"PL" (Contén)

PERSOEIRO

Botánico francés. Profesor do Institute of Horticulture de Gand, da Escola de Farmacia de Montpellier (1851-1881), da que foi director, e da Facultade de Medicina de Montpellier, dirixiu o Xardín Botánico de Montpellier (1881-1888). Foi o primeiro en determinar e describir a filoxera e en preconizar a introdución das variedades americanas de vide resistentes a este insecto (1875), sobre as que publicou unha monografía. Tamén estudou a mera da vide.

PERSOEIRO

Director, actor e autor dramático francés. En 1952 fundou en Lyon o Théâtre de la Comédie, que dirixiu ata 1957. En 1972, con R. Gilbert e P. Chéreau, tomou a dirección do Théâtre Nacional Populaire. Conseguiu un estilo persoal a partir das propostas de B. Brecht sobre o teatro épico, que amosou en Tartuffe, de Molière; e Bleu, blanc et rouge sobre texto propio. No apartado cinematográfico destaca a súa interpretación en Molière (1978); e como actor, guionista e director en Louis, enfant-roi (1993) e Toulouse-Lautrec (1998).

ENTRADA LARGA

Expresión formal que dá a densidade de enerxía dunha radiación por unidade de volume e de intervalo de frecuencias, a partir da teoría de Planck. Exprésase por

FORMULA

en que h é a constante de Planck, v a frecuencia da radiación, c a velocidade da luz no baleiro, k a constante de Boltzmann e T a temperatura absoluta. OBS: Tamén se denomina fórmula de Planck.

PERSOEIRO

Físico alemán. Alumno de H. Helmholtz e G. Kirchhoff, ensinou física teórica nas Universidades de Múnic, Kiel e Berlín. En 1930 foi nomeado presidente do Kaiser Wilhelm Institut de Berlín, rebautizado despois en honor seu como Max Planck Gesellschaft. Estudou a distribución espectral de enerxía na radiación do corpo negro e traballou sobre a hipótese dunha descontinuidade nos procesos de absorción e de emisión de enerxía, onde introduciu a hipótese dos cuantos de enerxía. En 1900 atopou a fórmula que leva o seu nome, considerada unha das fundamentais do Universo. Escribiu Die Entstehung und Entwicklung der Quantertheorie (1920). Recibiu o Premio Nobel de Física (1918), polo descubrimento dos cuantos de enerxía.

1. Comunidade biótica formada por todos aqueles organismos que se atopan en suspensión no seo de augas doces ou salgadas. A suspensión dos organismos planctónicos conséguese mediante o movemento ou ben reducindo a densidade por medio de cámaras ou burbullas de gas, aumentando as superficies de contacto coa auga, pero, sobre todo realízase grazas á multiplicación das especies, que ademais axuda á perda suplementaria e constante de biomasa por sedimentación. Ten características de comunidade pouco madura: organismos de vida curta, moi prolíficos e pouco especializados, e formas de alimentación automáticas. A estratificación vertical do plancto relaciónase cunha distribución non uniforme da intensidade de luz, concentración de elementos nutritivos, turbulencia e existencia de descontinuidades de tipos da termoclina e da superficie da auga. O fitoplancto, ou plancto vexetal, proporciona enerxía solar ao ecosistema e concentra nos seus tecidos materia orgánica (fotosíntese), que é a forza...

2. cnefoplancto.

1. Idear ou elaborar un plan.

2. 1. Facer o plano dunha obra.

   2. Trazar sobre o terreo ou sobre o plano os cimentos da planta dunha obra proxectada.

PERSOEIRO

Médico e botánico. Foi catedrático de Historia Natural na Universidade de Santiago de Compostela (1849-1868) e na de Barcelona (1868-1888), onde foi reitor (1880). Escribiu o primeiro catálogo da flora de Galicia: Ensayo de una flora fanerogámica gallega: ampliada con indicaciones acerca los usos médicos de las especies que se describen (1852). Tamén publicou Programa de lecciones para la cátedra de Historia Natural (1851), Discurso leído en la solemne inauguración del curso académico de 1859 a 1860 en la Universidad Literaria de Santiago (1859), contra a teoría evolucionista, e Congreso agrícola gallego de 1864 (1864).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Girona, Catalunya, situado no S da comarca da Garrotxa (1.722 h [2001]).

1. 1. Cada un dos corpos sólidos que describen órbitas elípticas ao redor do Sol ou, en xeral, dunha estrela. O termo foi utilizado na antiga astronomía para designar os sete astros visibles a simple vista e que se desprazan lentamente respecto ás estrelas (o Sol, a Lúa, Mercurio, Venus, Marte, Xúpiter e Saturno). Coa teoría heliocéntrica de Copérnico, a Terra pasou a considerarse un planeta, e o Sol e a Lúa deixaron de selo. En 1781 descubriuse Urano, Neptuno en 1846 e Plutón en 1930. Segundo as dimensións, clasifícanse en planetas pequenos, ou de tipo terrestre (Mercurio, Venus, Terra, Marte e Plutón), e planetas xigantes (Xúpiter, Saturno, Urano e Neptuno). Tamén se agrupan en planetas inferiores (ou interiores), que teñen a órbita situada entre a da Terra e a do Sol (Mercurio e Venus), e planetas superiores (ou exteriores), coa órbita máis alá da terrestre, que son todos os demais. Distínguense das estrelas porque os planetas non escintilan. O movemento...

   2. planeta dobre

      Planetas ou corpos de masas similares que orbitan xuntos ao redor do Sol ou dunha estrela. No sistema solar o único caso é o de Plutón e Caronte.

   3. planeta pequeno

      asteroide.

2. Denominación xeral que recibe a Terra.