"An" (Contén)

PERSOEIRO

Actor e director teatral. Traballou en diversas compañías (1978). A partir deste ano integrouse no grupo Dagoll-Dagom, no que participou como actor e director en Antaviana (1978) e Glups (1983). Tamén participou exclusivamente como director en El Mikado (1986), Mar i cel (Mar e ceo, 1988) e noutras obras doutras compañías como Sin palabras (1987) e Quartetto da cinque (1987). Nos últimos anos dirixiu de novo espectáculos de Dagoll-Dagom como Flor de Nit (Flor de Noite, 1992). Tamén puxo en escena a ópera Don Pascuale de Donizetti no Teatro Grego.

PERSOEIRO

Novelista e avogado romanés. É autor de Intuneric şi lumina (Tebras e luces, 1912) e do drama Sorana (1915).

REXIÓNS

Rexión histórica da Europa occidental, que comprendía aproximadamente as actuais provincias belgas de Brabante e Anveres, e a neerlandesa do Brabante Setentrional. Topograficamente é unha área inserida na gran chaira do N de Europa, aínda que a súa altura aumenta de N a S. A rexión está drenada por diversos afluentes do río Escalda e do Mosa, así como por numerosos canais entre os que destacan o canal Alberte e o de Kempenen en Bélxica e o de Wilhelmine nos Países Baixos. Ten solos arxilosos e moi fértiles, o que constitúe a base dunha agricultura e unha gandería florecentes. Os principais produtos son acelgas, ravos, cereais, plantas forraxeiras, árbores froiteiras e outros cultivos industriais. Na gandería destacan a ovina, a porcina e a cabalar. A poboación é urbana. Sobresaen as seguintes cidades: Bruxelas, Louvain, Nivelles, Anveres, Malines, ‘s-Hertogenbosch, Breda, Eindhoven e Tilburg. As densidades de poboación son moi altas: 661 e 550 h/km2 (1983) nas provincias de Brabante...

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Betanzos. Ten nave gótica e ábsida rectangular románica, datada cara ao 1175 e cuberta cunha bóveda de canón semicircular. O arco triunfal é de medio punto, con columnas acaroadas de bases áticas e capiteis vexetais de colariño sogueado. No exterior da ábsida destacan dous canzorros: un representa a un músico tocando unha viola e noutro están dous contorsionistas ou unha escena de cópula. As portas occidental e setentrional da nave son apuntadas, sen columnas, e foron construídas a finais do s XIII ou principios do XIV.

PERSOEIRO

Político e diplomático, conde de Peñaranda. Dende 1648 foi conselleiro de estado. Entre 1664 e 1674 ocupou a presidencia do Consello de Indias, foi vicerrei de Nápoles entre 1659 e 1664, e presidente do Consello de Italia entre 1674 e 1676. Actou como plenipotenciario nas negociacións de Westfalia (1645-1648) e contribuíu á Paz de Münster en 1648. Foi conselleiro de política exterior da Raíña Mariana de Austria aínda que a súa influencia na corte diminuíu ante a presenza do xesuíta Nithard. Ante a presión francesa nos Países Baixos (1672) fixo entrar a España na grande alianza ofensiva da Haia (1673).

PERSOEIRO

Pintor e gravador italiano. Coñecido polos seus gravados á augaforte Bizzarrie di varie figure (Extravagancias de varias figuras, 1624). Foi revalorizado polos surrealistas, xa que para compoñer as formas humanas utilizaba elementos xeométricos, mecánicos ou naturais.

FILOSOFOS

Filósofo inglés. Ingresou no University Collage de Oxford en 1865, onde influíu no Neohegelianismo. En The Principles of Logic (Os principios da lóxica, 1883), continuou e perfeccionou a maneira hegeliana de tratar os temas lóxicos, especialmente, o xuízo e o siloxismo, ao igual que en Appearance and Reality (Apariencia e realidade, 1893). En A Metaphysical Essay (Un ensaio metafísico, 1893), mesturou as teorías de Hegel e de Spinoza cun sentido místico pouco hegeliano que sitúa a superación das contradicións nun absoluto no que todo está contido, e ao que se chega por unha experiencia inmediata. Escribiu tamén: The Presuppositions of Critical History (Presuposicións de crítica histórica, 1874), Ethical Studies (Estudios éticos, 1876) e Essays in Truth and Reality (Ensaios sobre verdade e realidade, 1914).

