"BAL" (Contén)

PERSOEIRO

Bioquímico. Compartiu o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina do ano 1975 con R. Dulbecco e H.D. Temin, polos seus traballos sobre o virus do ARN, o descubrimento do enzima transcriptasa inversa (ADN polimerasa ARN dependente), e pola fixación dos procesos moleculares mediante os que a información xenética se incorpora ao ADN. Entre 1982 e 1990 dirixiu o Whitehead Institute for Biomedical Research, en Cambridge, Massachusetts.

REXIÓNS

Rexión montañosa da Caxemira, entre as cordilleiras do Himalaia e o Karakorum, habitada polos baltis (22.000 km2).

1. Relativo ou pertencente ao baltoeslavo.

2. Termo que abrangue, baixo unha designación común, dúas familias de linguas indoeuropeas: a das linguas bálticas e a das eslavas. Máis que pola contigüidade xeográfica destes dous grupos, a designación conxunta xustifícase a partir da noción da árbore xenealóxica das linguas, que puidese probar a súa descendencia dunha lingua común báltica da que se ramificaron posteriormente, aínda que algúns estudiosos discuten que esa semellanza constitúa unha proba da súa orixe común e pensan que podería responder a unha influencia mutua máis recente. Conxuntamente acadan os trescentos millóns de falantes aproximadamente, dos que máis da metade empregan tamén o ruso. Entre as principais linguas bálticas cóntase o letón (ou letonio) e o lituano. Algunhas das linguas pertencentes a este grupo extinguíronse, aínda que si se conservan restos escritos en prusiano antigo. Os primeiros textos documentados nestas linguas son do s XIV. Ambas as dúas posúen unha norma propia pero rexistran numerosos dialectos....

1. Relativo ou pertencente ao baltofinés.

2. Grupo de linguas finoúgricas, faladas entre os mares Báltico e Branco, en territorios de Finlandia, Estonia, Curlandia e outras zonas veciñas de Rusia.

1. Relativo ou pertencente á raza baltooriental ou aos seus representantes.

2. Individuo da raza baltooriental.

1. Quen é sucio ou desaliñado no xeito de vestir.

2. Quen fai trampas ou mente con moita frecuencia. SIN: embusteiro, mentirán, mentireiro, troleiro.

PERSOEIRO

Poeta, escribiu tanto en ruso como en lituano, sobre todo a partir de 1930. Entre as obras en ruso destacan Zeml’ia stupeni (Chanzos da terra, 1911) e Gornaja tropa (O camiño da montaña, 1912); entre as obras en lituano están Ikurtuves (Festa da iniciación, 1941) e Ašarų vainikas (A grinalda de bágoas, 1942).

PERSOEIRO

Historiador de arte. Elaborou o esquema evolutivo das formas anteriores ao Románico e defendeu a teoría de que a arte medieval de Occidente ten raíces orientais. É autor de Art sumerien, art roman (Arte sumeria, arte romana, 1934), Lithuanian folk art (Arte popular lituana, 1948), La troisième sculpture romaine (A terceira escultura romana, 1958) e Formations, déformations à la stylistique ornamentale dans le sculpture romaine (Formacións, deformacións na estilística ornamental na escultura romana, 1986). Estudou en profundidade a evolución dos termos fantásticos e simbólicos a través da arte medieval en obras como Le Moyen Âge fantastique (A Idade Media fantástica, 1955). Así mesmo, foi un profundo coñecedor da arte anamórfica: Anamorphoses ou perspectives curieuses (Anamorfoses ou perspectivas curiosas,...

PERSOEIRO

Mezzosoprano. Estudiou en Atenas, Múnic e Frankfurt, onde debutou en 1968. Na actualidade é unha das mezzos-coloratura máis apreciada internacionalmente.

PERSOEIRO

Teólogo, ordenouse sacerdote en 1829 e foi profesor de Dogmática en Breslau (1831). Tralo seu enfrontamento co bispo de Breslau, en 1860, incorporouse aos vellos católicos despois do Concilio Vaticano I, polo que se converteu no seu organizador en Silesia (1871).

1. Construción de forma pentagonal que destaca na unión das fortificacións e que é utilizada como posto de vixilancia ou de defensa. SIN: bastión.

2. Recinto fortificado. SIN: bastión, fortaleza, forte.

3. Lugar, comunidade, persoa ou cousa na que se defende ou que defende algo ata as súas últimas consecuencias. SIN: bastión.

1. Relativo ou pertencente aos baluchis ou á súa lingua.

2. Individuo do pobo baluchi.

3. Pobo de lingua iraniana que habita dende os ss XII-XIII o Baluchistán (en especial a parte oriental, pertencente ao Paquistán) e a zona sur do Afganistán. Os baluchis (uns 3.150.000 individuos) son do grupo humano índico, aínda que acusan influencias árabes e turcas. A súa actividade económica baséase, principalmente, na gandería transhumante. Divídense en tribos patriarcais. Viven en típicas cabanas en forma de media bota. A relixión tradicional deste pobo é a islámica, sendo maioritariamente sunnitas.

4. Lingua asiática que pertence ao grupo iraniano occidental. Fálana máis de 3.000.000 de persoas en Afganistán, Paquistán, Irán e Bangladesh, entre outros lugares.

5. Literatura islámica en lingua baluchi. Desde o século XV existe unha literatura de transmisión oral e unha balada épico-lírica dos amantes Dōstēn e Šīrēn. Na segunda metade do século XVII destacou en poesía Ǧām Darrak. Na actualidade continúase cultivando a literatura baluchi con poemas didáctico-relixiosos que imitan os da literatura persa.