"Lac" (Contén)

1. 1. Órgano materno dos mamíferos terios, que consiste nunha zona de contacto entre o útero e o corion e o alantoide do embrión, a través do que se establece, durante a xestación, o intercambio de osíxeno e de substancias nutritivas da nai ao embrión e de dióxido de carbono e de produtos do metabolismo do embrión á nai. No home, ao termo da xestación ten forma de torta aplanada de consistencia mol e esponxosa. Na cara fetal, envolta polo amnio e en relación coa cavidade amniótica fetal, insírese o cordón umbilical, portador do sangue ao feto.

   2. placenta previa

      Placenta que se insire no segmento inferior uterino. Durante o parto preséntase antes ca o feto e pode ser causa de importantes hemorraxias.

2. 1. Parte resaltada do carpelo onde se insire un primordio seminal.

   2. Protuberancia de tecido foliar de onde arrincan os esporanxios nos soros das pteridófitas.

1. Forma de implantación dos tecidos embrionarios na placenta. Distínguese a placentación difusa, propia dos artiodáctilos, na que os tecidos embrionarios presentan moi poucos entrantes que penetran no endometrio materno, a placentación anular, propia dos carnívoros e doutros animais, na que as vilosidades ou entrantes do embrión forman un anel cilíndrico ao redor do endometrio, e a placentación hemocorial, na que as vilosidades do corion ao penetraren no endometrio e destruíren os tecidos imprégnanse do sangue dos capilares maternos destruídos.

2. Disposición das placentas, e polo tanto dos primordios seminais, no ovario e nos carpelos. Segundo a posición dos primordios seminais no ovario, hai unha placentación central ou axial se se sitúan no eixe, e unha placentación parietal, se se atopan nas paredes dos ovarios. En canto á posición dos primordios seminais no carpelo, distínguese unha placentación marxinal, se se insiren na marxe do carpelo, e unha placentación laminar, cando se sitúan na lámina carpelar.

1. Relativo ou pertencente á placenta.

2. 1. Relativo ou pertencente aos placentarios.

   2. Mamífero da infraclase dos placentarios.

   3. Infraclase de mamíferos terios caracterizados polo feito de reter as crías durante un tempo considerable dentro do útero, alimentándoas por medio dunha placenta formada polo alantoide.

1. 1. Relativo ou pertencente a Piacenza ou aos seus habitantes.

   2. Natural ou habitante de Piacenza.

2. 1. Relativo ou pertencente a Plasencia ou aos seus habitantes.

   2. Natural ou habitante de Plasencia.

GALICIA

Escritor e xornalista. Iniciou os seus estudos de dereito en Santiago de Compostela e licenciouse en Oviedo. Colaborador de El Heraldo Gallego, director de La Ilustración Gallega y Asturiana, onde publicou algunhas poesías en galego, e fundador de varios xornais en Madrid, foi tamén director de La Europa e El Norte. Manifestou as súas ideas monárquicas como militante do partido reformista no folleto La izquierda dinástica, que asinou co pseudónimo de Mr. Wihg, e varios artigos e novelas curtas baixo o título de Juvenilia, con prólogo de Murguía, editados na Biblioteca Gallega en 1893.

GALICIA

Frade mercedario e escritor. Cofundador de Logos e colaborador de diversas publicacións, como Nós e Misión, e do Seminario de Estudos Galegos, relacionouse co círculo intelectual do galeguismo. Na súa obra tense ocupado de temas relacionados con Galicia e de autores como Airas Nunes, Pero d’Armea, Tirso de Molina e Rosalía de Castro. Publicou a recompilación da poesía de Francisco María de la Iglesia D’o mar e d’a terra (1930) e o estudo A espiritualidade do Cancioneiro da Vaticana (1936), así como o libro de poesías Algas (1959). É tamén autor do estudo biobibliográfico Fray Serafín de Freitas (1956), da biografía Fray Bartolomé de Olmedo, capellán de los conquistadores de Méjico (1961), da extensa Bibliografía mercedaria (1963 e 1968), da colección de artigos sobre Pontedeume Crónicas de mi rincón natal (1977) e do estudo Trahamunda, a santa de Poio (1990), en colaboración con Xosé S. Crespo...

1. Consentimento do poder civil a unha disposición ou promulgación da autoridade eclesiástica, nos países en que as relacións entre a Igrexa e o Estado se rexen por normas concordatorias.

2. Consentimento que un estado dá a outro, co que acepta como persoa grata o representante diplomático que se quere enviar. Posteriormente é necesario a entrega das cartas credenciais.

3. Fórmula de adhesión ou voto positivo nun concilio.

4. Aprobación favorable ou consentimento que se dá a algo ou a alguén.

PERSOEIRO

Relixioso beneditino. Fillo do patricio Tertulio, San Bieito mandouno a Sicilia, onde fundou os primeiros mosteiros da orde. Houbo de afogar no lago Subiaco pero foi salvado milagrosamente por san Mauro, a quen mandara san Bieito; por iso se considera patrón dos afogados. Segundo a lenda, uns corsarios mouros martirizárono xunto con outros monxes. Na súa iconografía viste o hábito negro dos beneditinos con báculo de abade e porta a palma do martirio; ocasionalmente tamén leva un corte no pescozo e sinala a boca cun dedo, xa que lle cortaron a lingua antes de degolalo. A súa festividade celebrábase o 5 de outubro, ata que o Concilio Vaticano II o eliminou do calendario litúrxico universal.