"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Actriz. Participou no grupo de marionetas Viravolta, co que colaborou en espectáculos como Contos para ratos mortos (1984), Historias con demo (1985) ou Jasón (1985).

PERSOEIRO

Político, economista e teórico marxista. Membro do partido bolxevique dende 1906, exiliouse en 1910 ata que en 1912, entrou en contacto con Lenin. En 1916 dirixiu en Nova York o diario bolxevique clandestino Novy Mir (Novo Mundo). Volveu a Rusia trala Revolución de febreiro de 1917 e participou activamente na Revolución de outubro (7.11.1917). Dende o ano 1920 publicou varias obras nas que defendía a necesidade obxectiva do comunismo de guerra e formulaba a diferenza entre o modo de produción socialista e o modo de produción do período de transición ao socialismo. Apoiou as posicións de Trotskij e Jevgenij Preobraženskij ata mediados dos anos vinte, pero no 1924 enfrontouse a esté último e sostivo a tese dunha necesaria correspondencia entre a industria e a agricultura defendendo as realizacións da Nova Política Económica (NEP). Malia que en 1924 iniciou un proceso de moderación nas súas actitudes, foi elixido presidente do Kommintern en 1926. Caeu en desgraza en 1928 e, destituído...

PERSOEIRO

Escritor. Criticou a oposición aos bolxeviques durante a revolución na novela Belaja Gvardija (A garda branca, 1925). Publicou ademais, Molière (1936) e Master i Margarita (Mestre e Margarida, 1928-1940), que foi editada postumamente en 1967. Cultivou tamén o teatro, onde reflectiu as tensións entre o artista e a sociedade: Poslednije dni Puškin (Os últimos días de Puškin, 1940).

PERSOEIRO

Político soviético. Membro do partido comunista dende 1917, foi presidente do soviet urbano de Moscova de 1931 a 1937. En 1937 converteuse en primeiro ministro da República rusa, cargo que ocupou ata o 1939, cando chegou á presidencia do Banco Estatal Soviético e formou parte do comité central do partido. Durante a Segunda Guerra Mundial foi comisario político do exército, acadando en 1947 os cargos de ministro das forzas armadas e mariscal da URSS. Membro do politburó do partido dende 1948, á morte de Stalin (1953) chegou a ser vicepresidente do consello de ministros e, en 1955, presidente, en substitución de Malenkov. Ao ser nomeado Khruščov primeiro secretario do partido, foi separado do seu cargo en 1958 e viuse obrigado a dimitir dos cargos que ostentaba no praesidium do partido. No 1961 abandonou o comité central e retirouse de toda actividade política.

PERSOEIRO

Arquitecto. A súa obra ten un cariz colosalista, moi influído polo manierismo italiano. É autor do castelo de Écouen (1540-1542), construído para o condestable Montmorency, do hôtel de Soissons (1572) e do pavillón que leva o seu nome nas Tullerías, para o monarca Enrique II e Catalina de Medici. Posiblemente, colaborou na construción do castelo de Chantilly.

PERSOEIRO

Militar e político chileno. Loitou con éxito contra a confederación formada polos estados de Bolivia e Perú no 1839. Foi elixido Presidente da República en 1841 e cinco anos máis tarde en 1846 foi reelixido. A súa etapa de goberno, o chamado “decenio de Bulnes” foi unha época de prosperidade económica, de conciliación política, de protección á ensinanza e de apertura de novas terras no establecemento da poboación coa ocupación do estreito de Magalhães e a colonización de Valdivia.

PERSOEIRO

Pianista e director de orquestra. En 1855 estableceuse en Berlín. Estreou Tristán und Isolde (Tristán e Isolda, 1865) e Die meistersinger von Nürnberg (Os mestres cantores de Nuremberg, 1868), da autoría de Wagner.

PERSOEIRO

Teólogo e escriturario luterano alemán. Foi catedrático de Novo Testamento e de historia relixiosa do cristianismo primitivo en Marburg dende 1921. O primeiro froito do seu lema “regresar ao Cristo da fe sen sacrificar a sinceridade científica” foi Geschichte der synoptischen Tradition (Historia da tradición sinóptica, 1921), no que consagrou o método da Formgeschichte, o estudo das etapas de formación dos Evanxeos dentro da comunidade cristiá e o descubrimento das diversas capas de que constan. A validez da investigación científica do Novo Testamento, a transcendencia da fe no Cristo e o sentido existencial da mensaxe cristiá son os tres elementos principais da síntese definitiva, proclamada en Neues Testament und Mythologie (Novo Testamento e mitoloxía, 1941), no que propoñía o método da desmitificación.

