"aris" (Contén)

PERSOEIRO

Botánico. Sucedeu a Palau como segundo catedrático do Jardín Botánico de Madrid. Estudiou a flora da Comunitat Valenciana e de Murcia. Continuou o Specimen Florae Hispanicae (Modelo de flores hispánicas), que comezara o seu pai e que el deixou tamén inacabado.

PERSOEIRO

Compositor e director de orquestra. Ampliou estudios en París con Nadia Boulanger e estudiou dirección con Sergiu Celibidache e Igor Markevich, con quen colaborou frecuentemente. Dirixiu o coro de RNE e posteriormente o coro de RTVE. Entre a súa produción destacan Sonata para piano (1956), Sexteto e diversas cancións.

PERSOEIRO

Pintor. Foi discípulo de Tiziano en Venecia, aínda que o abandonou cedo por desavinzas co seu mestre. Nun estilo influído por Giorgione, realizou escenas mitolóxicas e pastorís que lle deron notable popularidade no seu tempo. Traballou para os Fugger en Augsburgo e para o Rei de Polonia. Da súa produción salienta Dafnis e Cloe e A presentación do anel de San Marcos ao Dux.

PERSOEIRO

Heroe grego. Foi un dos xefes da insurrección grega de 1820. Distinguiuse na defensa de Mesolongion fronte aos turcos (1822-1823).

PERSOEIRO

Político. Socialista activo, dirixiu a Lanterne e foi cofundador de L’Humanité. En 1901 accedeu á secretaria xeral do Partido Socialista Francés; un ano despois foi elixido deputado e promoveu a lei de separación do Estado e da Igrexa. No 1909 sucedeu a Georges Clemenceau como presidente do Consello. Entre 1912 e 1914 foi ministro de Xustiza e, entre 1915 e 1917, de Asuntos Exteriores. Defendeu a unión dos partidos durante a Primeira Guerra Mundial e na posguerra recomendou unha política flexible con Alemaña. Dimitiu no 1922, aínda que volveu á presidencia do Consello en 1925 e ao ministerio de Asuntos Exteriores entre 1926 e 1932. Foi un personaxe clave, xunto co alemán Stresemann, na elaboración dos tratados de Locarno (1925) e do Pacto Briand-Kellogg (1928). Recibiu o Premio Nobel da Paz en 1926.

PERSOEIRO

Cantante, compositor de cancións e escritor. Traballou no cabaré Chat-Noir de París, cidade onde posteriormente instalou un propio, o Mirliton (1885). Fundou o xornal Le Mirliton (1885-1894) e La Lanterne de Bruant (1897-1899). Publicou as novelas Les bas-fonds de Paris (Os baixos fondos de París, (1897) e Les amours de la Pouliche (Os amores da Pouliche, 1911), e un dicionario titulado L´argot au XXème siècle (O argot no século XX, 1901).

PERSOEIRO

Papirólogo e editor de textos clásicos italiano. Foi profesor na Università Cattolica di Sacro Cuore de Milán, onde fundou o Istituto di Papirologia e a revista Aegyptus. Entre os seus traballos destaca o Trattato di papirologia (Tratado de papiroloxía).

GALICIA

Actor e director teatral. Comezou a súa actividade no grupo de teatro da Universidade Laboral da Coruña no ano 1976 e posteriormente participou en numerosos grupos como Danthea, Escola Dramática Galega, Ollomol Teatro Submarino, O Moucho Clerc, Teatro do Atlántico, Centro Dramático Galego, Teatro do Aquí, Ollomoltranvía e Mofa e Befa. Con estas compañías traballou en diversos espectáculos como Os perxuicios do tabaco, de Chejov (1976); Adeus Madelón, de Manuel Lourenzo (1987); Moleques, de Marcos Orsi (1989); O Rousinhol da Bretanha, de Quico Cadaval (1991); Historia de Neera, de Roberto Salgueiro (1990); O incerto señor Don Hamlet, de Álvaro Cunqueiro (1991); Anxeliños, de Vidal Bolaño (1997); Para ser exactos, creación do grupo Ollomoltranvía (1997); Commedia (un xoguete para Goldoni) (1993) e Raíñas de pedra (1994), ambas as dúas de Cándido Pazó; tamén participou na representación de Clownfutbol...

PERSOEIRO

Almirante alemán. Na Primeira Guerra Mundial foi membro do servizo de espionaxe naval en Madrid. Nomeado xefe da Abwehr en 1935, cooperou coas forzas do xeneral Franco durante a Guerra Civil de 1936-1939. Desde 1938 mantivo unha actitude contraria á política de expansión de Hitler, que levou á disolución da Abwehr (1944). Participou no atentado de xullo de 1944 contra Hitler. Foi arrestado e executado.

GALICIA

Fotógrafo. Coñecido como Vari Caramés, ao longo da súa traxectoria profesional organizou numerosas exposicións individuais, entre as que destacan as celebradas no Ateneo da Coruña (1985), no Centro de Estudos Fotográficos en Coimbra (1987), no Círculo de Bellas Artes de Madrid (1989), na Bienal de Fotografía de Vila Franca de Xira, en Lisboa (1995), e dúas retrospectivas, unha no Festival Internacional de Fotografía, en Bos Aires, e outra en Montevideo, na sala do ministerio de Educación y Cultura. Amais participou en exposicións colectivas como: Antropologia e memória (1987) da Fundação Gulbenkiam, en Lisboa; Confrontaciones (1988), no Museo Español de Arte Contemporáneo, en Madrid; Fotografía española contemporánea. Un paseo por los 90 (1995), celebrada en Lisboa, Atenas, Varsovia, Bremen, Utrecht e Manchester; 150 años de fotografía española (1999), no Círculo de Bellas Artes de Madrid; e Desde mi ventana (2000), no Château de Eau, en Toulouse. Colabora en numerosas publicacións...

PERSOEIRO

Político nicaraguano. Foi presidente da República entre 1887 e 1889, ano no que faleceu sen poder rematar o programa de obras públicas que proxectara.