"To" (Contén)

Mártir en Córdoba, baixo Diocleciano, con Xenaro e Marcial. O seu culto é dos máis antigos de Hispania (s V). Na iconografía viste unha túnica e leva como atributo persoal un forno aceso (símbolo do seu martirio). A súa festividade celébrase o 13 de outubro.

Antropónimo masculino que ten a súa orixe no latín Faustus, cognome antigo e frecuente entre os romanos, que se corresponde co adxectivo faustus ‘próspero, feliz’. Este nome colleu moita sona co personaxe literario de Fausto, que lle vendeu a alma ao demo, a cambio de praceres, sabedoría oculta e capacidade para facer milagres; universalizado por Goethe en 1773, inspirou a artistas como Liszt, Wagner, Berlioz e Boito. No santoral figura un san Fausto, mártir en Córdoba baixo Diocleciano, e celebrado o 13 de outubro. Con este nome hai tamén un soldado e mártir en Milán (s II), celebrado o 7 de agosto, e un bispo de Riez (396-493). San Fausto é titular da parroquia de Chapela (Redondela).

Acción de favorecer.

Retratos funerarios pintados á encáustica e dende o s IV d C á témpera, sobre fondo branco. Substitúen a máscara funeraria das momias e reflicten a tradición de situar un retrato do morto sobre o cadáver. Localizáronse a finais do s XIX na necrópole de Arsinoe (Al-Fayyūm). Aínda que non se pode precisar a súa data con exactitude, sitúanse na época romana, entre os ss I e V. Teñen unha gran calidade artística e unha forte expresividade. Atopáronse tamén teas de la ou liño (ss III-IV), con decoración en branco e negro ou cor que pertencían aos vestidos do defunto.

Acción ou efecto de fechar ou fecharse.

Agrupación de sindicatos agrícolas de inspiración católica que concentraron a súa maior actividade entre 1918 e mediados da década de 1920. Aínda que chegaron a existir sete federacións espalladas por toda Galicia, que englobaban a máis de 400 sindicatos agrarios (aínda que moitos deles tiveron escasa afiliación e vida efémera), contaban cunha maior implantación nas zonas gandeiras da Coruña e Lugo. Reunían asociacións profesionais, con fins técnicos e cooperativos, corporativas, interclasistas, paternalistas, apolíticas (aínda que en realidade tiñan un carácter defensivo e contrarrevolucionario), tradicionalistas e, polo tanto, antiliberais. A súa liña de actuación centrouse na defensa da propiedade campesiña, a divulgación de innovacións técnicas (como fertilizantes, insecticidas ou maquinaria industrial) e a difusión do cooperativismo. En 1930 fundouse a Unión Regional de las Federaciones Católico-Agrarias de Galicia, co fin de racionalizar os cometidos das tres federacións que aínda...

Organización constituída en Betanzos a comezos de 1932. Un ano máis tarde, integraba dez sociedades dos concellos de Betanzos, Bergondo (Lubre e Guísamo), Sada (Soñeiro, Carnoedo, Meirás, Mondego e Sada) e Oza dos Ríos (Mondoi e Porzomillos) que representaban 580 afiliados. Durante a Fronte Popular dividiuse nas homólogas de Sada e de Betanzos.

Organismo confederal composto por dez sindicatos agrarios, de oficios varios, dos concellos de Carballo (Berdillo, Goianes, e Sofán), Coristanco (Erbecedo), Cabana (Nantón e Neaño), Ponteceso e Laracha (Golmar, Vilaño e Cabovilaño) afiliados á CNT. Constituído en 1934, durante a Fronte Popular agrupou a 650 afiliados.

Organismo confederal que abranguía os sindicatos de Noia, Lousame, Serra de Outes, Escarabote, A Pobra, Porto do Son e Portosín afiliados á CNT. Constituíuse durante a Fronte Popular grazas ao labor de Enrique Fernández e Claro José Sendón.

Federación constituída en agosto de 1931 en que figuraba media ducia de sociedades de Ferrol e unha de Mugardos, e na que destacaban o Sindicato General, dos traballadores da industria naval, polo seu volume de afiliación, e o de Camareros e de Transportes, pola súa combatividade. A finais do mesmo ano produciuse a incorporación dalgunhas sociedades escindidas da UGT e do Sindicato de Canteros, cunha traxectoria como sindicato independente dende finais do s XIX.

Organismo federativo das sociedades obreiras de Ferrol, fundado en xaneiro de 1919 e no que figuraban tanto sindicatos de carácter socialista como anarcosindicalista ou sen orientación definida. Foi coetáneo coa época de achegamento entre a CNT e a UGT, trala folga xeral de 1918, na que ambas centrais sindicais actuaron conxuntamente. En decembro de 1919 varios delegados de sociedades vinculadas á Federación participaron no Congreso da CNT en Madrid, no que esta organización se amosou contraria á fusión coa UGT, optando por tratar de absorber o sindicato socialista. En Ferrol xurdiron tamén diferencias entre anarcosindicalistas e socialistas, que remataron coa creación do Sindicato Único de Obreros Metalúrgicos en febreiro de 1920, xermolo da CNT ferrolá. No II Congreso da Federación, en abril do mesmo ano, decidiuse por maioría o ingreso na UGT. A maior parte dos seus afiliados pertencían aos diferentes gremios de traballadores da construción naval, sumando un total de 2.063 afiliados...

FIBA.