"PAL" (Contén)

1. Que ten forma de palma ou de palmeira.

2. Aplícase, na arte exipcia, á columna con capitel formado por follas de palmeira estilizadas e colocadas verticalmente.

1. Que ten as dedas unidas por unha membrana.

2. 1. Relativo ou pertencente aos palmípedes.

   2. Ave da antiga orde dos palmípedes.

   3. Antiga orde de aves, establecida por G. Cuvier, que comprendía entre outras, os pingüíns, os pelicanos, os flamengos, as garzas e os abetouros. Esta clasificación quedou obsoleta.

CIDADES

Cidade do departamento de Valle del Cauca, Colombia, situada á beira do río Cauca (226.509 h [1999]). É a segunda cidade en poboación do departamento, e a capital agrícola de Colombia.

1. Relativo ou pertencente á antiga cidade de Palmira, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante da antiga cidade de Palmira.

3. ariedade do arameo occidental, testemuñada a través das inscricións de Palmira (ss I-III), onde se encontraron inscricións en palmireno ao lado de inscricións redactadas en latín, grego, ou bilingües (grego e arameo). O palmireno está estreitamente relacionado co arameo do Imperio, pero presenta innovacións ortográficas e gramaticais, que se explican polo seu desenvolvemento autónomo e pola influencia do arameo oriental, a causa do comercio dos palmirenos con Mesopotamia. Usaba un alfabeto propio.

PERSOEIRO

Humanista. Catedrático de Retórica en Zaragoza e València (1561-1579), foi un dos epígonos do erasmismo español. Destaca a súa extensa obra didáctica formada por diversos opúsculos como De vera et facili imitatione Ciceronis (1560), El latino de repente (1573), Rhetorica (1567) e Vocabulario del humanista (1569). A disertación Campi eloquentiae (1573) marcou a plenitude do latín ciceroniano. Traduciu ao castelán as Elegantiae de Paulo Manucio.

1. Nome que se dá a diversas palmeiras de América meridional, especialmente á especie Euterpe Edulis, que presentan brotes comestibles.

2. Gromo tenro e comestible da especie de palmeiras Euterpe Edulis.

1. Enfermidade das vacas que produce inflamación dos ubres e presenza de sangue no leite.

2. Medida lineal aproximativa de arredor de 21 cm, na que se toma en conta a distancia que hai entre a punta do dedo polgar e a do dedo maimiño, tendo a man aberta e os dedos estendidos.

3. Medida que se utiliza para cubicar a madeira.

4. Medida antiga que equivalía aos catro dedos da man unidos.

1. Medida lineal aproximativa de arredor de 21 cm, na que se toma en conta a distancia que hai entre a punta do dedo polgar e a do dedo maimiño, tendo a man aberta e os dedos estendidos.

2. Medida que se utiliza para cubicar a madeira.

3. Medida antiga que equivalía aos catro dedos da man unidos.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Lalín baixo a advocación de san Xoán.

GALICIA

Avogado e político. Foi asesor xurídico da Semana Verde de Galicia (1982-1991) e secretario xeral letrado da Fundación Semana Verde de Galicia (1991-1996). Elixido deputado no Parlamento de Galicia desde 1989, foi conselleiro de Xustiza, Interior e Relacións Laborais (1996-1999) e presidiu, entre 1996 e 1998, a Sociedade Galega de Medio Ambiente (SOGAMA). É secretario xeral do PP de Galicia desde 1999 e conselleiro de Xustiza, Interior e Administración Local desde 2003. Recibiu a Cruz de Honor de San Raimundo de Peñafort (2000).

PERSOEIRO

Escritor. Colaborador de publicacións como Serra d’Or e El Pont, destacan as suas obras poéticas Lotus (1972), L’aneguet lleig (1977) e El porxo de las mirades (1982, Premi Carles Riba). Como narrador publicou a triloxía El jardí dels set crepuscles (1989, Premi Joan Creixell, Premi Serra d’Or e Premio Nacional de la Crítica 1990), o libro de contos Contes per a vells adolescents (1998, Premi Víctor Català 1997), El Quincorn (1998, Premi Sant Jordi) e o libro de aforismos Els proverbis (2003).