"Gallego" (Contén)

Revista publicada en Bos Aires a partir de outubro de 1951 e que cesou ao ano seguinte. Subtitulouse “Revista de Galicia en América”, os seus fundadores foron Teodoro Campos, Xosé Conde Fernández e Eliseo Alonso, e dirixiuna este último. Saíron só catro números, cunha periodicidade irregular. Coas homenaxes a Rosalía de Castro, Castelao, Curros Enríquez e Valle-Inclán cumpriu o seu obxectivo de promocionar a cultura galega. Incluíu seccións de deportes, cine, teatro ou reportaxes e un apartado literario onde integrou poesías e o humor.

Revista publicada en Madrid a partir de xullo de 1952, baixo o subtítulo “Órgano del Centro Gallego de Madrid”, institución da que foi voceira. Sen periodicidade fixa, estivo dirixida por Manuel Fraga de Lis, que a orientou cara a unha postura oficialista, e ofreceu unha proxección cultural de Galicia sen ofrecer moita información sobre os problemas dos emigrantes galegos en Madrid. Incluíu poemas, contos, biografías de literatos galegos e artigos da historia e das tradicións de Galicia. En 1959 tivo a segunda época, a partir de 1968 comezou unha terceira, marcada por un cambio de deseño e unha redución do seu apartado literario, ata que en 1996 iniciou a súa cuarta época.

Xornal publicado en Bos Aires a partir do 21 de agosto de 1980. Substituíu a Lugo, a publicación editada polo Centro Lucense de Bos Aires que desaparecera en maio dese ano. Foi o xornal oficial do Centro Galicia de Bos Aires e distribuíuse de balde. De periodicidade irregular, estivo dirixido por Óscar Gañete Blasco, Gabriel López Penelo e Manuel Caramelo Gómez. Roberto Luis Moskowich foi o seu correspondente en Galicia. De escasa calidade literaria, cabe destacar os artigos de Ramón Piñeiro, Domingo García-Sabell ou Álvaro Cunqueiro.

Xornal publicado en Santiago de Compostela a partir do 3 de febreiro de 1888. Cesou o 11 de xuño de 1891. Subtitulado “Diario de intereses materiales” e “Diario de Santiago”, o seu fundador e director foi Enrique Labarta Pose. De carácter rexionalista moderado, foi defensor da política de U. Montero Ríos. Con motivo do 25 de xullo de 1888 publicou un suplemento de gran valor literario en que colaboraron os escritores máis destacados da época.

Partido político creado en 1933 a partir da Federación Agraria que xurdira o ano anterior no antigo concello de Valadares. Declarouse antiforista, progresista, de esquerdas, antiburgués e anticaciquil, e o seu programa tivo un marcado influxo galeguista. Limitaba o seu ámbito de actuación a Galicia e segundo as súas listas de afiliados, acadou unha importante implantación, especialmente entre os labregos da provincia de Pontevedra. Apoiou o proxecto da Autonomía de Galicia pero, despois do fracaso das eleccións de 1933, desapareceu como partido político para desenvolver un papel sindical. En 1936 decidiu apoiar o programa do Partido Galeguista.

Cadernos editados en Vigo a partir de 1928 e dirixidos polo marqués de Quintanar, Xavier Ozores Pedrosa e Xosé Cao Moure, propietario da editorial PPKO, encargada de publicar cada un dos volumes. O seu último caderno foi probablemente o nº7, editado en 1932. Como publicación de excelente calidade, incluía fotografías dos pazos máis importantes de Galicia, ademais dos artigos en que se explicaban as súas características e os escudos das casas propietarias.

Xornal publicado en Pontevedra a partir do 27 de agosto de 1894. Cesou en xaneiro de 1900. Subtitulado “Periódico dedicado a la primera enseñanza”, o seu propietario e director foi R. Tovar Méndez. Incluíu disposicións lexislativas sobre educación e artigos pedagóxicos. Editouse nos obradoiros de Xosé Eiras e logo nos da viúva de Antúnez, en Pontevedra.

Revista editada en Vigo a partir de xuño de 1997. Subtitulouse “Periódico mensual independiente de información general”. Dirixido por Alberto Alonso Gallego e coordinado por Víctor de las Heras, centra a maior parte dos seus contidos na cidade de Vigo e nos concellos da mancomunidade.

Xornal publicado en Vigo a partir do 27 de xaneiro de 1924. Cesou o 17 de xuño de 1979 (nº 20.661). Fundado por Manuel Portela Valladares, o seu primeiro director foi Ramón Fernández Mato, quen cesou en 1927, cando pasou á dirección o seu fundador. Naceu por iniciativa da Liga de Defensores de Vigo, un grupo liberal que estaba ligado ao seu fundador. A propia Liga adquiriu os obradoiros de La Concordia, para editar os dous xornais. Distínguense dúas etapas na publicación. Durante a primeira, desde a súa fundación ata xullo de 1936, moveuse por distintas tendencias, desde o anticaciquismo ata os posicionamentos liberais achegados ao PSOE, o nacionalismo e o galeguismo próximo á Xeración Nós. Naqueles anos mantivo loitas co conservador Faro de Vigo e co liberal-galeguista Galicia. O xornal acadou gran prestixio popular, baseado na óptica política e cultural desde a que abordou os cambios sociais e do galeguismo, así como polo seu interese na galeguización do ensino...

Revista publicada en Avellaneda, Arxentina, a partir de 1931. Subtitulada “Todo por Galicia y para Galicia”, ata o nº 270, foi o voceiro do centro galego desa localidade. Cunha tiraxe de 8.000 exemplares e periodicidade mensual, incluíu aquelas notas de interese para os socios, completando os contidos con artigos relacionados con Galicia. A partir da década de 1940 denominouse Boletín Oficial del Centro Gallego.

Premio internacional de novela creado en 1964 polo presidente da República de Venezuela, Raúl Leoni, coa finalidade de perpetuar a obra do escritor Rómulo Gallegos (1884-1969) e fomentar o cultivo da literatura en castelán. Organizado polo CELARG (Centro de Estudios Latinoamericanos Rómulo Gallegos), a primeira entrega tivo lugar en 1967. Está considerado como un dos máis destacados galardóns literarios en América e entre os seus gañadores figuran M. Vargas Llosa (1967), G. García Márquez (1972), Carlos Fuentes (1977), Javier Marías (1995) e Fernando Vallejo (2003).