PERSOEIRO

Poetisa nortemericana. É autora de The Tenth Muse (A décima musa, 1650).

PERSOEIRO

Escritor e político portugués. Estudiou Dereito na Universidade de Coimbra na que se licenciou en 1867, e se doutorou un ano despois. Foi catedrático de Literaturas Modernas do Curso Superior de Letras da Universidade de Lisboa. De ideas republicanas, trala revolución de 1910, foi Presidente do goberno provisional (1910) e Presidente da República Portuguesa (1915). Publicou moitos libros e traballos, sobre todo de temas literarios e filosóficos, e foi un dos principais animadores da denominada “xeración dos 70”. Como poeta escribiu Folhas Verdes (1859),Visão dos Tempos (1864), Tempestades Sonoras (1864), Torrentes (1869) e Miragens seculares (1884). Foi, ademais, un gran coñecedor da literatura popular como o demostra Alma Portuguesa (1902-1904), inspirada nas tradicións e na poesía oral, ademais de investigacións folcloristas como Poesia do Direito (1865); História da Poesia Popular Portuguesa, Cancioneiro Popular...

GALICIA

Licenciado en Ciencias da Educación pola Universidade de Santiago de Compostela. Membro fundador e presidente da asociación pedagóxica Nova Escola Galega (1986-1988). Desempeñou as funcións de director de edicións en Edicións Xerais de Galicia (1990-1993) e de director xeral dende 1994. Membro da xunta directiva da Federación de Gremios de Editores de España e do relatorio de lingua do Consello da Cultura Galega. É director da Revista Galega de Educación e colaborador en distintas publicacións (Faro de Vigo, La Región, etc). Participou no consello de redacción dos suplementos de educación “A Pizarra” (Faro de Vigo) e “Na escola” (La Región e Atlántico Diario). Publicou varios libros de carácter pedagóxico e para primeiros lectores, entre os que destaca Dona Carme (1989).

PERSOEIRO

Escritor, realizador cinematográfico e teatral italiano. Publicouse, trala súa morte, un manifesto no que definía a fotografía dende o seu punto de vista futurista titulado Fotodinamismo futurista (Turín, 1970).

CAPITAIS

Capital do distrito homónimo, na rexión de, Portugal, na beira do río Sabor, a 12 km da fronteira española coa comarca da Sanabria, o seu concello está integrado por 49 freguesías, 47 rurais e 2 no núcleo urbano da capital (16.600 h [1991]).
Xeografía
Situada ao pé das estribacións setentrionais da Serra de Nogueira, sobre un contexto litolóxico dominada polos xistos, nun dos distritos menos desenvolvidos de Portugal, do que é o principal núcleo urbano dunha rexión eminentemente agraria e as súas principais funcións económicas son as comerciais e administrativas.
Historia
Bragança foi a cidade prerromana de Brigantia, que se converteu en época romana en Juliobriga. Coas invasións bárbaras e musulmanas a primitiva vila desapareceu e non foi restaurada ata o 1130. En 1187 Sancho I concedeulle foro. En 1467 o Rei Afonso V concedeulle o título de cidade a petición do segundo duque de Bragança, Fernando I (1403-1478). A importancia histórica...

DISTRITOS

Distrito do estremo NL de Portugal, na rexión de Trás-os-Montes (6.597 km2; 154.700 h [estim 1993]). A súa capital é Bragança. O río Douro marca os límites oriental (coas provincias españolas de Zamora e Salamanca, na comunidade de Castela e León) e meridional (cos distritos de Guarda e Viseu). A altitude media é elevada. Os principais accidentes do relevo son a serra do Mogadouro, no SL, e a serra de Nogueira, que atravesa o distrito pola metade en sentido N-S e constitúe a divisoria de augas entre os seus principais sistemas fluviais. Os ríos Sabor e Tuela, ambos os dous tributarios do Douro e cun curso de dirección NL-SO, artellan senllas concas fluviais que drenan todo o territorio. Constituído por 12 concellos e 298 freguesías, o distrito baséase na organización territorial eclesiástica: a diocese creouse en 1770, segregada da de Miranda, que fora creada en 1545; en 1780 reuníronse de novo nunha soa, aínda que desta volta a sé episcopal estableceuse en Bragança,...

1. Relativo ou pertencente a Bragança ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Bragança.