"lla" (Contén)

PERSOEIRO

Enxeñeiro. Estudiou Enxeñería de Camiños en Madrid, e ocupou, en 1866, a praza de enxeñeiro auxiliar no estaleiro da Mariña en Ferrol e de profesor de Física e Xeometría na Maestranza. Na cidade departamental desenvolveu unha notable actividade social e cultural. Como enxeñeiro destaca pola proxección e dirección da construción do dique da Campá do Arsenal ferrolano, rematado en 1879, a obra de enxeñería máis importante do século XIX en Galicia. Nomeado xefe do estaleiro, realizou as primeiras experiencias telefónicas coa instalación das liñas para comunicar o arsenal e a capitanía. Participou en congresos científicos internacionais e publicou, entre outras obras, Curso práctico de construción naval (1868), texto que obtivo unha medalla na Exposición maritíma de Barcelona, e Los castillos feudales de Moeche, Narahío y Andrade (1903).

CIDADES

Cidade da provincia de Chittagong, Bangladesh, situada 90 km ao L de Dacca, na fronteira oriental coa India (143.282 h [1991]). Entre os ss VII-XII acolleu unha florecente civilización budista.

MUNICIPIOS

Municipio da Comunidad Autónoma de Cantabria, situado ao O de Santillana del Mar (2.364 h [1996]). A agricultura (hortalizas e millo) e a gandería son a base da súa economía. É un importante centro turístico, no que destacan os seus balnearios. No ano 1892 creouse o Seminario Pontificio de Comillas, rexido pola Compañía de Xesús, que tivo a súa orixe no colexio que os xesuítas posuían na beira do Miño, na parroquia de Camposancos (A Guarda). En 1904 converteuse en universidade e centro superior de estudios eclesiásticos, trasladada na década de 1960 a Madrid. A Compañía de Xesús dedicou as súas instalacións a diversas actividades, como casa de exercicios ou sede de colonias de verán, entre outras. No s XIX o concello sufriu unha renovación arquitectónica coas achegas dos mestres modernistas e novecentistas. Das construcións desta época destacan o palacio e a capela-panteón de Sobrellano, a Universidad Pontificia, a Villa Quijano ou Capricho de Gaudí e a fonte dos Tres Caños.

1. Cada un dos departamentos nos que se organiza a administración municipal.

2. Cargo de concelleiro.

PERSOEIRO

Escritora. Coñecida co pseudónimo Florentina del Mar, estudiou maxisterio na Escuela Normal de Murcia e Filosofía e Letras na Universitat de València. A súa nenez transcorreu entre a súa cidade natal, Melilla, onde viviu entre 1914 e 1920, e en 1939 instalouse en Madrid. Exerceu a docencia no Instituto de Estudios Europeos e na cátedra Mediterráneo da Universitat de València en Alacant. Colaboradora con RNE e La Estafeta Literaria, xunto co poeta Antonio Oliver Belmás fundou e dirixiu a Universidad Popular de Cartagena e o Archivo Semanario de Rubén Darío na Universidad de Madrid. Da súa produción destacan, entre outras obras, os poemarios Júbilos (1934), Pasión del verbo (1944), Ansia de la gracia (1945), Mujer sin edén (1947), Vivientes de los siglos (Premio Internacional de Poesía Simón Bolívar, 1954), Derribado arcángel (1960), A este lado de la eternidad (1970), Corrosión (1975) e Cráter...

FILOSOFOS

Filósofo francés. Foi autor dunha concepción psicolóxica sensualista que exerceu unha grande influencia sobre os ideólogos, como Destut de Tracy ou Cabanis. Prolongou a análise gnoseolóxica de Locke e sostivo que a reflexión non era unha segunda fonte do coñecemento, senón un efecto natural e espontáneo das sensacións que, ao combinarse entre elas, facían xurdir desde o exterior (antiinnatismo), e de xeito progresivo, todas as ideas e facultades. Este sensualismo determinou tamén a súa concepción da vida social e económica, que se baseou na sensación de necesidade. Na súa análise da linguaxe afirmou que non existía unha correspondencia entre signo e significado e que polo tanto a linguaxe non era perfecta. Estimou entón que unha ciencia para ser perfecta tiña que ter unha linguaxe perfecta e definiu a ciencia como unha linguaxe ben feita. Das súas obras destacan Essai sur l’origine des connaissances humaines (Ensaio sobre a orixe dos coñecementos humanos, 1746), Traité des...

1. Dar un consello a alguén.

2. Indicar a alguén que realice algunha cousa determinada.

3. Tomar ou pedir consello a alguén. Na tradición oral recóllese o seguinte dito: “Conséllate con quen saiba e, se queres acertar, acertas”.

1. Cara dun perpiaño oposta á que tiña na canteira.

2. 1. Lámina aplicada á folla dunha raspa ou dun instrumento cortante para darlle rixidez.

   2. Peza de ferro que, aplicada na folla dun cepillo de carpinteiro, dunha garlopa ou doutro instrumento, evita a formación de estelas na madeira que se está a traballar, dobra as labras e fainas saír pola abertura superior do cepillo.

1. Grupo militar especializado na loita contra a guerrilla.

2. Conxunto de accións armadas destinadas a combater a guerrilla.

1. Pano de aparello que abraza a rede máis estreita na que se forma a bolsa para que se deteña o peixe.

2. Rede de malla dobre e ancha empregada para reter os peixes que se enredan nas mallas estreitas, fronte a outra rede de malla máis estreita que se usa na arte do trasmallo.

ILLAS

Arquipélago do S do Océano Pacífico formado por quince illas, que constitúe un Estado libre asociado a Nova Zelanda (240,1 km2; 19.103 h [1996]). A súa capital é Avarua, na illa de Rarotonga.
Xeografía
Xeomorfoloxicamente, distínguense dous grupos de illas: as do N (Northern Cook), Manihiki, Penrhyn (ou Tongareva), Pukapuka, Rakahanga, Nassau, Palmerston e Suwarrow, son de orixe coralina e en total suman unha superficie de 28 km2; e as do S (Southern Cook), Rarotonga, Aitutaki, Mangaia, Atiu, Mauke, Mitiaro, Manuae e Takutea, son de orixe volcánica e as máis poboadas. Situadas ao NL de Nova Zelanda, entre o Ecuador e o trópico de Capricornio (8°-23° de latitude S e 155°-170° de lonxitude O), o clima é tropical monzónico. A illa de Rarotonga é a máis extensa, cunha superficie de 67,2 km2. A principal actividade económica é a agricultura (cultívanse cocos, ananases e bananas), aínda que nos últimos tempos se están a desenvolver o sector...