"Lor" (Contén)

PERSOEIRO

Político, empresario e presidente do Real Madrid. É enxeñeiro de Camiños, Canles e Portos pola Universidad Politécnica de Madrid, na que impartiu clase como profesor de Fundamentos físicos das técnicas. En 1979 comeza carreira política afiliándose a UCD e obtendo diversos postos no concello de Madrid e no Ministerio de Turismo, Transporte e Comunicacións. En 1993 é nomeado presidente de OCP Construcciones SA. No ano 1994 presentouse por primeira vez ás eleccións á Presidencia do Real Madrid, aínda que non o conseguiu ata xullo de 2000, cando derrotou Lorenzo Sanz e foi reelixido en 2004. Os seus obxectivos nesta etapa foron mellorar as instalacións do Santiago Bernabeu e aumentar os ingresos procedentes do estadio, converter ao Real Madrid nun dos clubes mais ricos do mundo e fichar estrelas como Figo, Zidane, Beckham, ou Ronaldo. Nesta época o equipo gañou as ligas do 2001 e 2003 e a Copa de Europa do 2002, entre outras. En febreiro do 2006 Pérez dimitiu do Real Madrid, que non gañaba...

PERSOEIRO

Político. Foi un dos ponentes da Constitución de 1978, deputado nas Cortes por UCD (1977-1982) e ministro da Presidencia (1979-1980). Ademais, exerceu como membro do Tribunal de Arbitraxe da Cámara de Comercio Internacional de París.

PERSOEIRO

Compositor italiano. Foi sacerdote e estudou música en Milán e Ratisbona. Mestre director da Capela Sistina (1915-1917), contribuíu á reforma da música eclesiástica decretada polo Papa Pío X (1903). Escribiu oratorios, como a Passione de Marcos (1897), e unhas 25 misas, en que mestura canto, polifonía e orquestración moderna.

PERSOEIRO

Escritor e profesor. Tradutor de Astérix, de Goscinny, e de clásicos como Madame Bovary (1994), de G. Flaubert, e Vermello e negro (1996), de Stendhal, publicou Servicio feudal e trobadorismo (1982), Am’eu e trobo e servh’, a mays poder: en torno ao vocabulario feudal trobadorismo galego-portugués (1986) e Fición poética e vocabulario feudal na lírica trobadoresca galego-portuguesa (1987) e, en colaboración, dos manuais O realismo (2003), O movemento romántico (2003) e Simbolismo e modernismo (2003).

PERSOEIRO

Pintor italiano. Coñecido como Piero di Cosimo, foi discípulo de Cosimo Rosselli e colaborador seu en Roma na decoración da Capela Sistina (1481). Traballou en Florencia, onde recibiu a influencia de Leonardo da Vinci, L. Signorelli, Rafael e H. van der Goes. Cultivou temas mitolóxicos (Il ritrovamento di Vulcano a Limnos, Il mito di Prometeo) e escenas relixiosas (Madonna col bambino), dun linealismo e dunha masa cromática case naifs. Os seus retratos (Giuliano da Sangallo, Simonetta Vespuci) representan a síntese do positivismo florentino e da vivacidade flamenga.

1. Relativo ou pertencente ao píloro.

2. Que se localiza na rexión do píloro.

3. Cada un dos cegos presentes nos peixes, na rexión situada entre o estómago e o duodeno, e que poden chegar a ser moi numerosos. Ás veces este conxunto de cegos forma unha masa compacta de tecido conxuntivo.

GALICIA

Oftalmólogo. Catedrático de Cirurxía Oftalmolóxica no Hospital Clínico e Provincial da Universitat de Barcelona, e membro do Consello Europeo de Oftalmoloxía, exerceu como xefe do servizo de Oftalmoloxía no Hospital Xeral de Galicia. Interesado polas alteracións retinianas, foi o introdutor do láser Excimer en España, que ofreceu importantes vantaxes á cirurxía da córnea. Colaborador de diversas publicacións especializadas, é autor de Contribución personal al conocimiento de la retinopatía de la hipertensión arterial (1971) e coautor dos libros El herpes simplex ocular (1990), Ojo seco (1993), Síndrome de sequedad ocular (1993) e do Dicionario terminológico de oftalmología (1994). Membro da Real Academia de Medicina de Galicia, recibiu, entre outros, o premio extraordinario da Fundación Barrié de la Maza.

PERSOEIRO

Escritora. Tras estudar filosofía e letras en Bos Aires e pintura, trasladouse a París (1960-1964) onde estudou historia da relixión e literatura francesa en La Sorbonne, ademais de realizar traducións e escribir poemas e críticas en varios diarios e revistas. A súa poesía xorde dunha absoluta introspección ante unha vida que a superaba; a soidade, o silencio e a linguaxe son referencias constantes na súa obra. Da súa produción destacan La tierra más ajena (1955), Los trabajos y las noches (1965), Extracción de la piedra de la locura (1968) e El infierno musical (1971), así como o seu traballo en prosa La condesa sangrienta (1971).

PERSOEIRO

Libretista veneciano. De nome Emanuele Conegliano e de orixe xudía, levou unha vida axitada e fuxiu a Viena, onde colaborou con W. A. Mozart, para quen escribiu os libretos de Le nozze de Figaro (1786), Don Giovanni (1787) e Cosi fan tutte (1790). Na capital austríaca foi poeta oficial da corte do Emperador Xosé II. Pasou a Londres e fuxiu máis tarde a Nova York (1805), onde introduciu a ópera italiana.

PERSOEIRO

Enxeñeiro. Profesor emérito da Universidad Politécnica de Madrid, realizou numerosos pontes e viadutos. Das súas obras destacan as pontes e viadutos da autoestrada Villalba-Villacastín-Adanero, a ponte sobre a ría de Cubas en Santander, os viadutos sobre o Ril en La Fuente del Azufre; a ponte de Rande e os seus accesos na ría de Vigo, e a ponte da Barqueta para a Expo’92 en Sevilla.