"To" (Contén)

1. 1. Romper ou rebentar algo violentamente e con moito ruído.

   2. Producir algo un ruído forte e seco.

   3. Romper as ondas do mar contra as rochas facendo escuma.

2. Romper ou abrirse algo violentamente por presión interior, con ou sen ruído.

3. Estar cheo ou moi cheo o interior de algo.

4. Sentir unha presión molesta, normalmente acompañada de dor, nalgunha parte do corpo.

5. Comezar de repente algo violento ou ruidoso.

6. Manifestar alguén, de maneira repentina, e ás veces violenta, un sentimento que se trataba de reprimir.

7. Facer que unha cousa rompa violenta e ruidosamente debido a unha presión interior.

1. Acción de estoupar.

2. estoupo.

3. Incremento brusco e forte das emisións de radio dun obxecto astronómico.

4. Nacemento repentino de moitas estrelas moi xuntas entre si.

PERSOEIRO

Diplomático e escritor francés, barón de Estournelles de Constant de Rebecque. Foi conselleiro da embaixada de Francia en Londres (1892-1894), deputado (1895) e senador (1904-1924) en Francia. Como representante do seu país acudiu ás dúas primeiras conferencias da Haia (1899, 1907). Escribiu, entre outras obras, La Politique française en Tunisie: Le Protectorat et ses origines, 1854-1891 (1891), Woman and the cause of the peace (1911) e Pour la Société des Nations (1921). En 1891 gañou o premio Thérouanne da Academia Francesa e en 1909 recibiu, xunto a Auguste Beernaert, o Premio Nobel da Paz.

1. Causar a alguén noxo un alimento.

2. Sentir alguén noxo por un alimento.

3. Sentir alguén aversión por algo ou alguén.

1. Caixa ou funda que se usa para gardar ou protexer algo.

2. Receptáculo corredizo que se axusta ao oco dalgúns mobles.

3. Cada un dos compartimentos en que se divide a hucha, tulla, arca ou outro receptáculo semellante.

PERSOEIRO

Médico militar. Licenciouse en Medicina na Universidade de Santiago de Compostela (1874) e doutorouse en Madrid (1875). En 1877 ingresou na Sanidad Militar e foi destinado a Cuba. En La Habana doutorouse en farmacia (1880) e en ciencias naturais (1883). Ocupou a cátedra de Historia Natural e Zootecnia na Escuela de Agricultura de la Isla de Cuba (1883) e a de Física e Química na Escuela de Artes y Oficios (1885). En 1895 volveu definitivamente á Península e acabou os estudios de dereito en Madrid. Continuou exercendo como médico militar nos hospitais da Coruña, Segovia e Alacant. Trala súa xubilación dedicouse a realizar obras benéficas a través de institucións como o Patronato de Caridad. Colaborador da prensa galega e de revistas científicas, publicou Enfermedades y mortalidad en el Ejército (1883). Foi membro da Real Academia Gallega e da Sociedad Española de Historia Natural.

PERSOEIRO

Mariño. Vicealmirante da Armada Española, comandou os buques Legazpi, Extremadura, Urania e Lepanto. Foi nomeado en 1915 capitán xeneral do Apostadero de Ferrol e despois conselleiro do Tribunal Supremo de Guerra y Marina. Colaborou na Revista General de la Marina. Na súa obra destacan Motores marinos de combustión interna (1908), en colaboración con Antonio Magaz, El teniente de navío D. José Luis Díez; recuerdos del tiempo viejo (1923), La Revolución del 68 (1924), Viaje del transporte Legazpi a los islotes de Salund en busca del crucero Filipinas (1926), Más sobre los embrollos históricos (1926), El nombre de Cervantes en nuestra Armada (1927) e Los ciclones antillanos (1929).

PERSOEIRO

Político cubano. Formado en leis na Universidad de Sevilla e partidario da independencia, foi elixido presidente da República en armas (1876). Apresado en 1877, foi deportado a España. Trala Paz de Zanjón (1878) instalouse nos EE UU, e en 1895 substituíu a José Martín como delegado do Partido Revolucionario Cubano. Foi o primeiro presidente da República independente de Cuba (1902-1906), pero a solicitude de intervención armada dos EE UU para conseguir a súa reelección, provocou unha revolta que o fixo dimitir.