"Berg" (Contén)
Mostrando 20 resultados de 270.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Mansión do convento xurídico astur na que converxían as vías romanas XVIII, XIX e XX do Itinerario de Antonino, que unían a través de percorridos diferentes Braga (Bracara) e Astorga (Asturica), antes de chegar a Astorga. Localizouse en Cacabelos, ao L de Vilafranca do Bierzo. Os romanos ocupárona no ano 26 a C. Aparece mencionada nas fontes romanas, ademais, coas variantes ortográficas de Belgido e Bergido, que deu nome á comarca do Bierzo.
-
CIDADES
Cidade do land de Renania do Norte-Westfalia, Alemaña, situada ao NL de Colonia (105.963 h [1998]). Ten unha igrexa románica do s XII e os castelos de Zwieffelsstrunden e Blegge.
VER O DETALLE DO TERMO -
REXIÓNS
Rexión do NO de Alemaña, nos contrafortes do NL do macizo xistoso Renano, entre o Rin, o Ruhr e o Sieg. Pódense distinguir catro sectores principais: as terras altas, formadas por vales, onde a actividade económica fundamental é agraria; unha área de loess; unhas terrazas medias e as terrazas baixas da beira do Rin, onde a actividade económica está baseada na industria.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Químico alemán. Investigou a aplicación das altas presións nas reaccións químicas, busca da que derivaron o proceso de Bergius e o proceso de Bergius-Willstätter. No 1931 compartiu o Premio Nobel de Química con C. Bosch.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Proceso industrial de obtención de hidrocarburos semellantes aos do petróleo por hidroxenación da hulla en finas partículas e sometida a altas temperaturas (450°C) e a presións de 300 atm, independentemente da presenza de catalizadores metálicos.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Proceso industrial de produción de azucre fermentable a partir de madeira, por hidrólise dos taninos e da celulosa con ácido clorhídrico do 40 ao 45%.
-
PERSOEIRO
Escritor. Deuse a coñecer como poeta coa obra Marionetterna (Os monicreques, 1903). Nas súas novelas describiu os problemas da cidade.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Novelista e dramaturgo sueco. A súa dramaturxia e a súa narrativa mostran a influencia de Dostojevskij e Dickens. Escribiu os dramas Maria, Jesu moder (Maria, nai de Xesús, 1905) e Patrasket (1928), e a novela Hans nads testamente (O testamento da súa alteza, 1910).
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Realizador cinematográfico sueco. Foi alternando brillantemente a posta en escena para o teatro coa fílmica. A película Sommarnattens leende (Sorrisos dunha noite de verán, 1955) deulle o recoñecemento definitivo como un dos autores máis importantes. Cómpre destacar dentro da súa extensa filmografía Det sjunde inseglet (O sétimo selo, 1956), Scener ur ett äktenskap (Secretos dun matrimonio, 1973), Höstsonaten (Sonata de outono, 1978) e Fanny och Alexander (Fanny e Alexander, 1982). A problemática, esencialmente existencial, xira arredor dunha ampla gama de constantes: a muller, a parella, o amor, a vellez, a morte ou a relixión. En 1989 escribiu o guión do filme Den goda viljen (As mellores intencións). Como director de escena traballou no Dramaten de Estocolmo, o Teatro Real fundado en 1788 por Gustavo III, onde levou a cabo unha substancial transformación nas pautas de realización e nas liñas de produción, co que estreou espectáculos...
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Actriz sueca establecida nos EE UU, nai da tamén actriz Isabella Rosellini. A súa fotoxenia serena combinouse cunha gran riqueza de rexistros expresivos. Comezou a traballar con Gustav Molander e máis tarde con Roberto Rossellini, con quen ademais mantivo unha intensa relación. Foi gañadora dun Oscar en dúas ocasións por Gaslight (Luz que agoniza, 1944) e Anastasia (1956). Participou nos filmes: Munkbrogreven (1934), Intermezzo (1936), Casablanca (1942), For Whom the Bells Toll (Por quen dobran as campás, 1943), Joan of Arc (Xoana de Arco, 1948), Elena et les Hommes (Elena e os homes, 1956), The Yellow Rolls-Royce (O Rolls-Royce amarelo, 1964), Murder on the Orient Express (Asasinato no Orient Express, 1974) e Hostsonet (Sonata de outono, 1978).
