"Tm" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos eretmofóridos.

2. Peixe da familia dos eretmofóridos.

3. Familia de peixes mariños, da orde dos gadiformes, de cabeza grande e ancha, aplanada dorsalmente e fociño curto. Os ollos son grandes e están situados na parte superior da cabeza. As máis das especies son bentónicas e habitan nos noiros continentais e nos fondos abisais. Son denominados popularmente móridos.

PERSOEIRO

Conde de Erill, barón de Orcau e de Rubinet. Conselleiro real de Filipe III, foi capitán xeneral (1617-1623) de Sardeña.

1. Harmonía nas partes dunha obra artística.

2. Pulso regular.

FAMILIAS

Familia de escultores e decoradores alemáns. Joseph Anton Feichtmayr (Linz 1696 - Mimmenbausen 1770) responsable das decoracións, entre outras, da igrexa de Neu-Birnau e da abadía de Saint Gall; e Johann Michael II Feichtmayr (Haid 1709? - Augsburgo 1772), que traballou, entre outras, na abadía de Zwiefalten e no castelo de Bruschal.

PERSOEIRO

Filósofo. Tentou sintetizar o pensamento de F. W. J. von Schelling, G. W. F. Hegel e A. Schopenhauer a través da filosofía do inconsciente. Seguidor do monismo, afirmou a existencia dun principio do que todo procede e todo o explica. O inconsciente é vontade e idea, e dá conta da existencia do mundo e da súa natureza ordenadora. Das súas obras destacan Philosophie des Unbewussten (A filosofía do inconsciente, 1869) e Die Religion des Geistes (A relixión do espírito, 1882).

FILOSOFOS

Filósofo alemán. Profesor nas universidades de Marburg, Berlín e Göttingen, interesouse pola fenomenoloxía de E. Husserl e desenvolveu unha ontoloxía na que renunciaba expresamente a abordar o problema do absoluto. Ademais desenvolveu unha serie de ontoloxías rexionais que exploraban as categorías do espírito humano e da natureza. Das súas obras destacan Ethik (Ética, 1926), Neue Wege der Ontologie (Novos camiños da ontoloxía, 1942) e Philosophie der Natur (Filosofía da natureza, 1950).

PERSOEIRO

Dramaturgo alemán. Foi o mellor representante do naturalismo alemán, que tentou superalo co seu estilo moi persoal. A maioría das súas obras son dramas sociais nos que o protagonista é o pobo. Da súa extensa produción destacan Vor Sonnenaufgang (1889), Die Weber (1892), Der Biberpelz (1893), Die versunkene Glocke (1896) e Der arme Heinrich (1902). Recibiu o Premio Nobel de Literatura (1912).

PERSOEIRO

Químico. Licenciouse na Universidade de Columbia e doutorouse na de Maryland. Foi director de investigación da Fundación Médica de Buffalo e profesor na Universidade do estado de New York. Destacou na elaboración dun modelo matemático, o chamado método directo, para descubrir a estrutura tridimensional das substancias cristalinas a partir dos resultados da cristalografía de raios X. Pola utilidade deste descubrimento recibiu o Premio Nobel de Química (1985), xunto con J. Karle.

PERSOEIRO

Historiador alemán. Profesor de historia e economía política de España, doutorouse coa tese Oposición ao Franquismo durante o período 1939-1952 (1981) e publicou especificamente sobre Galicia A Guerrilla antifranquista en Galicia (1980).

1. Relativo ou pertencente a un istmo.

2. Xogos instituídos por Sísifo ou por Teseo en honor de Posidón. A partir de 582 a C celebráronse no istmo de Corinto cada dous anos, nos meses de abril e maio, e contaban con competicións atléticas, hípicas e musicais.