"qu" (Contén)

PERSOEIRO

Economista. Licenciado en Dereito pola Universidad CEU San Pablo (Madrid), centrou inicialmente a súa actividade nos investimentos en metais e outras materias primas, para logo dedicarse a sociedades de valores no Banco Hispano Americano nos anos 80 e no Grupo Banco Popular Español nos 90. Ademais da súa actividade financeira, publicou dúas novelas (Bucoleón e Traficantes, soñadores y náufragos) participou no programa Visión Global de Radio Intereconomía.

1. 1. ara delgada de ferro ou de madeira, que servía para cargar o fusil, a escopeta, etc. Utilizouse no período que abarcou os séculos XVII ao XIX.

   2. Accesorio para limpar o canón das armas de fogo portátiles e para extraer as vaíñas que, por defecto, quedan na recámara. A baqueta que ten o meu avó na casa é de buxo.

   3. ara de madeira ou de metal para empuxar os proxectís nalgunha das modalidades de tiracroios.

2. ara que ten unha pequena bóla na punta, coa que se fan soar algúns instrumentos de percusión, como a batería, caixa ou tambor. Dependendo do uso ou instrumento no que se utilice, pode ter distintos longos e grosores.

3. Moldura estreita e redonda amodo de talo ou xunquiño.

4. ara pequena e seca do marmeleiro ou doutras árbores que utilizan os picadores para manexar os cabalos.

5. Castigo militar que consistía en facer pasar o soldado delincuente, con medio corpo espido, entre dúas ringleiras de soldados que lle zoscaban coas baquetas.

1. de baquetear.

2. Que está experimentado ou curtido nun traballo ou nun negocio.

3. Que está canso en extremo. SIN: baldado, derreado.

1. 1. Dar ou executar o castigo de baqueta.

   2. Zoscarlle a alguén repetidas veces.

2. Tocar un instrumento de percusión con baquetas.

3. Cansar en extremo. SIN: baldar, derrear.

1. Relativo ou pertencente aos baquíades.

2. Membro dunha gran familia aristocrática que gobernou Corinto durante a segunda metade do s VIII e a primeira metade do VII a C, ata que foi expulsada pola revolta de Cipselo (657). Os baquíades eliminaron a monarquía e instauraron unha oligarquía familiar, repartindo os cargos políticos entre os membros da familia. Favoreceron o comercio e a exportación de produtos corintios, no seu tempo tivo lugar a grande expansión das cerámicas protocorintias por toda Mesopotamia. Fundaron as colonias de Siracusa e Corcira (734 a C). Tiveron tanta sona que unha dinastía semibárbara de Macedonia reivindicou a súa ascendencia no s IV a C.

1. Relativo ou pertencente a Baco ou aos seus ritos. SIN: dionisíaco.

2. Relativo ao consumo excesivo de viño. SIN: dionisíaco.

3. Desexos sexuais difíciles de reprimir.

PERSOEIRO

Poeta lírico grego. Da súa obra soamente se conservan nun papiro, descuberto no ano 1896, vinte poemas case completos, unha mestura de odas de vitoria, semellantes pero inferiores ás de Píndaro, contemporáneo seu e tamén rival, e oito ditirambos sobre temas mitolóxicos. Tamén foi autor de himnos, cancións e poemas de amor, pero non se conservan.

GALICIA

Profesor e político, foi conselleiro de Cultura e Xuventude (1990-1993) durante o primeiro goberno presidido por Manuel Fraga Iribarne. Tras a súa etapa como docente, foi inspector de ensino e ostentou diferentes cargos relacionados coa educación e a formación cooperativa en Galicia. Así mesmo, desenvolveu outros cargos políticos, como delegado de Sanidade e Educación da Xunta de Galicia en Ourense e concelleiro popular en Ourense, parlamentario autonómico. O 7 de agosto de 2009 foi nomeado polo Consello da Xunta, membro do Consello Escolar de Galicia.
 

