"AIX" (Contén)

1. Tema escrito en clave de fa que se emprega en prácticas de harmonía e contrapunto.

2. barítono.

1. Acción coa que alguén se rebaixa na súa dignidade ou na súa propia estima.

2. Acción indigna ou vil.

3. Calidade do que é baixo, desprezable ou vil.

4. Calidade do que está abaixo.

5. Cousa que carece de importancia.

1. Elevación dunha superficie asolagada (fondo do mar, lago ou encoro), que representa un obstáculo para a navegación. Diferénciase dos cantís en que a súa orixe é sedimentaria, formado a partir do depósito de areas, especialmente nas desembocaduras dos ríos.

2. Parte abrupta da costa que cae verticalmente no mar.

1. 1. Relativo á baixa dos valores bolsistas.

   2. Especulador en bolsa que vende os valores cando baixan, e espera para compralos cando baixan aínda máis.

2. Músico que toca o baixo.

1. Que ten unha altura inferior á ordinaria.

2. Situado nun nivel inferior ao normal.

3. En dirección á terra ou cara ao solo.

4. De pouca categoría ou que non ten importancia.

5. Que presenta un prezo inferior ao habitual.

6. Aplicado ao ouro e á prata, con moita mestura doutros metais.

7. Aplicado a persoas ou a accións humanas, de carácter desprezable ou vil.

8. Que está ou chega a unha elevación non demasiado considerable sobre a superficie da terra ou calquera outro termo de comparación.

9. Que presenta pouca intensidade.

10. Parte inferior dalgunha cousa.

11. ...

REXIÓNS

Rexión da República Democrática do Congo (53.920 km2; 2.578.000 h [1994]). A capital é Matadi.

GALICIA

Comarca do extremo sudoccidental da Comunidade Autónoma de Galicia. A súa superficie é de 322,83 km2 e contabiliza un total 45.090 h (1998) distribuídos nos concellos da Guarda (20,5 km2; 9.919 h), Oia (83,28 km2; 2.956 h), O Rosal (44,13 km2; 5.807 h), Tomiño (106,6 km2; 10.652 h) e Tui (68,32 km2; 15.756 h). A entidade administrativa baséase na comarca natural do Baixo Miño, a pesar de que esta poida integrar un maior número de concellos polo nordés. Amosa uns claros límites naturais, lindando ao norte co Val Miñor e A Louriña, ao S co río Miño e ao O co Océano Atlántico. O límite administrativo dos concellos de Tui e Salvaterra é a fronteira oriental coa comarca do Condado. A cabeceira comarcal é Tui, que está situada nos 42° 2’ 5’’ de latitude N e nos 8° 38’ 7’’ de lonxitude O.
Xeografía física
O clima da comarca correspóndese co dominio oceánico húmido con tendencia á aridez estival, caracterizado por temperaturas suaves,...

DEPARTAMENTOS

Departamento de Francia, na rexión de Alsacia (4.755 km2; 994.324 h [1995]). A capital é Estrasburgo.

1. Relativo ou pertencente ao baixoalemán.

2. Grupo de falas alemanas occidentais, con exclusión do anglofrisón, que non sufriron a segunda mutación consonántica que deu lugar á diferenciación do altoalemán. As falas baixoalemanas conservan as oclusivas xordas que pasaron no altoalemán a fricativas ou africadas. A historia do baixoalemán divídese no período do antigo baixoalemán ou antigo saxón (800-1200), o do medio baixoalemán (1200-1600) e o dos actuais dialectos (Niederdeutsch ou Plattdeutsch) desde 1600. As isoglosas do fenómeno da mutación consonántica non coinciden dunha maneira absoluta cando fan referencia a posicións ou lexemas concretos. As matanzas e os desprazamentos da poboación, que acompañaron e seguiron ao afundimento alemán na Segunda Guerra Mundial, fixeron desaparecer en gran parte as falas baixoalemanas máis orientais do seu asentamento tradicional. As falas da Alemaña oriental e occidental estiveron afectadas pola afluencia de refuxiados doutras áreas lingüísticas e pola difusión do altoalemán...

1. Relativo ou pertencente á Limia Baixa ou aos seus habitantes.

2. Habitante ou natural da Limia Baixa.

1. Relativo ou pertencente á Baixa Lorena ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante da Baixa Lorena.

1. Relativo ou pertencente á comarca do Baixo Miño ou aos seus habitantes.

2. Habitante ou natural do Baixo Miño.

1. Diminución ou derramamento considerable e súbito dunhas determinadas características, dunhas calidades ou dunha situación.

2. Instrumento musical semellante ao fagot de grandes dimensións e palleta dobre usado do s XV ao XVII como baixo natural dos instrumentos de vento.