"Pol" (Contén)

1. Relativo ou pertencente á polidipsia.

2. Que ou quen está afectado de polidipsia.

PERSOEIRO

Pintor italiano. Discípulo de Raffaello Sanzio, participou na decoración das Loggie do Vaticano e realizou paisaxes e imitacións en grisalla de relevos clásicos. Viaxou a Messina (1527), onde pintou, entre outros, Andata al Calvario (1543).

1. Relativo ou pertencente ao poliedro.

2. Aplícase a un sólido ou a un ángulo que ten diferentes caras.

1. 1. Sólido limitado por catro ou máis polígonos chamados caras, cuxas interseccións constitúen as arestas, e as interseccións destas, os vértices. Un poliedro é convexo se calquera das súas seccións planas é un polígono convexo; e regular se ten as caras iguais e os ángulos iguais, sendo as caras polígonos regulares. Sábese desde a Grecia antiga que existen só cinco poliedros regulares: o tetraedro, o hexaedro (ou cubo), o octaedro, o dodecaedro e o icosaedro, que teñen 4, 6, 8, 12 e 20 caras, respectivamente. A relación de Euler asegura que nun poliedro o número de caras C e mais o número de vértices V é igual ao número de arestas A menos dous. Outros exemplos de poliedros son a pirámide, o pentaedro, o heptaedro, o decaedro ou o prisma.

   2. poliedro flexible

      Poliedro en que se pode modificar a súa forma sen modificar a lonxitude das curvas trazadas sobre a súa superficie.

2. Porción de materia cristalina limitada no exterior por caras planas espontáneas.

1. Formación de máis dun embrión nunha semente.

2. Formación de máis dun embrión por cigoto a causa da súa segmentación nunha fase precoz do desenvolvemento embrionario.

1. 1. Composto que contén dous ou máis grupos éster na súa estrutura.

   2. Cada un dos compostos de natureza polimérica que conteñen grupos (-CO-O-) repetidos ao longo da súa cadea principal. Desde un punto de vista industrial, os tipos máis importantes de poliésteres son os lineais saturados, os lineais insaturados, os ramificados tridimensionais (resina alquídica) e os policarbonatos. Dos lineais saturados cómpre diferenciar os de peso molecular baixo

2. Nome xenérico dos plásticos obtidos por policondensación de poliácidos con alcohois non saturados ou con glicois, ou por polimerización de ésteres do ácido acrílico ou do ácido metacrílico, que non poden ser considerados nin termoplásticos nin termoendurecibles, xa que poden formar obxectos endurecidos definitivamente, cun endurecemento non conseguido pola acción da calor senón pola de axentes químicos. Pode producirse este endurecemento químico disolvendo un poliéster en estireno monómero. Os poliésteres utilízanse moito nas industrias de pinturas e vernices, na fabricación de fibras téxtiles sintéticas, no apresto de tecidos, no curtido de peles e na elaboración de obxectos fabricados tradicionalmente con vidro.

1. Calquera dos compostos que conteñen dous ou máis grupos éter na súa estrutura.

2. Calquera dos compostos de natureza polimérica que conteñen grupos éter (C-O-C) repetidos ao longo da súa cadea principal. Poden obterse a partir de tres tipos de monómeros: aldehidos, éteres cíclicos e fenois. Os derivados dos aldehidos poden obterse por reacción destes con alcohois polihidroxílicos, e neste caso se coñecen como poliacetais; tamén poden obterse por homopolimerización do monómero. O máis importante deles é o poliformaldehido. Ofrecen unha rixidez e unha resistencia mecánica moi elevadas. Os derivados de éteres cíclicos prepáranse mediante polimerización por apertura de anel dos monómeros, e teñen importancia industrial os derivados do óxido de etileno (poli(óxido de etileno)), óxido de propileno e tetrahidrofurano. Os derivados de fenois obtéñense por axuste oxidativo dos monómeros con catalizadores complexos de cobre e aminas. O máis importante deles é o poli(óxido de 2,6-dimetil-1,4-fenileno), empregado no moldeamento por inxección de pezas mecánicas e compoñentes eléctricos.

1. Polímero do etileno.

2. Material plástico termoplástico obtido mediante a polimerización do etileno a alta presión (que pode chegar a unhas 1.500 atm) ou a baixa presión (entre 10 e 40 atm). En ambos casos a polimerización ten lugar en presenza dun catalizador. Segundo se obteña a alta ou baixa presión, o polietileno será de baixa ou alta densidade, respectivamente. A causa da súa tenacidade, rixidez, propiedades dieléctricas, resistencia química e impermeabilidade, utilízase moito na fabricación de sacos, bolsas, envases, caixas, tubos, cables telefónicos ou cubertas agrícolas.