"To" (Contén)

PERSOEIRO

Botánico francés. Foi o autor do proxecto do xardín botánico de Perpignan e máis tarde profesor de botánica en Montpellier (1767-1803). Foi o máis destacado dos linneóns franceses.

GALICIA

Pintor. Participou nos diversos movementos artísticos da década de 1970 e en 1980 integrouse en Atlántica participando nas súas exposicións. Desde os seus comezos artísticos, nos que realizou paisaxes, mostrou unha inclinación cara á abstracción. Cara   1983 comezou unha etapa artística na que realizou series de pinturas ao redor dun motivo concreto, como Río (1984), Toledo (1986), Figuras (1989) e Sombras (1991), caracterizadas polo expresionismo. O cumio desta etapa sitúase na súa participación na sección Áreas de Silencio da Bienal de Arte de Pontevedra de 1994. A partir de entón, experimentou con novas técnicas e recursos pitóricos. A súa paleta caracterízase pola sobriedade, en ocasións cunhas tonalidades fortes e con contrastes violentos. No eido dos encargos públicos, realizou, entre outras obras, as columnas do Berbés, a cúpula do Centro Comercial Plaza Elíptica e os xardíns de acceso á Estación Marítima de Vigo. Participou, entre outras mostras,...

1. Mineral que cristaliza no sistema hexagonal. Ten un hábito tabular e tamén aparece como grans illados e formacións terrosas. É de cor negra, cun brillo metálico mate e opaco. Ten unha dureza de 1-2, unha densidade de 2,09-2,23 e unha perfecta exfoliación. Emprégase para fabricar as minas dos lapis e a súa alta temperatura de fusión (3000°C) e a súa insolubilidade nos ácidos fan que teña moitas outras aplicacións industriais. Denomínase tamén chumbo negro.

2. graffiti.

1. Que contén grafito.

2. Que se parece ao grafito.

PERSOEIRO

Pensador, político e xornalista italiano. Ingresou no Partito Socialista (1913) e dedicouse ao xornalismo político en Avanti!. En 1919 fundou, xunto con P. Togliatti, L’Ordine Nuovo e tomou parte no movemento dos Consigli di Fabbrica que desafiaron a FIAT e a outras compañías de Turín ao principio da década de 1920. Trala ruptura do socialismo italiano en Livorno, fundou en 1921, con A. Bordiga e P. Togliatti, o Partito Comunista Italiano e trasladouse a Moscova, onde traballou para a Terceira Internacional Comunista. De volta a Italia (1924) fundou o xornal L’Unità e integrouse na oposición parlamentaria contraria á ditadura de B. Mussolini. Arrestado (1926) e condenado (1928) a vinte anos de cárcere, morreu en prisión. Modificou o materialismo histórico co obxectivo de dar independencia á conciencia humana e á superestrutura de base económica, e analizou as dificultades das sociedades avanzadas á hora de propagar as doutrinas marxistas, xa que nelas a clase...

GALICIA

Xornalista. Redactor xefe de Telelugo. Foi xefe de informativos de Radio Lugo-Cadena SER, redactor do xornal El Progreso, onde foi xefe das seccións de Suplemento e Cultura, e colaborou con traballos de creación literaria e ensaio en diversas publicacións. Ademais dos fascículos La guerrilla antifranquista en Lugo e El crimen de la media legua, escribiu os libros Pucharcas (1981) e Tabernarios (1992), e colaborou en Primeiras xornadas de teatro na radio (1989), Contos do camiño e Píntalo de verde. Obtivo en 1989 o Premio Galicia de Xornalismo.

PERSOEIRO

Economista. Doutor en Ciencias Económicas e Empresariais. Catedrático da Escola Universitaria de Estudios Empresariais da Universidade da Coruña. Director de Relacións Institucionais do Banco Pastor, foi secretario da Universidad Internacional Menéndez Pelayo de Santander. Colaborador de diversas publicacións especializadas, como Eco-Revista Galega de Economía, colaborou, entre outras obras, en Estrutura económica de Galicia (1992), Manual Básico de Economía en Galego (1993), De la peseta al euro: reflexiones conceptuales y estratégicas (1998) e Una Galicia moderna, líderes empresariales gallegos (2002). Foi autor, entre outras obras, de Mundos lonxanos e próximos: A necesaria extensión da Galeguidade (1995), El déficit público y sus implicaciones en la gestión bancaria: la experiencia española (1985-1990) (1996).

1. Clase indefinida de rochas dun aspecto semellante ao do granito, pero con diferente composición.

2. Calquera rocha do grupo do granito.

3. Nome que se dá, en traballos de campo e nunha primeira clasificación, a unha rocha que pode ser un granito, unha granodiorita ou unha tonalita.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Badajoz, Extremadura, no límite SL da comunidade autónoma (2.492 h [2001]). Destaca a agricultura e a gandería, ademais dos xacementos de chumbo. De orixe musulmana, pertenceu á orde de Santiago ata que en 1404 pasou á xurisdición de Azuaga, baixo a que permaneceu ata 1565, cando Filipe II lle outorgou o título de vila. Do seu patrimonio cultural destacan a igrexa de Nuestra Señora de la Concepción, coa torre gótico-mudéxar, declarada Ben de Interese Cultural en 1932, a ermida da Magdalena (s XVI) e a fachada mudéxar da Biblioteca Municipal (ss XV-XVI).

1. Cada un dos leucocitos que conteñen gránulos e lisosomas no citoplasma e un núcleo irregular ou segmentado. Os granulocitos poden ser eosinófilos, basófilos ou neutrófilos, segundo os gránulos teñan afinidade, respectivamente, polos colorantes ácidos ou básicos ou por ningún. Tamén se denomina célula mieloide.

2. Célula provista de gránulos.

1. Nome xenérico que se aplica ás enfermidades en que a lesión anatomopatolóxica fundamental é o granuloma, como é a granulomatose linfomatoide ou de Wegener.

2. Cadro que se caracteriza pola presenza de múltiples granulomas.