"Rei" (Contén)

PARROQUIA

Parroquia do concello de Xinzo de Limia baixo a advocación de san Tomé.

GALICIA

Pintor, ilustrador e ceramista. Formado na Escola de Artes e Oficios de Ourense (1970-1973), estudou a técnica do gravado con Hernández Quero en Madrid (1973-1975), e nos anos 1982-1985 realizou unha longa estadía formativa en Italia, principalmente en Roma. Foi profesor de plástica na Escola Obradoiro Auria (Ourense). Participou na restauración do Tucho-Volter, onde pintou un mural, e fixo o debuxo conmemorativo do milenario de san Rosendo en 2007, que fabricou Sargadelos. Das súas pezas cerámicas destacan principalmente as series de pombas, que xa empezara a facer cando vivía en Castromau. Ilustrou, xa no ano 1976, Dende Lonxe, unha obriña que se fixera en Ourense en homenaxe ao lexicógrafo P. Crespo e mais ao pintor ourensán Luis Trabazo. Dos últimos anos son as ilustracións de: En el límite de la escritura, Poesía última de J. A. Valente (2002), de A. López Castro, ou as de Palabras da montaña; e tamén colaborou en Volverlles a Palabra: Homenaxe aos represaliados...

GALICIA

Escritor. As súas obras, tanto en prosa como en verso, reflicten coa súa sinxeleza un fondo lirismo. Realizou diversas traducións utilizando o coñecemento das linguas e literaturas europeas que influíron na súa obra. Entre 1948 e 1952 elaborou a revista literaria Mensajes de Poesía. Da súa produción en castelán destacan La muerte de la Luna (1936), El bosque encantado (1947), Éxtasis (1948), Los amantes (1949) e Los oficios (1952). Autor da escolma poética de Manuel Antonio (1979), en galego escribiu os libros de poemas A realidade esencial (1955), Paisaxe en rocha viva (1958) e Os nobres carreiros (1970); e as obras en prosa Follas devagar (1972), Primaveira no lor (1974), Fogo solto (1976) e O libro dos mortos (1979). Foi membro da Real Academia Galega.

GALICIA

Profesor e escritor. Catedrático de Lingua e Literatura españolas, ademais do seu labor docente, realizou traballos de crítica literaria e erudición e colaboracións en La Región. Da súa produción destacan Escritores traducidos al gallego (1965), “Los siete cuentos de otoño de Cunqueiro” (1972), en Grial; El diminutivo y la atmósfera religiosa en “El obispo leproso” (1982) e Discografía literaria en galego.

GALICIA

Relixioso. Colaborador de diversos medios de comunicación, foi correspondente de A Nosa Terra. Ordenouse sacerdote (1963) e foi un dos fundadores da editorial Alvarellos e un dos conselleiros da revista Encrucillada. Publicou Os mil e un refráns galegos da muller (1973), Os mil e un refráns galegos do home (1977) e Crónicas (1981).

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Toén. Na súa orixe foi un templo románico construído no s XII, que pertencía ao couto da catedral de Ourense. Tivo unha soa nave á que se lle engadiron os brazos laterais, polo que quedou constituída a planta de cruz latina. A súa fábrica é de estilo barroco (s XVIII). No interior ten un retablo renacentista do s XVI realizado por Bartolomeu de Nosendo, similar ao da catedral de Ourense e na fachada principal destacan as dúas torres barrocas que a flanquean, así como a súa balaustrada.

PERSOEIRO

Escultor. En 1615 realizou o encargo de dous pasos para a confraría da Veracruz en Santiago de Compostela; un representaba a Xesús Cristo atado a unha columna e o outro ao ecce homo unha vez desatado. En 1631 tallou unha Virxe para a igrexa de San Pedro de Campañó (Pontevedra).

GALICIA

Relixioso. Estivo á fronte das parroquias de San Tomé de Maside (1835-1846) e Santo Eusebio da Peroxa, e en Monforte de Lemos e en Ourense desempeñou a docencia. É autor de El error y la razón teológica (1857) e do manuscrito Poema de la religión en seis cantos (1860).

PERSOEIRO

Escritor. Exerceu como profesor na Universidade de Lisboa desde 1957, sendo un firme opositor á ditadura de Salazar. Fundador da revista Tábola Redonda (1950), o seu primeiro éxito foi Secreta Viagem (1950). Da súa extensa bibliografía destacan Hospital das Letras (1966), As Quatro Estações (1980), Os Ramos os Remos (1985) e Tópicos recuperados (1992). Recibiu o Prémio APE (1986).

1. Relativo ou pertencente ás mulleres.

2. Aplícase ao home que lle gustan as mulleres e é moi dado a relacionarse con elas.

REINOS

Reino musulmán anexado á Coroa de Castela durante a Reconquista. Tras a conquista musulmá da Península Ibérica, unha parte do seu territorio quedou incorporada ao reino de Tudmir, coa cidade de Murcia como capital (despois de Orihuela). Co desmembramento do Califato de Córdoba, Murcia foi sede da Taifa do mesmo nome, incorporada ás veces á Taifa de Almería ou á de València. Mu Palatino;Palatino;mso-bidi- "Times New Roman" >ḥ ammad ibn ‘Ā’iša incorporouna ao Imperio Almorábide; á caída deste entronizouse ’ibn Mardaniš (1147-1172), quen, coa alianza de Afonso VII, freou a ofensiva almohade. Aínda así, logo de diversos golpes de estado e intentos de supervivencia, o Reino de Murcia caeu (1266) baixo Xaime I de Aragón, quen o entregou, segundo establecía o Tratado de Almirra, ao seu xenro Afonso X.

1. Trampa para pillar ratos.

2. Buraco onde se agochan os ratos.