"An" (Contén)
Mostrando 20 resultados de 28709.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Maxistrado da antiga Atenas que vixiaba o mercado e revisaba os pesos e medidas.
-
PERSOEIRO
Bispo de Canterbury. Foi predicar o evanxeo a Inglaterra como misioneiro no 597 dende o mosteiro romano de Santo Andrés por orde do Papa Gregorio Magno. Apoiado polo Rei Etelberto de Kent, a quen xa convertera, predicou a moita xente e fundou abundantes igrexas, a maior parte delas no Reino de Kent. Encontrou hostilidade no clero céltico de Gales, moi aferrado ás tradicións propias. No 601 foi consagrado Bispo de Canterbury. A súa festa celébrase o 27 de maio.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Levantado sobre a ermida da Nosa Señora da Cerca, erixida por Bieito González de Araujo en 1595. En 1617, o Arcebispo Xoán Beltrán de Guevara concedeulle o control da ermida aos agostiños de Arzúa co obxectivo de instalar alí un convento e de colaborar coa Universidade Compostelá. No primeiro terzo do s XVII, Bertomeu Fernández Lechuga realizará as trazas do claustro da igrexa, que executou Francisco González Araujo. A igrexa segue as propostas emanadas da Contrarreforma, mantendo unha planta de cruz latina inscrita nun rectángulo, cunha soa nave cuberta por bóveda de canón. O retablo maior, obra do entallador Pedro Taboada, amosa unha clara influencia estilística do taller de Andrade, referencia do Barroco compostelán. Trala desamortización (s XIX), e logo de albergar diversas actividades civís, pasou á Compañía de Xesús, que en 1918 merca as ruínas do convento e adquire do arcebispado o usufruto perpetuo da igrexa. Na actualidade o edificio alberga unha comunidade de xesuítas que rexenta...
-
PERSOEIRO
Arquitecto e escultor italiano. Discípulo de Giovanni Pisano. Foi mestre de obras da catedral de Santa María dei Fiore, Florencia (1338-1348).
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Denomínase así a Ordo Eremitarum Sancti Agostinoi (OSA). Debe o seu nome a santo Agostiño, Pai da Igrexa e precursor do monacato latino, que toma as súas ensinanzas como regra de vida. Coñécense así diversas institucións relixiosas masculinas e femininas, destacando principalmente a Orde dos Ermitáns de santo Agostiño e a Orde dos Recoletos de santo Agostiño. Chega á Península Ibérica contra o s VI, traída dende o norte de África polo monxe Donato como orde de carácter monacal, arraizando principalmente no norte logo da invasión musulmana. Xogará un papel destacado no Camiño de Santiago, ao estableceren ao longo dos seus percorridos hospedaxes e hospitais. Durante a Idade Media denominouse co nome de agostiños ou cóengos negros a todas as ordes que seguían a pauta monacal. Preséntasenos un debate de carácter histórico xa que algúns autores non inclúen nesta orde os chamados Prioratos de Cóengos Regulares que xurdiron a partir dos ss IX e X, xa que son...
-
PERSOEIRO
Considerado como o máis importante pai da Igrexa latina. De nai cristiá (santa Mónica) e pai pagán, de pequeno non foi bautizado e menosprezaba o Cristianismo ata que, pola lectura do Hortensius de Cicerón, iniciou a busca da verdade que o levou á conversión ao Cristianismo (386), despois dalgúns anos de adhesión ao maniqueísmo e ao escepticismo. Aprendeu dos neoplatónicos a tese da prioridade do espiritual-intelixible, sobre o material-sensible; o contacto que tivo en Milán con santo Ambrosio, Bispo daquela cidade, levouno a admitir o Deus cristián, espiritual e creador do mundo, sendo bautizado polo propio Ambrosio no 387. En Tagaste organizou unha comunidade monástica (388). Ordenado sacerdote no 391, catro anos despois foi consagrado Bispo de Hipona. A súa obra escrita reflicte a problemática filosófica e teolóxica que máis o preocupaba: a crítica dos escépticos e do dualismo maniqueo nas primeiras obras, todas elas escritas entre o 386 e o 391; a polémica cos donatistas e...