1. Fita ou lazo que suxeita o chapeu ao queixo.

2. Cadeíña que se lle coloca ás bestas debaixo do fociño para levalas freadas. SIN: barbicacho.

PERSOEIRO

Pintor. Estudiou Artes e Oficios en Palma de Mallorca (1972-1973) e en 1974 trasladouse a Barcelona para estudar na Escola Superior de Belas Artes onde permaneceu un ano. A súa primeira exposición individual é de 1974. Colaborou co grupo Neon de Suro. En 1981 participou na Documenta 7 de Kassel, con obras a medio camiño entre o neoexpresionismo e a art brut. En 1983 estableceu a súa residencia en París, combinándoa con estancias en Portugal (1984) onde pintou ao aire libre, no seu taller de Artá (1986) e en diversos países africanos. En 1988 viaxou a Mali e realizou obras de pequeno formato que recolleu no libro Miquel Barceló in Mali (Miquel Barceló en Mali, 1989). A súa temática céntrase nas figuras humanas, as naturezas mortas, paisaxes e alegorías literarias. Realiza lenzos de gran tamaño, empregando materias pitóricas e elementos de desfeito a xeito de collage, pero tamén experimenta outras técnicas coma o fresco. Ademais de adicarse á pintura traballou na...

PERSOEIRO

Escritor e político. Colaborador do xornal de Castelar La Democracia e fundador en Cádiz de El Demócrata andaluz. Despois da Revolución de setembro do 1868 foi deputado. En 1870 foi detido, acusado de formar parte do complot contra o xeneral Prim. No 1873 constituíuse en xefe dos insurrectos cantonalistas de Cartagena, pero fracasou nas súas tentativas e refuxiouse en Francia. Volveu a España, onde se afastou da política e se dedicou á redacción do seu Dicionario Etimológico de la lengua española.

PERSOEIRO

Sobrenome outorgado polos seus partidarios a Simón, xefe da segunda rebelión xudía contra Roma (132-135). A revolta, provocada polo decidido intento de Adriano de romanizar Xudea, foi incitada por diversos rabinos, entre os que destacou ´Aquibà ben Yosef.

PERSOEIRO

Militar. Comandante do Estado Maior, fundou a Bandera Legionaria Gallega de Falange Española (1936).

PERSOEIRO

Político e avogado. Licenciado en Dereito pola Universidad de Madrid e en Ciencias Empresariais e Administración de Empresas polo ICADE, e graduado pola Escola de Comercio de París (ESSEC). É membro do Partido Socialista Obrero Español (PSOE). Foi profesor de Economía Agraria no Instituto Nacional de Estudios Agrarios en Valladolid e de Estrutura Económica na Universidad de Madrid (1966-1970). Durante os últimos anos do franquismo foi avogado defensor en xuízos políticos perante o Tribunal de Orden Público e de traballadores no Tribunal Nacional del Trabajo. Foi deputado do Parlamento español polo PSOE (1977-1986) e ministro de Transportes, Turismo e Comunicacións (1982-1985). Dende 1986 é membro do Parlamento Europeo. Foi presidente do Movemento Europeo Internacional (1987) e presidente do Parlamento Europeo (1989-1992). Na lexislatura 1994-1999 foi presidente do Comité de Asuntos Exteriores e Seguridade, e en 1999-2004, membro da Comisión de Asuntos Constitucionais. Publicou numerosos...

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico francés. Realizou adaptacións cinematográficas de varias obras literarias. Triunfou especialmente con Le père Goriot (O tío Goriot, 1922) e en Nêne (1923). Dirixiu tamén La maison de l´Espoir (A casa da esperanza, 1916), Pêcheurs d´Islande (Pescadores de Islandia, 1924), La duchesse de Langeais (A duquesa de Langeais, 1942), Les mystères de Paris (Os misterios de París, 1943) e Rocambole (Chiste, 1947).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Cerdido baixo a advocación de santo Antonio.

1. Persoa que goberna unha barca.

2. Persoa que conduce ou goberna unha barca pequena de transporte, destinada a traxectos curtos para o tráfico dos portos e outros lugares onde ancoran as embarcacións.

3. Persoa que aluga barcas.