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Director teatral, fillo do cineasta e director Ingmar Bergman. Acadou sona montando grandes obras teatrais de repertorio como O Rei Lear e Hamlet, coa compañía Dramaten de Estocolmo. Deuse a coñecer en 1988 coa dirección da obra Hemsöborna no teatro de Angered. En 1999 montou no Teatro Real de Estocolomo A noite é a nai do día, obra do dramaturgo sueco Ulf Norén.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Científico sueco, discípulo de Linneo, coñecido polos seus traballos sobre Química, malia que os seus estudios iniciais foron no campo das Matemáticas e da Historia Natural. Investigou sobre a afinidade dos elementos. Foi autor de numerosos traballos sobre Mineraloxía, Xeoloxía e Astronomía.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Escritor flamengo, coñecido tamén co pseudónimo de Tony. Destacan as súas obras Twee Rhijnlandsche novellen (Dúas narracións renanas, 1870) e Ernest Staas, advocaat (Ernest Staas, avogado, 1874).
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Médico alemán. Estudiou nas universidades de Dorpat, Viena e Berlín. Foi director do hospital militar de Koeniginhof. Débeselle o inicio da esterilización mediante o vapor (1886) e o da antisepsia xeral (1891). Escribiu Die Lepra in Livland (A lepra en Livland, 1870) e Handbuch der praktischen Chirurgie (Manual de prácticas de cirurxía, 1900), entre outras.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Primeira regra térmica ecolóxica definida no 1847 para as subespecies ou razas xeográficas de animais homotermos e que establece que estas teñen un tamaño maior canto máis baixa sexa a temperatura media do ambiente no que viven. A regra tamén se cumpre en animais do mesmo xénero e tense empregado para interpretar o maior tamaño dos mamíferos do Terciario, era xeolóxica de clima máis frío, en relación ás formas actuais máis pequenas. A mesma relación entre tamaño e temperatura obsérvase para outros grupos de seres vivos como algas, rizópodos, radiolarios, hidrozoos, crustáceos, moluscos e insectos. A regra de Bergmann interprétase como unha expresión do equilibrio enerxético no que os animais máis corpulentos teñen unha menor relación superficie/volume e, xa que logo, están en mellores condicións para regular a temperatura.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Ambrogio da Fossano.
-
PARROQUIA
Parroquia do concello de Bergondo baixo adocación de san Salvador, onde se atopa a capital municipal, a aldea de Carrío.
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Concello da comarca e da provincia da Coruña situado na marxe esquerda da ría de Betanzos, no NO da Comunidade Autónoma de Galicia (43° 18’ 5’’ de latitude N e 8° 13’ 7’’ de lonxitude O). Limita ao N coa ría de Betanzos, ao L co concello de Paderne (comarca de Betanzos), ao S co concello de Betanzos (Betanzos) e ao O cos de Sada, Abegondo e Cambre (A Coruña) . Abrangue unha superficie de 32km 2 cunha poboación de 6.540 h (2007), distribuídos nas parroquias de Bergondo, Cortiñán, Guísamo, Lubre, Moruxo, Ouces, Rois, Santa María de Babío e Vixoi. A capital municipal, a aldea de Carrío, localizada na parroquia de Bergondo. Dista 22 km da Coruña e 63 km de Santiago de Compostela e está adscrito ao partido xudicial de Betanzos e á arquidiocese de Santiago.
VER O DETALLE DO TERMO
Xeografía física
Bergondo está baixo o dominio climático oceánico húmido. As precipitacións medias anuais non adoitan superar os 1.000 mm e a temperatura media anual sitúase en 14°C. Esta suavidade térmica... -
VER O DETALLE DO TERMO
Antigo cenobio situado no concello de Bergondo. Aínda que se descoñece a data da súa fundación, sábese que xa existía no 1138, data na que Afonso VII lle outorgou numerosos privilexios reais. Poucos anos máis tarde protagonizou un preito co arcebispo compostelán sobre os dereitos de pesca dos seus vasalos no río Mandeo. No 1256 foi acollido por Afonso X baixo a súa protección. Tras sufrir un incendio en 1338, foi restaurado por Fernán Pérez de Andrade e finalmente, coa reforma monástica dos Reis Católicos, foi anexionado por San Martiño Pinario como priorado. A actual igrexa parroquial é románica, da segunda metade do s XII. De planta basilical, presenta unha disposición de tres naves que se corresponden con outras tantas ábsidas na cabeceira. A cuberta da nave é de madeira a dúas augas, mentres que as ábsidas teñen bóveda de canón rematada nun cuarto de esfera. No interior alberga mostras de escultura funeraria da época. A carón do templo persisten as dependencias do antigo convento convertidas...
-
PERSOEIRO
Tenor italiano. Estudiou en Parma e no Conservatorio de Boito. Debutou en Lecce (1948) como barítono. Cambiou de corda en 1951. Máis tarde, en 1953, actuou no Scala de Milán e no Covent Garden de Londres, onde interpretou a distintos personaxes de Verdi. Está considerado como un dos máis grandes líricos deste século.
VER O DETALLE DO TERMO