"OMI" (Contén)

GALICIA

Pintor e escritor. Dedicouse á avogacía e ao ensino. Realizou paisaxes e colaborou en diversas publicacións especializadas en artes plásticas. En 1954 fundou a Asociación de Artistas Ferrolanos. Escribiu Bello Piñeiro y su tiempo: ensayo en torno a una figura y a una época de la pintura gallega (1969), Pintura ferrolana (1987), En torno a Pablo Iglesias (1995) e Xacobe e Prisciliano (1997). Pertenceu á Real Academia Galega e á Real Academia de Bellas Artes Nuestra Señora del Rosario.

1. Arte de pintar sobre pedra.

2. cromolitografía.

GALICIA

Político e sindicalista. Iniciou a súa actividade política como membro de Estudiantes Revolucionarios Galegos (ERGA) e formou parte do Sindicato Galego de Traballadores do Mar (INTG). Membro do consello nacional do BNG, foi secretario xeral de Galiza Nova (1992-1996). Foi deputado no Parlamento de Galicia na IV, V e VI (desde 1996) lexislaturas polo BNG.

1. Sección cirúrxica dun lobo.

2. Técnica en desuso que consistía en seccionar as fibras nerviosas que unen a cortiza cerebral prefrontal coas formacións nerviosas da base do cerebro, co fin de corrixir certos trastornos mentais.

PERSOEIRO

Arquitecto barroco. Formouse na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando e en Roma, a onde marchou pensionado en 1753. Durante a súa formación asistiu ás obras do Palacio Real de Madrid e foi delineante do convento da Visitación, tamén en Madrid. Desde 1765 traballou na catedral de Santiago, onde colaborou nos proxectos para a capela da Comuñón e dirixiu as obras da fachada da Acibechería. Tamén traballou no pazo dos Marqueses de Bóveda, en Lugo. Marchou de Santiago de Compostela e continuou traballando con Ventura Rodríguez en Santa Fe (Granada), onde realizou a colexiata.

PERSOEIRO

Militar e político. Uniuse ao pronunciamento de O’Donnell (1854), loitou en Marrocos (1859-1860) onde acadou o grao de coronel, e en 1868 apoiou o seu tío, o xeneral Serrano, na Revolución de Setembro. Deputado nas Cortes de 1869 e axudante militar de Amadeo I, foi xefe do exército do N que loitou contra os carlistas e os cantonalistas de Cartagena (1873-1874). Foi xefe do Partido Liberal-Fusionista despois da Restauración e, rehabilitado posteriormente, ministro da Guerra (1883, 1892-1895 e 1906) e presidente do goberno (1906). Publicou Cartagena. Memorias y comentarios sobre el sitio... (1877).

GALICIA

Ilustrador e escritor. Colaborou en diversas revistas de banda deseñada, como Can sen dono e Golfiño, labor que compaxinou coa ilustración de libros como A Galiña Azul (1991), de Carlos Casares, Gatto Tigrato e Miss Rondinela (1991), de Jorge Amado, Nace un campión (1993), de Úrsula Heinze, e O avó é sabio (2002), de Fina Casalderrey. Da súa autoría destacan Voces na lagoa do espantallo (1990), Baile de colores (1992) e Teodomiro xoga con dragóns (2000).

PERSOEIRO

Relixioso franciscano galego. Foi examinador sinodal do arcebispado de Toledo, pai da provincia de Santiago e comisario xeral das Provincias das Indias Occidentais. Publicou Discussio theologica super definibilitate proxima Mysterii Inmaculatae Conceptionis Deigenitricis (1733), onde expuxo doutrinas que despois defendeu Pío IX.

1. Curva dunha superficie que forma coas xeratrices un ángulo constante. Teñen unha especial importancia as loxodromías dunha superficie esférica, aplicadas á superficie da Terra.

2. Curva arqueada descrita sobre a superficie esférica terrestre por un punto que xira ao redor do polo afastándose continuamente e que corta os meridianos cun ángulo constante. É a traxectoria da nave que vai navegando sen cambiar de rumbo, cando este non é nin tramontana nin mediodía, nin levante nin poñente. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

1. Relativo ou pertencente á loxodromía.

2. Táboas que serven para calcular a vía seguida por un barco. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].