"RC" (Contén)

1. Que constrinxe a alguén para que faga ou diga algunha cousa.

2. Campo magnético mínimo que se necesita para anular a imantación dun corpo imantado.

PERSOEIRO

Lingüista. Especializouse en temas de lingüística xeral, etnografía e socioloxía lingüística. Aplicou á lingüística métodos estatísticos e matemáticos, e estudiou o nexo que hai entre a linguaxe e a estrutura social. Das súas obras cómpre destacar a dirección de Les langues du monde (As linguas do mundo, 1924), con A. Meillet, e os libros Linguistique et matérialisme dialectique (Lingüística e materialismo dialéctico, 1948), Histoire d’une langue: le français (Historia dunha lingua: o francés, 1950) e Pour une sociologie du langage (Para unha socioloxía da linguaxe, 1956).

1. Territorio dotado dunha serie de similitudes e afinidades que o singularizan, xa sexan as relacións de veciñanza establecidas entre os lugares que o forman, unhas certas condicións naturais ou a persistencia de demarcacións históricas.
   Desenvolvemento teórico: concreción e definición
   Malia a común e abundante utilización do termo, non existe un consenso xeral sobre a súa definición nin carácter. Téndese a equiparar a unha “microrrexión” na que coinciden diversas variables na paisaxe e nas relacións humanas que a dotan de singularidade. Tamén se utiliza como un ámbito funcional de carácter supramunicipal para a prestación dun determinado servicio. É, polo tanto, unha escala territorial intermedia entre as unidades locais de base, parroquias e municipios, e o nivel rexional. En Galicia, teóricos da ordenación territorial propugnaron historicamente, dende diversas posicións ideolóxicas, unha organización territorial en comarcas. Contribúen á tradición comarcal dous...

2. Categoría de comarcas contemplada na Lei de Desenvolvemento Comarcal de Galicia (1996), definida en función dunha gran cidade que experimentou un proceso de crecemento e expansión da urbanización por todo o territorio, que derivou na formación dun continuo urbano. A súa densidade demográfica é elevada e as relacións económicas e funcionais no seu interior moi intensas. A principal finalidade da institución comarcal é a coordinación de actuacións administrativas sobre o territorio metropolitano, fundamentalmente nos aspectos referidos á rede de transportes, os medioambientais e de xestión do solo. Segundo o Mapa Comarcal de Galicia (aprobado en 1997), son metropolitanas as comarcas da Coruña e de Vigo.

3. Categoría máis simple de comarcas contemplada na Lei de Desenvolvemento Comarcal de Galicia (1996), caracterizada por unha economía cun gran peso das actividades agropecuarias e cun hábitat maioritariamente rural.

4. Categoría de comarcas contemplada na Lei de Desenvolvemento Comarcal de Galicia (1996), caracterizada pola superposición do sistema urbano e rural, na que predominan as actividades económicas non agrarias. Ademais, nun plano morfolóxico distínguese por unha elevada intensidade na ocupación do solo e un policentrismo urbano, de xeito que varias vilas ou pequenas cidades integran unha rede de relacións intracomarcais. Segundo o Mapa Comarcal de Galicia (aprobado en 1997), son rururbanas as comarcas do Baixo Miño, do Barbanza, de Bergantiños, do Eume, do Morrazo e do Salnés.

5. Categoría de comarcas contemplada na Lei de Desenvolvemento Comarcal de Galicia (1996), definida como aquela que se desenvolve ao redor dunha gran cidade pero na que a intensidade da urbanización non permite falar de aglomeración metropolitana. Segundo o Mapa Comarcal de Galicia (aprobado en 1997), son urbanas as comarcas da Ferrolterra, Lugo, Ourense, Pontevedra e Santiago de Compostela.

