"To" (Contén)

Instrumento que mide a intensidade dunha radiación nunha zona determinada de lonxitudes de onda do espectro. En química emprégase para determinar o espectro de absorción (intensidade da absorción da enerxía radiante en función da lonxitude de onda) dunha mostra de materia, especialmente nas rexións do ultravioleta, do visible e do infravermello. Os espectrofotómetros de feixe único están constituídos esencialmente por un foco de radiación electromagnética continua, unha cela portamostras, un monocromador e un detector. No infravermello, o foco é un emisor de Nernst, e o detector é un bolómetro, un termopar, unha cela pneumática de Golay ou unha cela piroeléctrica. O monocromador é un prisma ou unha rede de difracción; máis raramente, un interferómetro. A óptica do instrumento ten que ser transparente na rexión espectral estudiada. Os espectrofotómetros de dobre feixe comparan directamente a intensidade transmitida pola mostra, da que se calcula a absorbida, coa transmitida polo disolvente...

Instrumento que consiste nun espectrohelioscopio dotado dunha cámara cinematogáfica, que se emprega para filmar a evolución de fenómenos solares, xeralmente en luz monocromática.

Lingua auxiliar internacional creada en 1887 por Ludwik Lejzer Zamenhof, autor dun manual que asinou co pseudónimo de Doktoro Esperanto (Doutor Esperanzado). O esperanto consta de 16 regras fundamentais, entre as que destacan: cada letra pronúnciase como se escribe e viceversa. O acento prosódico recae sempre sobre a penúltima sílaba. Existe un único artigo, determinado e invariable, la. Só hai 11 morfemas gramaticais: os substantivos rematan en o; os adxectivos, invariables para o xénero, rematan en a; os substantivos e adxectivos fan o plural en j; o acusativo, marca do complemento directo e do lugar a onde se vai, acaba en n; os adverbios rematan en e; os verbos non cambian nin de persoa nin de número, e terminan en i (infinitivo), as (presente), is (pasado), os (futuro), us (condicional) e u (volitivo, equivalente a imperativo e mais subxuntivo). A partir da raíz obtéñense as distintas categorías gramaticais. Por exemplo, da raíz flor- obtense floro (‘flor’, substantivo), flora (‘floral’,...

espermat(i/o)-.

Distensión quistosa do epidídimo ou da rede testicular que contén espermatozoides e outras células xuntamente con glóbulos de graxa.

Gametocisto produtor de aplanogametos, os espermacios, propio das plantas que se reproducen por tricogamia.

Célula procedente do crecemento e división das espermatogonias dentro do proceso de espermatoxénese. Distínguese entre espermatocito primario ou de primeira orde, que é o resultado do crecemento das espermatogonias, e espermatocito secundario ou de segunda orde, que procede da división meiótica dos espermatocitos primarios e que sofre a segunda división meiótica para orixinar as espermátidas.

Célula do aparato reprodutor masculino de que derivan, por meioses e mitoses sucesivas, os espermatozoides.

Derramamento excesivo e involuntario de seme sen coito e, ás veces, sen erección.

Conxunto de fenómenos que interveñen na formación dos gametos masculinos. Inclúe unha serie de divisións celulares que se producen nos tubos seminíferos dos testículos, unha vez o animal chega á madurez sexual. A formación dos gametos comprende a proliferación das células xerminais ou espermatogonias, o crecemento das espermatogonias formadas para dar lugar aos espermatocitos de primeira orde, a fase redutora que comprende dúas divisións consecutivas dos espermatocitos, unha que dá lugar aos espermatocitos de segunda orde e outra que orixina catro espermátidas haploides, e a maduración ou espermioxénese, que consiste na transformación de cada espermátida nun espermatozoide.

Célula sexual masculina. Nas plantas, os espermatozoides denomínanse anterozoides. Nos animais, os espermatozoides prodúcense por un proceso de espermatoxénese. Un espermatozoide animal componse dunha cabeza, en que se localiza o núcleo, que contén o material cromosómico hereditario, e dun flaxelo ou cola, que actúa como aparato propulsor. A metade anterior do núcleo está recuberta polo acrosoma. A lonxitude total dos espermatozoides dalgúns sapos pode ser de máis de 2 mm. Non obstante , a maioría dos espermatozoides teñen un tamaño microscópico, como é o caso dos espermatozoides humanos, en que o tamaño oscila entre 50 e 70 μm.

espermatozoide.

Conduto do aparato reprodutor masculino dos animais heterogámicos por onde circulan os espermatozoides dende os testículos ata o medio externo.

Grupo de teatro independente creado en Sevilla en 1968 e que contou entre os seus integrantes co político Alfonso Guerra e outras persoas representativas do teatro andaluz e español como José María Rodríguez-Buzón, Juan Ruesga ou Pedro Álvarez-Osorio. A compañía tiña entre os seus obxectivos investigar as correntes escénicas que triunfaban en Europa naquela altura sen esquecer as raíces populares da cultura andaluza. Con esas ideas e sobre textos de Sófocles, Georg Büchner, Ramón María del Valle-Inclán ou Sean O’Casey, realizaron espectáculos tan importantes como Antígona, Woyzeck, Farsa y licenza de la reina castiza ou Cuento para la hora de acostarse.

Grupo de teatro independente creado en Vigo en 1969. Realizou numerosos espectáculos, entre os que destacan Milagro en el mercado viejo e Historias para ser contadas, de Osvaldo Dragún; Historias del zoo, de Edward Albee; Burul, de Italo Ricardi; La orgía, de Enrique Buenaventura; El vendedor, de Xosé Antonio Perozo; El vendedor del pez, de Miguel Cobaleda e La taberna y las tinajas, de José María Rodríguez Méndez. Con algúns destes títulos realizaron durante algún tempo unhas campañas denominadas mesón teatro, que se realizaban todos os sábados no Mesón Pepe, como resposta ao café teatro, de tipo máis comercial. En 1972 e 1973 organizaron as I e II Jornadas de Teatro de Vigo, respectivamente, e promoveron a organización das III Jornadas de Teatro de Vigo en 1973. Estes eventos supuxeron a presenza en Vigo de importantes compañías nacionais como Els Comediants, o TEI de Madrid ou a Compañía de Danza Contemporánea...