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Escultor de estilo neoclásico. Atribúenselle tallas para o retablo do trascoro da Catedral de Mondoñedo na primeira década do s XIX. Entre as súas obras cómpre destacar a construción do retablo maior de San Xián de Pereiriña (Cee), entre 1837-1841. Tamén realizou as trazas do altar maior de San Martiño de Noia e o de San Francisco e San Xosé do convento noiés.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Templo da parroquia de Agrade (Chantada). De orixe románica, aínda conserva a planta orixinal malia as transformacións sufridas. Debaixo do beiril meridional conserva catro canzorros, dous deles con rolos, modelo introducido nesta comarca polo mestre de Asma. No interior da ábsida encóntrase unha fiestra con arco sostido por columnas que amosan capiteis de decoración figurada. A cronoloxía deste templo fíxase a primeiros do s XIII.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Acción ou efecto de agrandar.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Facer que algo sexa ou semelle máis grande do que é.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Denominación xenérica dos linfocitos e monocitos. Son células leucocíticas de núcleo grande e nas que non se observan gránulos citoplasmáticos. Prodúcense no sistema linfático e na médula ósea.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Enfermidade do sangue caracterizada pola ausencia ou diminución moi marcada de neutrófilos no circulación periférica, que case sempre coincide coa súa ausencia en estado maduro na médula ósea. Xeralmente a provoca unha hipersensibilidade medicamentosa. Os síntomas son os propios dunha grave infección por ausencia de defensas orgánicas.
-
-
Que agrava.
-
Circunstancia que aumenta a gravidade dunha cousa, especialmente dun delito ( circunstancia agravante).
-
-
VER O DETALLE DO TERMO
Que causa agravio.
-
GALICIA
Doutorado en Sagrada Teoloxía con especialización en Liturxia no Pontificio Ateneo Antoniano de Roma. Foi vigairo provincial da provincia franciscana de Santiago e secretario da Facultade de Teoloxía do Pontificio Ateneo Antoniano. Desde 1986 desempeña o cargo de secretario da provincia franciscana de Santiago, amais de ser promotor de Formación Permanente e mestre de Liturxia e Teoloxía Espiritual no Instituto Teolóxico Compostelano. Participou na preparación das edicións galegas do Diurnal e do Leccionario.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Cinta de pasamanería, tecida cunha diversidade de fíos e provista, eventualmente, de boliñas de vidro ou doas a xeito de adorno. Emprégase en confección e en tapicería.
-
PERSOEIRO
Compositor flamenco. En Francia e Italia estivo ao servizo de varios personaxes, entre eles, o arquiduque Filipe de Austria, con que se trasladou a Castela. É autor de misas e de cancións profanas.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Nome co que se coñece o teólogo alemán Johann Schnitter. Foi un dos representantes dos luteranos no interim de Augsburgo (1548).
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Compositor, teórico e organista alemán. Foi discípulo de J. S. Bach e de Johann Joachim Quantz e director da capela real de Federico II de Prusia. Escribiu óperas, oratorios, cantatas e tratados teóricos.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Militar e político romano. Dirixiu a campaña contra Sexto Pompeio (segundo fillo de Pompeio o Grande) a quen derrotou en Sicilia (37-36 a C), unha expedición contra os ilirios (35-33 a C) e tomou parte na Batalla de Actium (31 a C). Defendeu a Galia (20-19 a C) das ameazas a que estaba a ser sometida polos xermanos e puxo fin ás guerras cántabras (19 a C). Agripa foi senador, tivo a potestade imperial concedida por Augusto (21 a C) e tribuno (18 a C); así mesmo, a súa influencia sobre Augusto, de quen era o principal conselleiro, estableceu un verdadeiro sistema de correxencia. Tanto Agripa coma os seus fillos Gaio e Lucio, adoptados por Augusto, morreron antes ca o Emperador. Os seus estudios xeográficos están contidos nos posteriores de Estrabón, Mela e Plinio; elaborou un inacabado mapa do mundo que mandou expor Augusto (12 a C) no pórtico de Agripa; ordenou a construción da primeira rede viaria da Galia, con centro en Lión; erixiu catro pórticos, as termas de Roma que levan...
VER O DETALLE DO TERMO