"aris" (Contén)

1. Don especial outorgado por Deus a un cristián prescindindo do seu grao xerárquico e destinado a influír socialmente na comunidade eclesiástica. As escrituras paulinas testemuñan a abundancia dos carismas na Igrexa primitiva. Máis adiante o gran problema foi diferenciar os auténticos dons de Deus das imitacións. Segundo o Concilio Vaticano II, o xuízo sobre a súa autenticidade pertence ás autoridades eclesiásticas.

2. Capacidade que posúen certas persoas para atraer, seducir ou guiar os demais mediante a forza da súa personalidade, a súa presenza ou a súa conversa, sen utilizar a coacción nin os incentivos materiais.

1. Que ten carisma.

2. 1. Persoa que forma parte dun movemento carismático.

   2. movemento carismático

      Corrente espiritual cristiá, aparecida no ano 1967 en América do Norte e estendida despois a diversos países de Europa, que propugna a práctica dun tipo de oración espontánea e entusiasta, e a necesidade de recuperar a riqueza de carismas das comunidades cristiás primitivas. Entre os protestantes existen os grupos chamados pentecostais e, entre os católicos, é importante o pulo adquirido pola Renovación Carismática.

PERSOEIRO

Compositor. Foi cantante e organista da catedral de Tivoli e mestre de capela do Collegio Germanico de Roma. Considerado como un dos grandes mestres da cantata e do oratorio latino, posuía un notable sentido dramático e unha gran variedade de expresión melódica. Compuxo arredor de 130 cantatas con recitativos e arias, máis de 200 motetes, misas, pezas para órgano e, sobre todo, oratorios latinos.

1. Relativo ou pertencente aos caristios.

2. Individuo do pobo prerromano dos caristios.

3. Pobo prerromano do grupo dos vascóns establecido en Bizkaia e nas terras da chaira alavesa, que se estendía desde a ribeira dereita do río Deba ata o val do Nerbión.

PERSOEIRO

Pintor veneciano. Especializado na pintura de vedute (‘vistas’), foi coñecido polos seus cadros conmemorativos das solemnidades da República, reproducidos con finalidade propagandística.

PERSOEIRO

Poeta arxentino. Iniciouse influído pola corrente modernista, tal e como se reflicte en Misas herejes (1912); posteriormente evolucionou cara a unha poesía sinxela. A súa obra reuniuse en Poesías (1913).

GALICIA

Bióloga. Profesora titular de bioloxía vexetal na facultade de Ciencias da Universidade de Vigo, dedicouse principalmente á investigación e á divulgación dos fungos e plantas de Galicia. Destacan, entre os seus artigos científicos, “Nueva especie del género Amanita: A. porrinensis” (1987) e “Gyroporus ammophilus, a new poisonous bolete from the Iberian Peninsula” (Gyroporus ammophilus, unha nova especie de fungo velenoso da Península Ibérica, 1995). Participou como investigadora na obra colectiva Flora Micológica Ibérica, e participou no comité científico do Boletín de la Sociedad Micológica de Madrid (1992-1997) e da revista Mikes a partir do 1998. Publicou tamén numerosas guías de campo como a Guía das setas ou cogumelos comestibles de Galicia (1982), a Guía das árbores de Galicia (1989), a Guía das setas ou cogumelos de Galicia (1990) e a Guía de las setas más comunes de Galicia (1994). Presidenta do Grupo Micolóxico...

GALICIA

Médico e cirurxián. Centrou a súa actividade médica no ámbito clínico, principalmente na cirurxía vascular. Formouse en cirurxía xeral co doutor Xerardo Fernández Albor no Policlínico La Rosaleda, en Santiago de Compostela, e foi médico adxunto do servizo de cirurxía vascular do doutor Sobregrau no hospital Vall d´Hebron de Barcelona (1970-1975). Posteriormente foi xefe do servizo de anxioloxía e cirurxía vascular do centro médico POVISA de Vigo (1976-1998); dende ese posto modernizou a cirurxía vascular en Galicia. Entre as súas publicacións destaca “Isquemia aguda producida por drogas y fármacos” (1994).

GALICIA

Empresario, pianista e político. Licenciado en Dereito (1954), realizou estudios musicais en Santiago de Compostela con Ángel Brage e no Real Conservatorio de Música y Declamación de Madrid con Cubiles e Aroca e obtivo en 1951 o primeiro premio do Conservatorio Nacional. Continuou a súa formación pianística en París con Ives Nat e, na École Normale de Musique, con Alfred Cortot; posteriormente, foi discípulo de Carlo Zecchi en Roma e de Guido Agosti en Siena, e desenvolveu a súa actividade como concertista en España, Italia, Portugal, Marrocos, Francia, Austria, Arxentina e Noruega, entre outros países. Docente no Conservatorio de Santiago de Compostela, actuou como solista coas principais orquestras españolas e europeas. En 1969 foi designado presidente da empresa Castromil trala morte do seu avó, Evaristo Castromil. Baixo a súa dirección a empresa experimentou unha grande expansión e un proceso de modernización. Preocupado pola galeguización do mundo empresarial, desenvolveu...

PERSOEIRO

Bailarina e actriz cinematográfica. Debutou en 1943 e protagonizou diversas longametraxes como Singing in the Rain (Cantando debaixo da chuvia, 1952), de S. Donen e Gene Kelly, Band Wagon (Melodías de Broadway, 1953), de V. Minnelli, e Silk Stockings (A bela de Moscova, 1957), de R. Mamoulian.

PERSOEIRO

Eclesiástico e político. Foi nomeado cóengo da Seu d’Urgell (1612), posto desde o que defendeu os privilexios eclesiásticos ante as pretensións do Rei Filipe III de cobrar décimos. En 1638 foi elixido presidente da Generalitat. Os conflitos motivados pola política centralizadora do conde-duque de Olivares, provocaron a ruptura entre o goberno central e a Generalitat, polo que esta pasou a constituír unha república independente, da que Claris foi o máximo representante.

1. Persoa que habitualmente comenta informacións ou feitos noticiosos nos medios de comunicación.

2. Autor de comentarios a unha obra literaria, histórica ou artística.