"To" (Contén)

GALICIA

Deuse a coñecer como poeta, arredor do 1900, logo de gañar o primeiro premio nun certame organizado polo Ateneo León XIII de Santiago. Outorgáronlle un premio pola composición “Íntima” na celebración do centenario de Rojas Zorrilla en Toledo. No 1910 gañou en Santiago a flor natural polo poema “Las cumbres” e o primeiro accésit por “La casa muerta”. Salienta a súa obra lírica en castelán Al amor del terruño (1915), libro de corte clásico e inspiración romántica que contén as súas poesías premiadas; o monólogo lírico Al desplegarse la rosa (1917) e, sobre todo, Diana de gaita (1930), na que mostra unha fermosa visión da paisaxe galega con gran sensibilidade. Algúns investigadores subliñan a influencia deste libro na obra de Amado Carballo -concretamente, en Proel e no poema “O Galo”- aínda que non estea aínda claro se a intervención se deu en forma de reciprocidade, de indución ou de maxisterio dunha das partes sobre a outra. De confirmarse este influxo...

PERSOEIRO

Bispo de Palencia en 1628, de Burgos en 1631 e de Sigüenza en 1640. En 1636 foi Vicerrei e Capitán Xeneral de Navarra e nove anos máis tarde fíxose cargo do Arcebispado de Compostela. Publicou nesta cidade en 1648 o libro Constituciones sinodales.

GALICIA

Arquitecto nado en Cee (A Coruña). Inscribiuse como estudante entre 1654 e 1656 na facultade de Artes da Universidade de Santiago. Comezou a traballar nos talleres da Catedral de Santiago desde 1662 onde desenvolveu un ascenso profesional rápido: tres anos máis tarde xa aparecía vencellado ao fabriqueiro Vega y Verdugo que o promocionou como Aparellador Maior da catedral (1669). Pouco tempo despois, en 1676 acadou o cargo de mestre de obras coa obriga de organizar os espectáculos de fogos artificiais, trazar e dirixir todas as obras do edificio catedralicio e as posesións do cabido santiagués. Como arquitecto cómpre salientar as súas numerosas intervencións na catedral: a remodelación da Porta Santa (1694), o pórtico real da Quintana (1695-1700), a capela do Pilar (1686-1710) e sobre todo, a Torre do Reloxio (1676-1680) onde chegou ao seu cumio monumental e decorativo. A todo isto hai que lle engadir a súa actividade como mestre de obras municipal. Desta época son edificios civís tan significativos...

PERSOEIRO

Relixioso teatino. Profesou nesa orde no ano 1558, logo de trocar o seu nome de Lancellotto Avellino e abandonar a avogacía. Foi amigo de San Carlos, Arcebispo de Milán, quen lle encargou a fundación dun convento de teatinos. Foi canonizado pola Igrexa Católica en 1712. A súa festividade celébrase o 10 de novembro.

PERSOEIRO

Viviu en Palestina baixo a dominación árabe e foi Arcebispo de Creta. É autor de varias poesías litúrxicas, entre as que o “Gran canon” permanece en uso aínda na actualidade.

PERSOEIRO

Un dos doce Apóstolos, fillo de Xonás e irmán de Simón Pedro. Era un pescador orixinario de Betsaida e foi recrutado por Xesús converténdose nun dos seus primeiros apóstolos. Conforme antigas tradicións morreu crucificado en Patres (Grecia); sen embargo, segundo a lenda, morreu nunha cruz en forma de aspa (cruz de Santo André) e así o representaron a partir dos ss X e XI, especialmente fóra de Italia. A súa festividade celébrase o 30 de novembro.

PERSOEIRO

Nome co que é coñecido o pintor italiano Andrea d’Agnolo. Foi discípulo de Piero di Cosimo. Entre as súas primeiras obras sobresaen os frescos da vida de san Filipe Benizzi (1509-1510), na igrexa da Annunziata de Florencia. En 1518 foi a Francia por requirimento de Francisco I. É autor da Última cea en San Salvi (1519), considerada a máis bela despois da de Leonardo; así como de La Madona delle Arpie e da Dama llegint Petrarca, ambas as dúas na Galleria degli Uffizi (Florencia). Pertence á xeración posclásica do Renacemento italiano.

PERSOEIRO

Pintor italiano. Activo entre 1343-1377. Acadou sona, sobre todo, cos seus frescos do Capellone degli Spagnoli (1366-1367) en Santa María Novella de Florencia. Seguiu o estilo de Giotto, pero cunha certa liberdade.

PERSOEIRO

Estudiou Dereito na Universidade de Nápoles e despois entrou na congregación teatina. Morreu aos 87 anos cando se dispoñía a celebrar unha misa. Invócaselle nalgúns exorcismos galegos na compaña de san Bertomeu, santo Agostiño e san Caetano. É avogoso da morte repentina.

PERSOEIRO

Arcebispo de Creta. Foi o primeiro poeta-músico da igrexa grega que cultivou a forma musical chamada canon. A súa festividade celébrase o 4 de xullo.

CIMA

Cima culminante dos Pireneos (3.404 m), situada no macizo da Maladeta. Atópase no concello de Benasque (Huesca), na alta conca do Esera. Está formado por rocha granítica, aflorando na base estratos de rochas calcarias do Devónico; no relevo destacan as cristas de Coromines (crista principal), Llosars e o paso de Mahoma. Nos avesedos existen glaciares como o de Aneto (N), de Coronas (O), de Barrancos (L) e de Llosars (S). O glaciar de Aneto ten ao redor de 80.000 m2 de superficie, un grosor máximo de 50 m e avanza aproximadamente 35 m cada ano. A primeira ascensión ao Aneto realizárona en xullo do 1842 o ruso P. Čikhačev e o francés A. de Franqueville.