"xia" (Contén)

Dificultade para respirar.

Suspensión da función respiratoria dun organismo por causas mecánicas ou pola alteración da hematose. Leva á anoxia dos tecidos. Os obstáculos mecánicos poden ser accidentais ou patolóxicos (edema da larinxe, membranas da difteria, parálise dos músculos respiratorios e lesións no núcleo respiratorio cerebral). No aspecto de alteración da hematose cómpre mencionar a asfixia por falta de osíxeno e a producida polos gases tóxicos ou bloqueadores da actividade hemoglobínica (gas de hulla, gas butano, monóxido de carbono, etc).

Debilitamento dos vexetais por falta de osíxeno, particularmente en solos encharcados.

Provocarlle a morte a alguén por suspensión da respiración.

Impedirlle a respiración a alguén; causar dificultades respiratorias.

Sentir asfixia ou dificultades respiratorias.

Morrer a causa da suspensión da respiración.

Afogarse por falta de osíxeno.

Doutrina e estudo especulativo das influencias dos astros sobre o mundo sublunar, especialmente sobre o destino dos homes (astroloxía xudiciaria), e sobre os fenómenos meteorolóxicos (astroloxía natural), segundo os conceptos predominantes antes do nacemento da ciencia moderna. Atópanse as primeiras manifestacións en Mesopotamia (3.000 a C), en China (1.500 a C), e en datas imprecisas pero posteriores, na civilización maia. Os astrólogos do pasado, predicían o tempo e os sucesos humanos amais de regular os actos rituais. En Mesopotamia creáronse regras prácticas (zodíaco, horóscopo, etc) aínda que a súa fixación foi tardía: o primeiro horóscopo babilonio conservado é do s IV a C. Chegou a Grecia coas expedicións de Alexandre o Grande onde, ben acollida polos pitagóricos, platónicos e aristotélicos, os estoicos elaboraron a principal base doutrinal coa súa teoría da harmonía entre o microcosmos (home) e o macrocosmos (universo). O Almaxesto e o Tetrabiblon...

Nome dado antigamente á Astronomía.

Tranquilidade de ánimo non turbada por algún desexo ou por algún temor.

Estado de tranquilidade e impasibilidade da persoa producido por axentes atarácticos ou por medios psíquicos, como o ioga ou a autorrelaxación.

Trastorno caracterizado pola falta ou pola alteración da coordinación dos movementos.

Ataxia caracterizada pola asociación desta con fenómenos espasmódicos, causada por un tumor do corpo calloso.

Ataxia producida por lesións das vías cerebelosas. Hai unha descompensación dos movementos (asinerxia) de tal xeito que non se acada nunca o obxectivo proposto (disimetría). Ao camiñar, o atáxico é incapaz de seguir unha liña recta e mantén os pés separados.

Ataxia parecida á cerebelosa acompañada de trastornos de conduta, por lesións no lóbulo frontal.

Ataxia orixinada por unha disociación entre pensamento e afectividade.

Ataxia causada por afección da sensibilidade profunda que vai polos cordóns posteriores da médula espiñal. O individuo camiña bruscamente, deixando caer os pés fortemente sobre o talón.

Ataxia orixinada polo descoñecemento dun propio hemicorpo que se move incoordinadamente. Está causada por lesións do lóbulo parietal.

Ataxia producida por alteración dos nervios periféricos, especialmente polas polineurites.

Ataxia ocasionada por lesión no tálamo; presenta ademais dunha hemiataxia, unha síndrome talámica.

Ataxia producida por alteracións vestibulares labirínticas. Comporta trastornos da marcha caracterizados polo feito de que o individuo se sente atraído cara ao lado da lesión; se o desequilibrio é moi acentuado, está obrigado a cruzarse de pernas (marcha en tesoiras). Está acompañada de vertixes e nistagmos.

Proceso polo que unha célula dixire parte do seu citoplasma ou dos orgánulos celulares por medio de vacúolos dixestivos formados nas membranas do retículo endoplasmático liso. É máis activo en certos períodos da vida, como por exemplo no desenvolvemento embrionario ou na senescencia.

Consumo do propio glicóxeno por parte das células do lévedo.