"Van" (Contén)

1. Relativo ou pertencente ao vanadio.

2. Que contén vanadio.

3. Aplícase aos compostos de vanadio con valencia 5.

1. Amasar o pan.

2. Dar forma á masa.

3. Pasar o gran por unha criba para limpalo.

PERSOEIRO

Arquitecto. Representante do barroco inglés, das súas obras destacan o Castle Howard (1699-1714), o Blenheim Palace (1705-1724), o castelo de Easton Neston e os palacios de Eastbury e Seaton Delaval.

ILLAS

Illa de Canadá, en Columbia Británica (32.100 km2; 509.460 h [1986]). Situada no Océano Pacífico, ao S do arquipélago da Raíña Carlota, é paralela á costa, da que a separan as numerosas illas dos estreitos da Raíña Carlota, de Georgia e de Juan de Fuca. Na banda oriental concéntranse os núcleos urbanos principais: Duncan, Nanaimo, Port Alberni, Courtenay, Campbell e Victoria, capital de Columbia Británica. Os recursos económicos derivan da explotación forestal, a minaría (carbón, ferro e cobre), a actividade agropecuaria (leite, froita, verdura) e o turismo. Descuberta en 1592 por Juan de Fuca, foi visitada en 1792 polo capitán G. Vancouver e converteuse en territorio británico en 1846.

CIDADES

Cidade de Columbia Bri­tánica, Canadá (545.671 h [2001] e 1.986.965 h [2001] a área metropolitana). Situada na costa do Pacífico, forma un porto natural na baía de Burrard, brazo do estreito de Georgia. É centro do comercio canadense polo Pacífico e cabeza de liña dos dous ferrocarrís transcontinentais: o Canadian National e o Canadian Pacific. A industria da madeira, a do papel e a alimentaria son as principais actividades fabrís. A área urbana expandiuse por núcleos próximos, como os de New Westminster e North Vancouver.

PERSOEIRO

Navegante. Formou parte de dúas das expedicións de Cook (1772-1775 e 1776-1780). Escribiu A Voyage of Discovery to the North Pacific and round the World (1798), relato da viaxe que fixo entre 1791 a 1794.

PERSOEIRO

Escritor. Coñecido como Jiři Mahen, escribiu obras poéticas de ton impresionista, ademais de dramas, como Mrtvé More (O mar Morto, 1918), e novelas, como Kamarádi svobody (Camaradas da liberdade, 1909).

PERSOEIRO

Arquitecto. Traballou con Diego de Siloé na igrexa do Salvador (1536), en Úbeda, onde tamén traballou na igrexa do Hospital de Santiago e nos palacios Vázquez de Molina e Vela Cobos. En 1554 foi nomeado mestre de obras da catedral de Jaén.

1. Relativo ou pertencente ao vandalismo.

2. Relativo ou pertencente aos vándalos.

1. 1. Relativo ou pertencente aos vándalos.

   2. Individuo do pobo vándalo.

   3. Pobo xermánico que, ao inicio da era cristiá, estaba instalado á beira esquerda do curso medio do Vístula. Dividido en silingos e asdingos, establecéronse en Moravia no s II, e despois en Panonia setentrional. En 401 avanzaron cara ao Rin e espalláronse pola Galia. En 409 conseguiron atravesar os Pireneos centrais e occidentais e ocuparon diversas zonas da Península Ibérica. Os vándalos silingos establecéronse en Andalucía, onde foron derrotados polo visigodo Valia en 416-418. Os vándalos asdingos comezaron ocupando a metade setentrional de Portugal e en 425 tomaron Sevilla e despois Cartagena. En 429 establecéronse no N de África, desde onde se apoderaron das Balears, Córsega, Sardeña e Sicilia. En 455 saquearon Roma. Belisario, xeneral do Emperador Xustiniano, destruíu o seu reino e incorporou os territorios ao Imperio de Oriente en 534.

   4. Lingua xermánica do phylum indoeropeo que falaba o pobo vándalo.

2. Que ou quen realiza actos vandálicos.

MUNICIPIOS

Municipio situado na provincia de Tarragona, Catalunya (4.373 h [2001]). No seu termo atópanse as centrais nucleares de Vandellòs.

PERSOEIRO

Político estadounidense. Senador desde 1928, impulsou a creación da ONU (1945), do Plan Marshall (1948) e da OTAN (1949).

PERSOEIRO

Matemático. Estudou as ecuacións cúbicas e cuadráticas e elaborou, xunto con Lagrande, métodos para resolver ecuacións. Son especialmente importantes os seus estudos sobre os determinantes.

PERSOEIRO

Político belga. Foi un dos dirixentes do Parti Ouvrier Belge (1890), posteriormente Parti Socialiste Belge. Durante a Primeira Guerra Mundial formou parte dos gobernos de unión nacional (1914-1917). Foi ministro de Xustiza (1919-1921) e de Asuntos Exteriores (1925-1927). Como dirixente socialista impulsou unha política reformista e contraria ás teses dos bolxeviques.