"CIO" (Contén)

GALICIA

Pintor. Destacou como paisaxista pero dedicouse máis ao xornalismo e á ilustración. Por afinidade artística debe incluírse na Xeración Doente. Estivo integrado no grupo cultural de Ferrol. As súas paisaxes son pequenos retallos de natureza afíns con clara tendencia realista. Entre as súas obras destacan San Benito de Lérez, Unha romería en Galicia e Paisaje de las cercanías de Pontevedra. As revistas Galicia e El Liberal outorgáronlle cadanseu premio polos relatos Caso e La armadura. É autor de Cuentos de abades y aldeas (1909-1911), Rías de ensueño. Impresiones de Galicia (1910), Suevia (1910), Camino de Santiago (1910), La última pirueta (1913), La luz apagada (1914), El señorito rural e Tragedias ridículas u otras narraciones.

PERSOEIRO

Crítico e teórico cinematográfico italiano. O seu Manifeste du VIIe Art (Manifesto da VIIª Arte), influído por Marinetti e D’Annunzio, é un dos primeiros tratados sobre materia cinematográfica.

1. Conxunto dos procesos posvolcánicos, pneumatolíticos e hidrotermais que transforman en caolinita as rochas que conteñen feldespatos, nefelina, topacio, berilo, auxita e outros minerais con alumina.

2. Tipo de meteorización dos feldespatos que se produce na superficie das rochas e, sobre todo, nos solos, provocada pola auga con ácidos húmicos e dióxido de carbono. É unha alteración das rochas con sílice e alumina especialmente activa en climas chuviosos, que as vai transformando en caolinita.

1. Relativo ou pertencente a Capadocia ou aos os seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Capadocia.

PERSOEIRO

Xeógrafo. Catedrático da Universitat Autònoma de Barcelona desde 1983, é autor, entre outras obras, de Estudios sobre el sistema urbano (1974), Capitalismo y morfología urbana en España (1975), Filosofía y ciencia en la geografía contemporánea (1981), Geografía y matemáticas en la España del siglo XVIII (1982) e La física sagrada (1986). En 1976 iniciou a publicación dunha serie de breves monografías xeográficas baixo o título de Geocrítica.

1. 1. Acción e efecto de capitalizar.

   2. capitalización de xuros

      Acumulación dos xuros vencidos ao capital que os produciu para que esta suma sexa o novo capital produtor de intereses. É moi semellante ao anatocismo.

2. 1. Proceso polo que o capital dunha empresa aumenta o seu valor por razóns diversas. Este aumento pode estar motivado polas variacións das cotizacións das súas accións na bolsa, pola revalorización da moeda, pola infravaloración do capital fixo ou pola determinación dunhas cotas de amortización superior ás reais.

   2. capitalización bolsista

      Avaliación empresarial dunha sociedade, segundo a súa cotización en bolsa, multiplicada polo número de accións emitidas. Permite ver se as accións son subavaliadas ou sobreavaliadas, e tamén expresa a eficacia do mercado de valores.

3. Forma de previsión que ten como obxecto a constitución dun capital e a súa entrega ao beneficiario nunha data previamente establecida. A constitución do capital mencionado efectúase coas cotas ou primas achegadas polos subscritores, incrementadas cos intereses legalmente establecidos.

1. Acción e efecto de capitular.

2. 1. Convenio militar que pon fin á resistencia dunha tropa sitiada nunha praza fortificada ou rodeada en campo aberto, polo que se establece, segundo as regras de honor militar, o trato que teñen que recibir oficiais e soldados. Posto que non concerne á constitución administrativa ou política do territorio, non precisa confirmación do xefe de estado e entra en vigor de forma inmediata.

   2. capitulación incondicional

      Capitulación na que as forzas gañadoras se consideran libres de calquera compromiso de tipo xurídico respecto aos vencidos. Foi aplicada durante a Segunda Guerra Mundial polas forzas aliadas a Alemaña e a Xapón.

3. Na Península Ibérica, durante o proceso de expansión territorial dos reinos cristiáns cara ao sur, era unha rendición pactada entre os reis cristiáns e os musulmáns, pola que estes conservaban determinados dereitos e propiedades. Era similar ao sulh musulmán. Tiña como finalidade evitar a despoboación do territorio conquistado. Afonso VI de Castela pactou a capitulación de Toledo (1085), Afonso I de Aragón a rendición de Zaragoza (1118) e Xaime I de Aragón a de València (1238).

4. Desde o s XV, contrato establecido entre a monarquía e uns particulares para levar a cabo unha empresa xeralmente político-militar. O custo da empresa achegábao a monarquía, aínda que en ocasións tiña que recorrer a empréstitos de mercadores ou á outra parte contratante. O obxectivo xeral era a exploración e conquista dun territorio, pero tamén se firmaban outras capitulacións nas que o estado confiaba a un particular a construción de obras públicas, a explotación dos recursos naturais ou a tramitación de relacións comerciais cos pobos indíxenas. Adoitábase conceder aos asinantes o goberno civil e militar e a impartición de xustiza con cargos como os de adiantado, gobernador ou capitán xeneral. As capitulacións asinadas para a conquista das Canarias foron un significativo precedente e, no caso do continente americano, estas inicíaronse coas capitulacións de Santa Fe (17.4.1492) entre os Reis Católicos e Colón.

5. Cada unha das disposicións que o emperador do Sacro Imperio xuraba, unha vez elixido, confirmando as soberanías dos príncipes electores.

6. Contrato ou condicións relativas ao matrimonio que se estipulan por escrito entre as partes. A súa función principal é a de lles permitir aos cónxuxes o pacto do réxime económico familiar que máis se adapte ás súas necesidades e conveniencias. Tamén poden servir para regular a sucesión mortis causa, pactando nelas a institución de herdeiro, crear unha comunidade familiar que obrige os seus membros a unir esforzos e achegar os seus ingresos para auxiliar as necesidades familiares e establecer beneficios de viuvez ao conxuxe sobrevivente. As capitulacións matrimoniais están admitidas no dereito español e tamén noutros países como Francia, Bélxica e Suíza co nome de contrat de mariage. Presentan moitas variantes, pero é fundamental en case todos a existencia da herdanza que os pais fan a favor dos fillos que casan (herencia); nelas figuran tamén moitos outros pactos, tales como a reserva de cantidades ou de propiedades para dotar os outros fillos, reserva do dereito...

7. Convenio polo que se establecía o estatuto xurídico dos súbditos dos estados occidentais nos países non cristiáns. Utilizouse no Imperio Otomano e, posteriormente, nos estados do norte de África e nos países baixo ocupación colonial, protectorados, etc. Iniciado no s XV por acordo entre o Sultán Muhammad II e Xénova e Venecia, xeneralizouse a partir do pacto entre Francisco I de Francia e Sulaymān II.