"To" (Contén)

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico. A principios da década de 1950 estudiou dirección no Centro Sperimentale di Cinematografia de Roma. Despois do triunfo da Revolución Cubana de Fidel Castro, formou parte da directiva do Instituto Cubano del Arte y la Industria Cinematográfica, para o que dirixiu algúns documentais de propaganda. Deste xeito, converteuse no realizador oficial do réxime castrista, para o que realizou películas como Historias de la revolución (1960), Cumbite (1964) ou Memorias del subdesarrollo (1968). Tamén dirixiu La última cena (1976), Hasta cierto punto (1983), Fresa y chocolate (1993) ou Guantanamera (1995).

PERSOEIRO

Arquitecto. Titulado na Escuela de Arquitectura de Madrid (1923), a súa obra reflectiu distintos estilos. Nas súas primeiras obras, como o Cine Callao de Madrid (1926), empregou elementos procedentes da arte decorativa. Asumiu o racionalismo entre 1928 e 1939, como no antigo aeroporto de Barajas (1930), e despois da Guerra Civil asumiu o historicismo nacionalista na sede do ministerio do Aire (1941). Realizou vivendas urbanas, nas que incorporou a terraza-xardín, e edificios de oficinas, entre os que destaca o da Unión y el Fénix, no Paseo de la Castellana (1965). En Vigo proxectou en 1942 o Teatro-Cine Fraga, sede da Fundación Caixa Galicia, inaugurado en 1948, e no que amosou as referencias rexionalistas do Barroco e o neorrenacemento.

PERSOEIRO

Sindicalista. Militante do PCE (1966-1991), foi elixido secretario xeral de CC OO no IV congreso confederal (1987), cargo no que permaneceu ata o ano 2000.

PERSOEIRO

Pintor italiano. Adheriuse ao grupo Corrente. Comprometido coa loita antifascista, foi un dos fundadores da Fronte Nuovo delle Arti. A súa obra, de estilo expresionista, tivo un carácter marcadamente ideolóxico. Das súas obras destaca Crocefissione (1941), motivada polo desenlace da Guerra Civil Española. Posteriormente, evolucionou cara ao neocubismo e ao neorrealismo. Foi senador polo Partito Comunista (1976).

1. estimenta que denota unha profesión ou grao, especialmente as que usan algúns relixiosos.

2. Roupa que leva unha persoa por devoción ou por unha promesa feita nun voto.

3. 1. Modo de actuar ou de comportarse que se adquire pola frecuente repetición dun acto.

   2. Facilidade con que se fai algo froito da práctica e da repetición.

   3. Disposición relativamente estable que tende a reproducir os mesmos actos e que se alcanza pola experiencia.

4. Disposición orgánica como consecuencia dunha acción repetida.

5. Aspecto externo do enfermo a efectos de diagnóstico. Préstase especial atención á facies, ao tegumento e ás súas coloracións, á posición e ás deformacións.

6. Aspecto xeral dunha planta que se percibe na distancia.

7. Tendencia dos minerais a presentarse baixo unha determinada forma xeométrica, é resultado da súa estrutura interna. Pódese observar macroscopicamente, sen necesidade de aparello óptico, ou microscopicamente.

1. Relativo ou pertencente aos haematopódidos.

2. Ave da familia dos haematopódidos.

3. Familia de aves pertencente a orde dos caradriformes. Acolle o xénero Haematopus.

PERSOEIRO

Físico e químico alemán. Estudiou na Universidade de Marburg onde se doutorou en 1901. Traballou na Universidade de Londres (1904) onde colaborou con W. Ramsay en investigacións relacionadas cos fenómenos radioactivos. Descubriu no mineral torianita unha nova substancia radioactiva, á que chamou radiotorio, posteriormente considerado novo isótopo do torio (torio-228). Na Universidade McGill de Montréal colaborou con E. Rutherfor para ampliar coñecementos sobre radioactividade e descubriu outras dúas substancias, o mesotorio-1 (radio-228) e o mesotorio-2 (actinio-228), que son intermedias entre o torio e o radiotorio. En 1918, xunto con L. Meitner, descubriu o protactinio. A finais de 1938, Hahn e F. Strassmann, bombardearon uranio con neutróns e descubriron que como resultado do proceso aparecía bario, un elemento cunha masa moito menor ca a do uranio, a explicación a este fenómeno ía enunciar a teoría da fisión nuclear. Este descubrimento foi a base para que EE UU lograse construír a bomba...

1. Aire quente que se expira pola boca.

2. Bafo que desprende algo.

3. Vento moi suave.

DISTRITOS

Distrito de Sri Lanka (2.609 km2; 525.370h [estim 2001]). A capital é Hambantota (11.200 h [2001]).

CAPITAIS

Capital da rexión de Waikato, Nova Zelanda (167.200 h [1998]), no litoral O da Illa do Norte.

CIDADES

Cidade da provincia de Ontario, Canadá, no extremo occidental do lago Ontario (322.352 h [1996]). É o núcleo metalúrxico máis importante do país. Ten industrias alimentarias, téxtiles e químicas.