"OIT" (Contén)

1. Cubrir ou vestir de loito.

2. Causar unha gran dor.

3. estirse de loito.

4. Padecer unha dor moi grande.

1. de enxugar.

2. Que está moi delgado.

1. Acción de escoitar.

2. Método de detección e observación do inimigo por medio de diversos procedementos de captación do son. Na Primeira Guerra Mundial destacou a escoita submarina, que se practicou por medio da colocación de micrófonos por baixo da liña de flotación das embarcacións de guerra, que detectaban a presenza de submarinos. Durante a Segunda Guerra Mundial o sistema substituíuse polo sonar.

3. Sentinela enviada a un lugar para espiar pola noite as liñas inimigas.

4. Intercepción dunha comunicación telefónica utilizando artificios técnicos de escoita, transmisión, rexistro ou reprodución de sons. As intercepcións que se realizan sen autorización xudicial constitúen un delito contra os dereitos fundamentais.

1. Oír algo con moita atención. Na tradición oral recóllense ditos como: “Quen escoita, mal de si ouza. Quen escoita, o seu mal oe. Escoita ben á vella, e rite do seu consello. Co moito escoitar e co pouco falar, boa fama podes ganar. Escoita e pensa antes de falar, se non queres errar e queres acertar”.

2. Oír ou percibir algo ou a alguén polo oído.

3. Atender a un aviso, rogo, argumento ou consello de alguén.

PERSOEIRO

Xornalista. Xefe de informativos e programas de RNE. Foi director de RNE en Vigo e Ourense, redactor de Marca, correspondente en Vigo de La Voz de Galicia e da axencia EFE, xefe de informativos de RNE en Vigo e xefe de deportes de El Pueblo Gallego. Escribiu La historia del Real Club Celta.

PERSOEIRO

Poeta latino e haxiógrafo. Intercedeu por el san Martiño de Tours cando estaba a piques de morrer; en recompensa, peregrinou á súa tumba. En 597 foi elixido bispo de Poitiers, e morreu pouco despois. A súa festividade celébrase o 21 de febreiro.

1. Froito comestible para o home. Denomínase froita fresca a que se pode consumir de xeito directo, sen preparación, e preferiblemente pouco despois da colleita. Distínguense, entre outras, os cítricos, a froita de carabuña e a froita de semente. Considérase froita seca, ou froitos secos, as abelás, noces, castañas, améndoas, cacahuetes, e os figos, uvas pasas e dátiles deshidratados. Os compoñentes principais da froita fresca son a auga (85-95% do peso) e os hidratos de carbono, como a glicosa, frutosa e a sacarosa (3-5% do peso). A celulosa e outros compoñentes da fibra alimentaria están nas membranas. Moitos froitos conteñen glicósidos polifenólicos máis ou menos específicos; son importantes os ácidos órganicos (cítrico, málico, tartárico) que diminúen, ao igual que as pectinas, durante a maduración. Os aceites esenciais que conteñen as froitas contribúen ás súas condicións organolécticas como o sabor e o olor. En xeral, o valor enerxético da froita fresca é baixo (20-90 kcal/100 g); o...

2. Froita que se recolle na estación ou temporada en que madura.

1. Relativo ou pertencente á froita.

2. Que dá froita.

3. Persoa que vende ou comercializa froita.

4. Recipiente onde se garda ou coloca a froita.

1. 1. Ovario desenvolvido que contén a semente, ou sementes, xa formadas. As sementes están envolvidas por unha cuberta protectora denominada pericarpo, composto polo epicarpo e o endocarpo e, en moitos casos, cunha capa intermedia, as máis das veces carnosa, denominada mesocarpo.

   2. Pedúnculo, receptáculo, etc, acrescente, máis ou menos carnoso, e as máis das veces comestible polo home.

2. Aplícase a calquera produto vexetal que produce a terra, comestible ou aproveitable polo home e os animais.

3. Proveito, utilidade ou beneficio que se tira de algo.

4. Produto que dá periodicamente unha cousa ou un ben pola súa natureza e sen alteración da súa substancia. Son froitos naturais os produtos espontáneos da terra e as crías ou os produtos espontáneos dos animais; froitos industriais os producidos polos predios de calquera maneira coa intervención do traballo do home; e froitos civís os rendementos que se obteñen da mesma cousa ou por razón dela, entre outros, o interese e as alzas de diñeiro, alugueres das edificacións e arrendamentos de terreos e censos. Segundo a relación co tempo poden clasificarse en pendentes, separados, percibidos e que non se poden recibir.

