"Ivo" (Contén)

Moldura ou conxunto de molduras esculpidas nas doelas dun arco seguindo a súa curvatura. Usouse de forma profusa nos estilos Románico e Gótico.

Cara frontal dun arco con doelas decoradas.

Conxunto de arcos inscritos uns nos noutros que forman unha portada abucinada.

Relativo ou pertencente a Argos, á Argólida ou aos seus habitantes.

Natural ou habitante de Argos ou da Argólida.

Que asevera.

Proposición afirmativa que enuncia unha conformidade obxectiva do suxeito co predicado como no exemplo Hoxe chegarei tarde.

Relativo ou pertencente á asimilación.

Que causa a asimilación.

Que tende cara á asociación.

Propiedade en virtude da cal para operar tres números pódense asociar dous calquera e substituílos polo resultado da operación parcial deles e despois operar o resultado parcial co terceiro número sen que varíe o resultado final. A expresión formal da propiedade asociativa é: (a x b) x c = a x (b x c) multiplicación, (a + b) + c = a + (b + c) adición, (a * b) * c = a * (b * c) para unha operación abstracta representada co símbolo *.

Relacións, semánticas ou formais, que se producen entre os signos dunha lingua, de maneira que se enlazan formando grupos de representacións (Paul). Estas relacións contrapóñense a miúdo ás relacións sintagmáticas (Saussure) ou discursivas (Bally), que se producen entre os membros dunha mesma frase.

Que ten o poder de atraer.

Aquilo que atrae, seduce, a alguén ou a algunha cousa.

Aplícase ao que serve para atribuír.

Relativo ou pertencente a un atributo.

1. adxectivo atributivo

   Adxectivo que vai unido asindeticamente (mediante cópula) ao nome ao que se refire e do que explica unha calidade.

2. complemento atributivo/adxectivo atributivo-adverbial

   Adxectivo que ten unha dobre función: a que lle corresponde como tal adxectivo, ou sexa, a de referirse a un substantivo como atributo do suxeito e adverbial, como complemento do verbo.

3. palabra atributiva

   Palabra que se emprega en función de atributo.

4. Función atributiva

   Aplícase a unha palabra, termo equívoco, xa que ás veces significa que funciona como adxunto asindético dun substantivo (“As árbores altas”), e outras, que funciona como membro do predicado nominal (“As árbores son altas”).

5. Oración atributiva/Proposición atributiva

   Sintagma de predicado nominal, isto é, que posúe verbo copulativo.

Que aumenta.

Que expresa aumento.

1. Palabras que teñen un significado con algún matiz que aumenta en determinado aspecto o das palabras de orixe.

2. sufixo aumentativo

   Elemento que, aplicado á raíz dunha palabra, serve para engadir a idea de maior tamaño ou intensidade. Así, por exemplo, cando o sufixo -azo/-aza se une a un substantivo dálle un matiz de aumento: cochazo fronte a coche, casaza fronte a casa, etc. Tamén pode ter outros matices de significación como desprezo, afecto ou redución de intensidade ou tamaño; así por exemplo: cabezón, grandullón, toleirón ( sufixo).