"Oti" (Contén)

Subdivisión de fungos caracterizados por producir as esporas no exterior dunha célula fértil denominada basidio. As esporas preséntanse no extremo de pequenas puntas denominadas esterigmas. As esporas despois da súa liberación caen por gravidade ao estar o himenio dirixido cara a abaixo. A subdivisión basidiomicotina engloba as clases dos fragmobasidiomicetos, homobasidiomicetos e teliomicetos.

Relativo ou pertencente á biocenose.

Factor de crecemento presente en todas as células vivas en pequena cantidade; preséntase en forma de láminas solubles en alcohol e acetona que funden a 232-233°C. A acción metabólica da biotina é debida á súa capacidade para fixar o dióxido de carbono cando vai ligada a un enzima especial. Esta incorporación é endergónica e consome ATP, e o complexo carboxibiotina-enzima queda como dióxido de carbono activo capaz de entregar o fragmento carboxílico a calquera outra molécula carboxilándoa. Forma parte do complexo vitamínico B, e encóntrase na xema de ovo, no fígado, no leite e en moitos vexetais; a súa falta provoca, fundamentalmente, alteracións cutáneas.

Relativo ou pertencente á biotipoloxía.

Mineral filosilicatado que pertence ao grupo das micas, de fórmula K(Mg,Fe)3 AlSi3O10(OH,F)2. Cristaliza no sistema monoclínico, formando láminas de cor marrón escura ou negra. Exfoliable, ten dureza 2,5-3, e peso específico 2,7-3,2. É unha mica moi frecuente, abundante na composición de rochas plutónicas e metamórficas.

Representación bizantina da Virxe. De corpo enteiro, as mans amósanse en actitude orante. Toma o seu nome da conservada na igrexa de Blajerna (Constantinopla).

Boletín de tendencia liberal aparecido por primeira vez na Coruña en 1838; cesou a finais de 1841. Ten dúas épocas, na primeira o editor era Iguereta. Saía dúas veces á semana e publicaba noticias do país e estranxeiras. A segunda época iniciouse o 1 de xaneiro de 1842 para rematar a finais de decembro de 1843. Nesta etapa tiña periodicidade diaria (días laborais), contiña noticias políticas, disposicións legais, movemento mercantil, asuntos locais, sucesos nacionais e internacionais, decretos, ordes e circulares máis sobresaíntes do Goberno, extracto das sesións de Cortes, noticias populares e artigos curiosos e instrutivos. Probablemente figuraba tamén como redactor Sebastián Iguereta.

Termo do barallete, lingua dos afiadores e paraugueiros que corresponde á voz ‘botica’.

Termo do barallete, lingua dos afiadores e paraugueiros que corresponde á voz ‘boticario’.

Persoa titulada que prepara medicamentos e dirixe unha farmacia.

de botifar.

Termo da xerga dos albaneis que corresponde á voz ‘botar’.

Embutido orixinario de Catalunya, València e as Illes Balears, elaborado enchendo unha tripa ou unha porción de tripa de porco ou de vacún -e atando os extremos- cunha mestura de carnes de porco (carne magra, touciño, orella, fociño, etc) convenientemente picadas, con especias e salgadas. Ás veces, engádese, ademais da carne de vacún, outros ingredientes, como ovos, cebola, arroz e mesmo azucre. Se se engade sangue en cantidades apreciables, e incluso fígado, denomínase botifarra negra, e se non, botifarra branca; unha certa clase de botifarra negra especialmente rica en sangue é a denominada botifarra de sangue. Outra variedade é a botifarra catalá que se caracteriza por ser especialmente compacta e por estar elaborada con carne de porco de calidade, máis ben magra e pouco picada, e trufas. Existen variedades crúas e cocidas, para consumir como friame, como prato ou como ingrediente de diversas preparacións.