"ROM" (Contén)

1. Recinto destinado a carreiras de cabalos e a exercicios equestres. Está formado por un circuíto de terra ou herba, normalmente de forma elíptica, dun perímetro que vai dos 800 m aos 3.000 m, que posúe ademais, chanzos para os espectadores, cortes para os animais e oficinas onde cursar apostas sobre os resultados das carreiras. Existían na Antiga Grecia (Olimpia, Delfos ou Atenas), e no mundo romano foron substituídos polo circo e polo estadio.

2. Xardín en Roma, na época dos Antoninos, de forma alongada, rodeado de pórticos con exedras nos extremos.

1. Relativo ou pertencente á Hispania romana ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante da Hispania romana.

1. Relativo ou pertencente aos iberorromanos.

2. Ibero baixo a influencia romana.

3. Arte desenvolvida polos iberos baixo dominio romano. Destacan os relevos de Osuna (Sevilla), as parellas de oferentes do Cerro de los Santos (Albacete) e o relevo da muller e o guerreiro da Albufera (Alacant).

PERSOEIRO

Virxe e mártir cristiá de dubidosa autenticidade. Casou co patricio romano Valeriano (232?), que se converteu e respectou a súa virxindade. Ela e o seu irmán Tiburcio pedíronlle o bautismo a santo Urbán e por iso foron condenados á pena capital e martirizados. Foi venerada en Roma desde finais do s V e o seu culto en Hispania remóntase ao s X. Desde finais do XV é considerada patroa dos músicos, en especial da música relixiosa. Baixo a súa advocación fundáronse congregacións, confrarías profesionais de músicos e asociacións de concerto. Na iconografía viste túnica e manto das doncelas romanas, con coroa real ou de flores; desde finais da Idade Media empezou a representarse tocando e cantando, por iso adoita levar como atributos persoais un instrumento musical, como un órgano, arpa, clavecín ou violoncelo. O Papa san Pascual I (817-824) trasladou as súas presuntas reliquias á igrexa de Santa Icía de Trastevere (Roma). A súa festividade celébrase o 22 de novembro.

1. Composición musical de forma libre e estilo brillante, baseada na improvisación. Foi cultivada especialmente polos pianistas e compositores do s XIX, como Liszt, Schubert, Chopin e Fauré.

2. Epigrama, madrigal ou canción improvisados, xeralmente cunha estrutura rimada. Ten a súa orixe no Renacemento italiano, e empregouse como exercicio de enxeño na corte francesa dos ss XVII e XVIII.