"GR" (Contén)

1. Non escrito.

2. Frases atribuídas a Xesucristo que non aparecen en ningún dos catro evanxeos, como, por exemplo, a que figura nos Feitos dos Apóstolos: “Mellor é dar que recibir”.

GALICIA

Doutor en Historia. Publicou Prehistoria e Arqueoloxía do Barbanza (1986) e O Poboamento Castrexo na Rexión Occidental da Provincia da Coruña (1989). Escribiu tamén diversos traballos sobre didáctica do ensino no eido da Prehistoria e da Historia de Galicia e sobre a Historia contemporánea do Barbanza.

1. Que carece de regras gramaticais.

2. Que é incorrecto dende o punto de vista da gramática dunha lingua determinada.

1. 1. Raspar os ladrillos, baldosas ou azulexos para igualalos.

   2. Construír unha parede con cachotes de ladrillo.

   3. Figurar con pinturas fiadas de ladrillos nunha parede ou construción.

2. Trazar ou marcar liñas rectas paralelas por medio do gramil.

PERSOEIRO

Independentista cubano. Estudiou leis e uniuse a Céspedes contra os españois (1868). Redactou a primeira Constitución da República Cubana (1869). No 1870 foi o xefe das tropas rebeldes. Morreu en acción de guerra.

1. Relativo ou pertencente aos agramonteses.

2. Membro dun dos dous bandos (agramonteses e beaumonteses) en que se dividía o Reino de Navarra dende mediados do s XIV ata comenzos do XVI. Con motivo da sucesión da Raíña Branca de Navarra (1441) os beaumonteses puxéronse do lado de Carlos, príncipe de Viana, mentres que Pedro de Agramonte se aliñou co pai daquel, o Rei viúvo Xoán de Aragón. No 1512, os agramonteses axudaron a Fernando II de Aragón, o Rei Católico, á anexión de Navarra, primeiro á coroa aragonesa, e despois á de Castela (1515).

ESPA¥A

Concello da provincia de Lleida (4.925 h [1996]). Produce cereais, frutais, gandería porcina. Tamén ten industria metalúrxica, outra para a elaboración de chocolate e turróns. Igrexa románica de Santa María (1163).

1. Relativo ou pertencente ao agro.

2. Leis que na época romana rexían a repartición do ager publicus. A primeira lei agraria, que se atribúe a Espurio Casio, ditouse co obxecto de repartir unha parte do ager publicus. A principios do s IV a C votouse a lei de Licinio Estolón, que regulamentaba os dereitos de uso do ager publicus e limitou a extensión que os particulares tiñan dereito a ocupar. Durante o s III a C, as guerras, a importación de trigo, o aumento de escravos e o establecemento da política de colonizacións provocaron serios conflitos entre os pequenos campesiños libres, que estaban nunha situación bastante precaria debido ao aumento progresivo das grandes propiedades, e dos grandes terratentes, que pretendían converter en vitalicios os seus dereitos sobre o ager publicus, polo que se ditaron un novo conxunto de leis tendentes a favorecer os plebeos fronte aos aristócratas. As reformas dos tribunos Tiberio Graco (134-133 a C), que quixo limitar a extensión das terras e o número...

3. Conxunto de medidas políticas e económicas destinadas a estimular o desenvolvemento agrario por medio de cambios na repartición da terra, mutando o réxime de propiedade. Dende o s XVIII, algúns estados europeos tentaron revitalizar a produción agraria sen tocar a estrutura do réxime señorial no que se baseaba a sociedade. Tal foi o caso do reformismo ilustrado español, obsesionado pola lei agraria. O liberalismo burgués propoñía, en troques, deixar libre xogo ás forzas económicas, cousa que requería ter liquidada a estrutura da propiedade do Antigo Réxime (como aconteceu na Francia republicana). No estado español, os intentos das Cortes de Cádiz e do réxime liberal do trienio 1820-1823 foron ineficaces; comezaron a ter efecto coa desamortización eclesiástica, sen que a supresión deste latifundismo solucionase os problemas do agro. O concepto moderno de reforma agraria desenvolveuse no s XX, cando algúns gobernos interviñeron para impoñer unha repartición da propiedade da terra...

4. Política agraria que desenvolve un conxunto de innovacións nas explotacións sen abordar transformacións na estrutura da propiedade.

5. Conxunto coordinado de traballos e de técnicas de produción empregadas para obter os mellores rendementos posibles do solo. As técnicas empregadas son moi diversas: de conquista, mellora e traballo do solo e de tratamento de cultivos. Os sistemas agrarios están moi diversificados, porque responden a unha serie de condicións xeográficas e económicas, variables no espazo e no tempo. Esta diversidade pode incluírse en dous grandes grupos: sistemas agrarios autárquicos, encamiñados a asegurar a supervivencia de grupos reducidos, e sistemas agrarios vencellados ao comercio internacional. Os sistemas agrarios condicionan o ritmo de traballo, a forma de vida, a tipoloxía da vivenda rural, a mentalidade do agricultor e a caracterización da paisaxe agraria.

PUBLICACIÓNS

Publicación agrarista aparecida en Negreira o 6 de setembro de 1921 que desapareceu en xuño de 1927, no número 81. Dirixíao Manuel Ruso Alonso, sendo Luís Pereiro González o redactor-xefe. Colaboraron nela Uxío Carré Aldao, Antón Vilar Ponte, X. Prado Lameiro, Rodríguez Elías e Salvador García F. de Bodaño. Nas súas seccións “Noticia”, “Movimiento Agrario”, “Desde Cuba”, “De la comarca” e “Necrología”, incluíanse informacións sobre o agrarismo e a comarca da Barcala. No seu último número reprodúcese o poema de Pondal “Os Pinos”.