5. Froito que se come cru unha vez secado.

6. Liñaxe que trae por armas, en campo de ouro, unha póla de roseira cunha flor de goles e as follas de sinople, no centro do escudo, acompañada de tres estrelas de azul, dúas nos cantóns do xefe e a terceira en punta. Tamén se recolle coa forma Frutuoso.

1. 1. Ovario desenvolvido que contén a semente, ou sementes, xa formadas. As sementes están envolvidas por unha cuberta protectora denominada pericarpo, composto polo epicarpo e o endocarpo e, en moitos casos, cunha capa intermedia, as máis das veces carnosa, denominada mesocarpo.

   2. Pedúnculo, receptáculo, etc, acrescente, máis ou menos carnoso, e as máis das veces comestible polo home.

2. Aplícase a calquera produto vexetal que produce a terra, comestible ou aproveitable polo home e os animais.

3. Proveito, utilidade ou beneficio que se tira de algo.

4. Produto que dá periodicamente unha cousa ou un ben pola súa natureza e sen alteración da súa substancia. Son froitos naturais os produtos espontáneos da terra e as crías ou os produtos espontáneos dos animais; froitos industriais os producidos polos predios de calquera maneira coa intervención do traballo do home; e froitos civís os rendementos que se obteñen da mesma cousa ou por razón dela, entre outros, o interese e as alzas de diñeiro, alugueres das edificacións e arrendamentos de terreos e censos. Segundo a relación co tempo poden clasificarse en pendentes, separados, percibidos e que non se poden recibir.

5. Froito que se come cru unha vez secado.

1. Nome cristián-romano, procedente do latín frutuosus ‘fértil, frutífero’. Presenta a variante Frutuoso. Dous dos santos máis antigos no culto hispánico levan este nome: san Froitoso de Braga ou de Montelios (s VI), celebrado o 16 de abril, e san Froitoso de Tarragona, celebrado o 20 de xaneiro.

2. Liñaxe que trae por armas, en campo de ouro, unha póla de roseira cunha flor de goles e as follas de sinople, no centro do escudo, acompañada de tres estrelas de azul, dúas nos cantóns do xefe e a terceira en punta. Tamén se recolle coa forma Frutuoso.

PERSOEIRO

Bispo de Dumio e arcebispo de Braga. Vinculado á familia do Rei Sisenando, trala morte dos seus pais formouse na escola episcopal de Palencia. Despois da súa ordenación impulsou a vida monacal e fundou os mosteiros de Compludo, preto de Astorga, e diversos cenobios, como San Pedro de Rupiana. O Rei Recesvinto nomeouno abade-bispo de Dumio (653-656) e máis tarde consagrouno arcebispo de Braga (665-667) e metropolitano de Galicia. Fundou diversos mosteiros en Galicia -entre outros, o Peonense, na ría de Pontevedra, ou o de Castrobón-, en Andalucía e nos arredores de Braga. Atribúenselle dúas regras monásticas, a máis importante foi a Regula monachorum.

PERSOEIRO

Bispo de Tarragona. Morreu queimado vivo no ano 259 xunto cos diáconos Augurio e Euloxio. O seu culto, que se remonta ao s VI, é dos máis antigos de Hispania. Na iconografía represéntase vestido de bispo (con casula ancha, ou capa, mitra e báculo), e ás veces cun libro na man; leva como atributos persoais unha cacharela aos seus pés. A súa festividade celébrase o 20 de xaneiro (antes da reforma do calendario litúrxico festexábase o 21 de xaneiro).

1. Relativo ou pertencente á rexión do N de Italia que facía fronteira coa antiga Galia.

2. Conxunto lingüístico dialectal do N de Italia que se caracteriza por posuír trazos propios do galorrománico e do italorrománico. Forman parte deste grupo o lombardo, piemontés, emiliano e ligur.

PERSOEIRO

Pintor mexicano. Recibiu bolsas que lle permitiron viaxar a España e Italia e, ao regresar a México, participou na revolución en Zacatecas. Identificado coa vida dos indios, en 1928 estableceuse en Xochimilco. Foi o primeiro épico da revolución. Das súas obras destacan Baile de la Revolución (1916) e El ahorcado (1917).