PUBLICACIÓNS

Publicación en galego que comezou a editarse na comarca do Morrazo no ano 1996, primeiro como quincenario e a partir do ano 2001 mensualmente. Pertenceu inicialmente ao grupo de comunicación Filmagal, ata que en maio de 2001 pasou a mans da empresa La Capital, editora de El Ideal Gallego, Diario de Arousa, Deporte Campeón e Diario de Ferrol. Dirixida por Antón Xil Alcántara e coordinada por Carlos Fuentes, conta cun consello de redacción formado por Iria Santaclara, Raquel Rey e Afonso Fernández. Contén información de carácter xeral que abrangue os concellos de Cangas, Moaña, Bueu e Marín. Insire unha sección dedicada a cada concello e, ademais, os apartados “Opinión”, “Deportes”, “Cultura”, “Servicio Galego de Colocación” e “Breves”. Inclúe tamén reportaxes de actualidade e diversos especiais dedicados ao mundo do motor, do fogar e da construción, entre outros.

SEMANARIOS

Semanario de orientación radical editado en Chantada en decembro de 1912. O veterinario M. Losada Castro foi un dos responsables desta publicación, patrocinada polo bando liberal, que se dedicaba principalmente aos artigos de divulgación do propio veterinario, xunto con noticias relacionadas co agro. Introduciu poemas de Curros Enríquez, Pepe Mollete e de Vilardemonte. Ademais, contou coa colaboración de M. Cabo e Fray Ruibarbo.

ENTRADA LARGA

Proceso de división dun espazo determinado en unidades menores de carácter homoxéneo e diferenciado do conxunto, denominadas comarcas.
A comarcalización como instrumento de ordenación territorial
Pódense individualizar tantos tipos de comarcalizacións como de comarcas: naturais, xeográficas, funcionais, etc. Cada unha delas faise cuns obxectivos e cuns métodos determinados, non contraditorios entre si malia que non sexan coincidentes. Existen comarcalizacións realizadas desde unha perspectiva natural que dividen o territorio segundo afinidades como o clima ou as formas de relevo, entre outras; comarcalizacións xeográficas que teñen en conta a uniformidade paisaxística resultante da interacción humana co medio natural, etc. Desde o punto de vista académico, téndese a cuestionar os intentos de implementar unha delimitación estable dos espacios comarcais. Os sucesivos paradigmas científicos favoreceron diferentes conceptualizacións do feito comarcal. Así mesmo, todo...

1. Relativo ou pertencente á comarca.

2. Natural ou habitante da comarca.

PUBLICACIÓNS

Publicación en galego que comezou a editarse no Carballiño no ano 1998. Pertenceu inicialmente ao grupo de comunicación Filmagal, ata que en maio de 2001 pasou á mans da empresa La Capital, editora de El Ideal Gallego, Diario de Arousa, Deporte Campeón e Diario de Ferrol. Dirixida por Antón Xil Alcántara, contén información de carácter xeral que abrangue os concellos da comarca do Carballiño e o Ribeiro como Carballiño, Cea, Boborás, Beariz, Piñor, Punxín, O Irixo, Leiro, Cenlle, Arnoia, Cortegada, Beade, Melón, Carballeda de Avia, Avión, San Amaro, Maside, Castrelo de Miño e Ribadavia. Dedica unha sección a cada concello e insire os apartados “Deportes”, “Servicio Galego de Colocación” e “Breves”. Inclúe reportaxes de actualidade e diversos especiais dedicados ao mundo da decoración, do fogar, do motor e da construción, entre outros.

GALICIA

Historiador. Licenciado en Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago de Compostela e doutorado en Historia pola de Madrid (1953), foi profesor da universidade compostelá (1954-1956) e da de Navarra (1957-1963), antes de gañar a cátedra de Historia de España Moderna e Contemporánea da Universidade de Sevilla (1964). Entre os seus traballos sobresaen: Los primeros pronunciamientos en España (1958), La teoría del régimen liberal español (1962), Las Cortes de Cádiz y la Constitución de 1912 (1963), Cánovas (1965), Historia de la España moderna y contemporánea (1968-1969), Los moderados en el poder (1970) ou La baja edad contemporánea (1970). Obtivo, ademais, o premio Menéndez Pelayo (1954).

1. Relativo ou pertencente ao comercio.

2. 1. Que se fai coa intención de ter boa aceptación no mercado, xeralmente diminuíndo a calidade do produto.

   2. Aplícase ao autor ou artista que realiza unha obra aceptada polo mercado, xeralmente de baixa calidade.

3. Persoa que representa unha empresa vendendo e promocionando os seus produtos e servicios.