1. Arma arreboladiza, usada principalmente polos indíxenes australianos para cazar e loitar, con forma curvada e estreita. Pode ter retorno ou non ao punto de orixe.

2. Resultado dun ataque cando é devolto polo seu adversario.

REXIÓNS

Rexión histórica da India central, entre os estados de Uttar Pradesh e de Madhya Pradesh, desde os contrafortes da cordilleira de Vindhya, cubertos de xunglas, no S, ata as terras pantanosas do val do río Jamnā, no N. A superficie é unha gran chaira, atravesada por montes baixos que non sobrepasan os 600 m de altitude. Posúe unha rede hidrográfica formada por pequenos ríos case todos afluentes do Jamnā. A economía baséase na agricultura, os principais produtos son a cana de azucre, o algodón, o trigo e diversas clases de grans. Pequenas fábricas de alfombras son a súa principal industria. No que se refire aos recursos mineiros destacan as minas de diamantes, como a de Gadasia, que produciu o diamante máis grande do mundo.

PERSOEIRO

Escritor ruso. En 1889 publicou os seus primeiros poemas e, posteriormente, cultivou o conto e a novela, fiel ao realismo ruso do s XIX. Contrario ao réxime soviético, exiliouse en París en 1920. Galardoado co Premio Puškin polo seu labor como poeta e como tradutor, foi membro honorario da Academia Rusa (1909) e recibiu tamén o Premio Nobel de Literatura (1933). Entre as súas obras destacan Khram solnca (O templo do sol, 1907-1911) e Gospodin iz San Francisco (O señor de San Francisco, 1915).

PERSOEIRO

Orientalista, teólogo e diplomático alemán, barón de Bunsen. Foi embaixador de Prusia no Vaticano entre 1823 e 1838 e en Londres entre 1842 e 1854. Propuxo a reconciliación entre as diversas igrexas evanxélicas. Entre os seus traballos, de temas tan variados como exiptoloxía, patrística, filosofía e historia das relixións, destaca Die Zeichen der Zeit (Os signos do tempo, 1855), no que defende a liberdade de conciencia. Fundou o Instituto Arqueolóxico de Roma.

PERSOEIRO

Escritor inglés. Por disidente, estivo na cadea, onde escribiu a primera parte do Pilgrim’s Progress (1678), o libro máis lido en Inglaterra despois da Biblia que describe, alegoricamente, as etapas que o cristián atravesa para chegar a Cristo. Escribiu arredor de sesenta obras.

GALICIA

Presbítero, músico e poeta. Recibiu unha esmerada formación musical e chegou a ser violoncelista primeiro da catedral mindoniense. Como poeta tiña unha gran facilidade para versificar e mesmo houbo ocasións nas que conversou en verso, como aconteceu nunha tertulia na que, tomando café cos amigos, escribiu “Oda al Vaticano”. No eido da música deixou algunhas notables composicións, non coleccionadas como La Redención, La España que muere, El Sol del Vaticano e Mi hermosa niña murió.

PERSOEIRO

Escultor, pintor, arquitecto e poeta. Tras superar a oposición do seu pai, ingresou con trece anos na bottega de Domenico Ghirlandaio en Florencia, onde coñeceu a técnica do fresco e colaborou na realización dos frescos da igrexa de Santa Maria Novella. Posteriormente, estudiou escultura nos xardíns dos Medici, baixo a protección de Lorenzo o Magnífico e a dirección de Bertoldo di Giovanni, discípulo de Donatello. Nesta época esculpiu a Centauromaquia (1490-1492), onde xa manifestaba a súa preocupación pola anatomía. Trala caída dos Medici, instalouse en Boloña, onde estudiou a obra de Iacopo della Quercia. En 1495 regresou a Florencia e traballou para Pierfrancesco de Medici. Un ano despois realizou a súa primeira viaxe a Roma onde esculpiu o Bacus (1496-1497) para o banqueiro Iacopo Balli e a Pietat do Vaticano (1498-1499). Volveu a Florencia en 1501; realizou, daquela, o David (1501-1504) e recibiu o encargo de decorar a sala do consello do Palazzo della Signoria onde...

PERSOEIRO

Escritor. Coñecido como Il Giovane, sobriño do célebre escultor toscano do mesmo nome. É autor de farsas rústicas e de obras cortesás moi ricas en escenografía. Publicou as obras Tancia (1612) e Fiera (1618).