ducado de Parma. A Revolución de 1848 obrigouno a abdicar en favor do seu fillo.

1. Corda grosa e longa que se utiliza para amarrar a carga dun carro ou dun remolque.

2. rata augadeira.

3. Termo do barallete ou xerga dos afiadores que corresponde á voz ‘corda’.

PERSOEIRO

Neurólogo e psicólogo ruso. Membro da Academia de Ciencias Pedagóxicas da antiga URSS, continuou a obra de Vigockij e estudiou as relacións entre o cerebro e as funcións superiores do home, especialmente a linguaxe. Da súa produción destacan O cerebro do home e os seus procesos psíquicos (1963), Fundamento de neuropsicoloxía (1973) e Linguaxe e consciencia (1979).

PERSOEIRO

Místico xudeu. De familia alemana, foi educado en Exipto, onde coñeceu o Séfer ha-Zohar e adoptou a cábala. Establecido en Safed en 1570, tivo numerosos discípulos, entre os que destacou Ḥ ayyim Vital, principal divulgador da súa doutrina. Luria elaborou un sistema místico inspirado, en boa parte, por Yosef Alcastell de Xátiva.

PERSOEIRO

Bioquímico italiano. Traballou no Instituto Pasteur de París e no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts, onde investigou sobre os bacteriófagos. En 1942 obtivo co microscopio electrónico unha fotografía dun bacteriófago onde se reflexaba a súa morfoloxía: cabeza arredondada e rabo longo. En 1943, en colaboracion con Max Delbrück, demostrou que os bacteriófagos sofren mutacións como os organismos superiores. En 1945, descubriu, ao mesmo tempo e independentemente de Alfred Hershey, a aparición simultánea de mutacións na bacteria hospedeira e no fago parasito, fenómeno que se coñece como mutación inducida polo hospedeiro. Entre as súas obras destacan General virology (1953) e Vida: un experimento inacabado. En 1969 recibiu, xunto co M. Delbrück e A. D. Hershey, o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina polos seus traballos sobre os bacteriófagos.

1. Desexo esaxerado dos praceres sexuais.

2. Exceso esaxerado de algo, especialmente referido á vexetación.

3. Un dos sete pecados capitais, segundo o catecismo católico.

1. Que ou quen é proclive ou que está dominado pola luxuria.

2. Que é moi abundante ou que está moi desenvolvido, referido especialmente á vexetación.

PERSOEIRO

Pedagogo. Foi inspector de primeiro ensino na zona de Xinzo de Limia. Vinculado á Institución Libre de Enseñanza, foi un dos introdutores da renovación da educación en España entre 1914 e 1936 e un dos defensores das ideas da escola nova. Presidiu a Liga Española de Educación e foi, ademais, secretario técnico do Ministerio de Instrución Pública e secretario de publicacións do Museo Pedagógico de Madrid. Fundou a Revista de pedagogía (1922), que ademais dirixiu durante catorce anos. A partir de 1938 foi profesor da Universidad de Tucumán. Escribiu La enseñanza primaria en España (1915), Ensayos de pedagogía e instrución pública (1920), La escuela única (1932), Reforma de la educación (1945), La pedagogía contemporánea (1947), La escuela nueva pública (1948), Pedagogía (1950), Pedagogía social y política (1954) e La Institución Libre de Enseñanza y la educación en España (1957).

PERSOEIRO

Mariscal de Francia e duque de Magenta. De orixe irlandesa, foi gobernador de Alxeria (1864-1870), interveu na Guerra Franco-prusiana e estivo prisioneiro en Sedan. Despois de reprimir a Comuna de París de 1871, foi presidente da República en substitución de Thiers (1873-1879).

PERSOEIRO

Matemático escocés. Na súa obra fundamental A Treatise of Fluxions (1742), prolongou, con métodos orixinais os cálculos do seu mestre I. Newton sobre determinadas cuestións aínda non aclaradas, como a figura de equilibrio dunha masa fluída en rotación ou a atracción que exerce por un elipsoide homoxéneo sobre puntos da súa superficie ou do seu interior. Estableceu tamén a fórmula Maclaurin.

1. Relativo ou pertencente aos macrúridos.

2. Peixe da familia dos macrúridos.

3. Familia de peixes que presentan a cabeza grosa, con ollos moi grandes, e o corpo que se vai estreitando ata converterse en longas e delgadas colas, de ata 30 cm de lonxitude. Algunhas especies viven a 900 m, aínda que existen outras que poden vivir ata 3.900 m de profundidade. OBS: Tamén se denominan colas de rata.

1. Relativo ou pertencente aos macruriformes.

2. Peixe da antiga orde dos macruriformes.

3. Antiga orde de peixes da clase dos osteíctios, actualmente incluídos na orde dos gadiformes. Constitúen un pequeno grupo de formas abisais, denominadas en xeral peixes rata.

PERSOEIRO

Escritor belga. Relacionouse en París con poetas simbolistas. Das súas obras poéticas destacan Les serres chaudes (1889) e Douze chansons (1896). En teatro tamén introduciu elementos simbolistas, como en La princesse Maleine (1889), L’intruse (1890), Les aveugles (1890), Les sept princesses (1891), Pelléas et Mélisande (1892) e Intérieur (1894). A partir de 1896 acentuou o seu pesimismo e o significado da aceptación da adversidade a través da contemplación da natureza, como reflicten os seus ensaios filosóficos Trésor des humbles (1896) e La sagesse et la destinée (1898), os dramas Soeur Béatrix (1901), e os estudios de historia natural La vie des abeilles (1901). Recibiu o Premio Nobel de Literatura (1911).