"AN" (Contén)

Entidade fundada en 1989. Os seus fins son a promoción das actividades empresariais dos seus membros. Realiza conferencias, cursos, seminarios, reunións de traballo, entre outras actividades de carácter recreativo e social. Presidido por Salustiano Carro Páramo e dirixido por José Cantorna Agra.

Entidade de carácter empresarial fundada en 1993. Naceu co obxectivo de reunir os empresarios do Sur de Galicia nun foro empresarial que reafirmase o liderado de Vigo no desenvolvemento industrial de Galicia e do Norte de Portugal, e que promovese a colaboración entre os empresarios e o impulso da cultura empresarial. Entre outras actividades realiza conferencias, mesas redondas e coloquios sobre temas económicos e empresariais. Presidido por José Manuel Fernández Alvariño.

Sociedade deportiva dedicada ao alpinismo e ás actividades na natureza en xeral. Fundouse en Vigo o 2 de febreiro de 1942, como resultado da fusión do Centro Excursionista de Galicia e a Peña Excursionista Viguesa, no seo do Real Club Celta de Vigo, do que se constituíu en sección. En 1952 adquiriu plena personalidade xurídica e adoptou a súa denominación actual. Os seus alpinistas participaron en escaladas a cumios dos cinco continentes. Mantén, entre outras, seccións de espeleoloxía e de actividades subacuáticas. O club recibiu diversas distincións, tanto de autoridades deportivas coma de asociacións de prensa especializada; entre elas destaca o máximo galardón que en tres ocasións lle concedeu a Federación Española de Montañismo.

Asociación teatral creada en Madrid arredor de 1933 por Pura Ucelay e María Martínez Sierra, integrantes da Asociación Feminina de Cultura Cívica. O club naceu co obxectivo de promover a posta en escena de La zapatera prodigiosa de Federico García Lorca, pero ao pouco tempo o colectivo decidiu iniciar unha andaina en solitario e desenvolver un interesante programa orientado á renovación da escena madrileña, con Lorca como director de escena. Entre os espectáculos máis celebrados figura Peribáñez, a partir da obra de Lope de Vega, Peribáñez y el Comendador de Ocaña, e tamén hai que destacar os traballos preparatorios do espectáculo Así que pasen cinco años, sobre un texto do propio García Lorca, proposta que non se estreou.

Plancto propio das augas pouco iluminadas, que se atopa a unha profundidade que oscila entre os 30 e os 500 metros.

Formación política creada en 1993 trala agrupación de diversas forzas non centralistas e de signo nacionalista ou autonomista de Canarias. Os partidos fundadores foron: Agrupaciones Independientes de Canarias (AIC), que é o partido con maior presenza no Parlamento de Canarias; Iniciativa por Canarias (ICAN), que representa o nacionalismo de esquerdas dende a transición; Centro Nacionalista Canario (CNN), que é o resultado da evolución cara a posicións nacionalistas do antigo Centro Democrático Social; Asamblea Majorera (AM), que é partido maioritario na illa de Fuerteventura; e o minoritario PNL. No seu primeiro congreso, celebrado en Santa Cruz de Tenerife en 1999, resultou elixido presidente Paulino Rivero Baute. Así mesmo, decidiuse que no segundo congreso, antes do verán do 2002, se modificase a estrutura da formación para convertela en partido único. Ostenta o goberno canario dende 1993 (ata o ano 2000 co apoio do Partido Popular), ocupa o goberno de tres dos sete cabidos insulares...

Orificio posterior da cavidade nasal que presentan os tetrápodos, especialmente os crosopterixios, e que pon en comunicación aquela cavidade coa bucal.

Liñaxe establecida en Lugo que emprega as formas Coaño, Coañar e Acoañar. As súas armas levan, sobre campo de azul, un coaño.

asoira de xestas ou ramallos, empregada para varrer e xuntar os coaños que quedan na eira despois de mallar os cereais.

Limpar a palla miúda cunha cañeira aventando os restos de pallas ou de espigas miúdas que quedan entre os cereais despois de mallar.

Coaña.

Herba anual, glabra, de ata 50 cm de altura, algo fétida, con follas compostas, as superiores cos folíolos lineares, e flores brancas dispostas en umbelas. Os froitos secos son aromáticos e empréganse como condimento e na fabricación de licores. É semellante ao pirixel, aínda que resulta máis intenso e penetrante. As variedades máis apreciadas son a rusa e a marroquí. Emprégase na elaboración de embutidos e na condimentación de carnes, sopas, salsas, etc, así como aromatizante de determinadas bebidas alcohólicas. Moi usado nas cociñas india e chinesa, utilizábana os gregos e os romanos para a elaboración do pan e é unha das herbas amargas que consumían os xudeus durante a Pascua. Dos froitos maduros e das sementes da mesma planta obtense un aceite esencial doce e aromático, que se usa como saborizante.