"Rīga" (Contén)

1. Acción de fustrigar.

2. Pena corporal consistente en azoutar o reo. Aplicouse no dereito penal romano e incorporouse, ata o s XIX, ás ordenanzas militares da maioría dos países.

1. Azoutar ou dar lategazos.

2. Censurar a alguén para que cambie e mellore.

3. Aplicar a pena corporal da fustrigada.

GALICIA

Escritor. Estudiou dereito en Oviedo e foi cronista oficial de Viveiro. Director do xornal El Baluarte de Galicia, La Revista Ovetense e La Crónica de Asturias, colaborou en Faro Asturiano, Galicia e Vida Gallega. Autor de pezas teatrais, poesías e obras en prosa, da súa produción destaca El alma de D. Pedro García, De balcón a balcón, La hoja de otoño e A muller de ferro. Postumamente editouse Fuego del alma! (1911).

GALICIA

Xornalista e cronista de Viveiro. Iniciou o seu labor xornalístico no Faro Asturiano de Oviedo, e dirixiu La Revista Ovetense e La crónica de Asturias. Posteriormente, dirixiu o periódico conservador El Baluarte, de Mondoñedo. Na súa localidade natal exerceu como bibliotecario e colaborou na prensa local, no Álbum Histórico, Científico y Literario de Galicia, e nas revistas Galicia e Vida Gallega. En moitos dos seus artigos amosou o seu interese polos aspectos etnográficos, sobre todo as tradicións e as lendas. Como dramaturgo escribiu, entre outras obras, De balcón a balcón, e como poeta, Fuego del alma (1911).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Barcelona, Catalunya (10.476 h [1996]). A industria está moi diversificada. A función balnearia e de veraneo, desenvolvida a partir de mediados do s XIX co balneario de Blancafort grazas ás fontes de augas mineromedicinais, complementa as actividades económicas. Do seu patrimonio cultural destacan a igrexa parroquial (s XVIII) e unha serie de vivendas modernistas, como a Pascual, a Pujades, a Furriols, a Bosch e a Colom.

1. Manobra ou manobras feitas en segredo e con astucia para conseguir algún propósito.

2. Curiosidade intensa que provoca en alguén unha persoa ou unha cousa.

3. Encadeamento dos acontecementos que forman o nó da acción nun drama ou nunha novela.

1. Que ou quen gusta de armar intrigas.

2. Que extraña ou provoca moita curiosidade.

1. Facer intrigas.

2. Causar algo ou alguén moita curiosidade nunha persoa.

1. Circular o sangue, por medio do sistema vascular, ata os tecidos do organismo.

2. Regar un terreo.

3. Regar un órgano ou tecido con auga ou líquidos medicinais.

CIDADES

Cidade romana fundada polo Emperador Augusto a partir de 19 a C como instrumento de romanización dos pobos cántabros acabados de conquistar e nos que predominaban as estruturas indíxenas alleas ás formas de vida urbana dos romanos. Os materiais máis vellos atopados confirman esta datación e remóntanse a finais do s I a C. Na súa orixe careceu de estatuto privilexiado (civitas stipendiaria). Baixo o goberno do Emperador Vespasiano produciuse a ampliación do seu perímetro urbano con novas vivendas.

1. Nematodo de corpo alongado que vive parasito no intestino das persoas, especialmente dos nenos, nutríndose do seu contido intestinal e do sangue que zuga a través dos epitelios. Mide entre 15-35 cm de lonxitude e presenta cor branca, con finas estriacións na cutícula. Os ovos entran no home por inxestión, no instestino a larva eclosiona e tras atravesar o epitelio intestinal migra polo sangue ata os pulmóns, onde tras acadar o tamaño apropiado, pasa a través da glote ao esófago, e de novo ao intestino, onde se instala definitivamente e onde libera ovos que saen ao exterior coas feces. A súa sintomatoloxía varía dependendo do grao de infestación (dor abdominal, vómitos, obstrución intestinal, febre ou tos). A súa incidencia é moi elevada, especialmente en zonas onde a hixiene é deficitaria. Existe outra especie (Ascaris suum), que é parasito do porco, pero que pode chegar a infestar ao home, producíndolle obstrución intestinal.

2. miñoca.

3. coca de area.

1. Armadura para a defensa do corpo feita de pequenas láminas de aceiro imbricadas. Hai tres modalidades básicas: lorica hamata, cota de mallas; lorica scammata, formada por escamas de ferro ou aceiro; e lorica segmentata, de tiras de metal.

2. Armadura que se emprega para protexer o cabalo no combate.

3. Cutícula quitinosa dos loricíferos.

MONTES

Monte situado na parroquia de Filgueira (Lalín). O seu cumio acada os 591 m de altitude.