"ISM" (Contén)

PERSOEIRO

Químico. Foi un dos iniciadores da análise química e introduciu o uso do microscopio nos estudios químicos. Empregou o ensaio á chama para diferenciar o sodio do potasio e obter o P2O2 por combustión do elemento; e tamén demostrou en1946 que o cinc era un elemento, cando conseguiu illalo en estado puro.

REXIÓNS

Rexión chá e pantanosa de Andalucía, situada preto da desembocadura do río Guadalquivir. Separada do mar por unha liña de dunas e atravesada polo devandito río, abrangue unha superficie de 4.200 km2. Unha boa parte dos terreos está dedicados á gandería temporeira.

1. ariante do marxismo que concibiu e aplicou Lenin na construción do socialismo en URSS cando alcanzou o poder. Caracterizouse pola consideración de todo problema teórico en termos de práctica revolucionaria e pola clara comprensión de que a mediación decisiva entre teoría e práctica se atopaba na organización revolucionaria do proletariado. As formas desta organización deben ser establecidas de acordo coa especialidade do contexto histórico e as medidas políticas que haxa que levar a termo.

2. Denominación do marxismo tal e como foi establecido teoricamente e, sobre todo, aplicado na práctica con posterioridade á época leninista. Chamado así pola ortodoxia marxista de URSS, tratouse dun corpo doutrinal que, con variantes máis ou menos importantes segundo as tendencias do movemento comunista oficial, ofrecía unha selección simplista e deformada do pensamento de Lenin a base de xeneralizar algunhas das súas observacións particulares, de utilizar fragmentariamente a súa obra ou de unir concepcións alleas, sobre todo stalinistas. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

1. Adquisición ou desenvolvemento de caracteres sexuais secundarios propios do xénero masculino no sexo feminino de calquer especie animal.

2. Presencia de caracteres sexuais secundarios masculinos na femia.

1. Modalidade de comportamento sexual caracterizada polo feito de que a excitación erótica e sexual, que a miúdo chega ao orgasmo, é provocada polo sufrimento físico que o suxeito se autoinfrixe ou recibe doutra persoa. Este termo derivou do novelista Leopold Ritter Sacher-Masoch (1836-1896), que presentaba a algúns dos seus personaxes caracterizados por este comportamento. Sigmund Freud ampliou este concepto ao cualificar o masoquismo como un comportamento sempre secundario, contraposto ao sadismo, e ao diferenciar tres tipos: o masoquismo que está condicionado pola gratificación sexual, o que é expresión da natureza do sexo feminino e o que deriva de determinacións inconscientes que esixen un castigo.

2. Comportamento da persoa que goza ao se sentir humillado ou maltratado.

1. 1. Doutrina filosófica que estableceu a materia como un constitutivo fundamental da realidade. Defende non só a independencia do real respecto ao pensamento humano, senón tamén a materia como substrato último do Universo, concepto polo que se opuña ao espiritualismo. As primeiras elaboracións sistemáticas do materialismo foron dadas na Antigüidade, na escola Chārvāka, no mundo oriental e na do atomismo grego, en Occidente. Nos ss XVI e XVII xurdiu unha nova corrente materialista de carácter mecanicista que deu máis forza ás posicións idealistas e espiritualistas no campo filosófico. A partir de G. W. F. Hegel, a reinterpretación marxista da dialéctica recolleu a tradición materialista e modificouna radicalmente, polo que se estableceu o materialismo dialéctico e o materialismo histórico. O desenvolvemento científico dos últimos séculos revelou pertinente unha concepción do mundo materialista, pero aplicouse con moita redución limitándoa ao campo da teoría do coñecemento.

   2. materialismo dialéctico

      Doutrina filosófica establecida por Karl Heinrich Marx e Friedrich Engels en que recolleron as teses fundamentais do materialismo, aínda que se opuxeron á súa formulación mecanicista. Para a dialéctica marxista, o mundo debe ser concibido como un conxunto de procesos en que os corpos e o seu reflexo mental no cerebro humano, os conceptos, permanecen sometidos a un proceso constante de aparición e desaparición. Trátase dunha concepción xeral do mundo -que ten a súa base científica no materialismo histórico e nas ciencias naturais- e comporta unha peculiar teoría do coñecemento. Esta última, elaborada principalmente por Vladimir I. Lenin, sostén que o coñecemento humano reflite a realidade, e non de forma pasiva e fotográfica, senón de xeito aproximativo e activo en que a realidade se entende como constituída por unha infinidade de niveis que se integran nunha totalidade en movemento constante. O proceso de coñecemento ten que ser progresivo, pero sempre incompleto. O criterio de verdade,...

   3. materialismo histórico

      Teoría establecida por Karl Heinrich Marx e Friedrich Engels sobre o desenvolvemento das sociedades. En contra do papel determinante atribuído polo idealismo aos factores ideolóxicos ou políticos no proceso histórico, o materialismo establece que toda a historia da humanidade, a excepción dos seus estados máis primitivos, estivo dominada por unha loita de clases, e que estas clases son produto das relacións de produción e intercambio de cada época e que por tanto, a estrutura económica da sociedade é o fundamento real a partir do que se explican a superestrutura das institucións xurídicas e políticas e as formas de representación relixiosas, filosóficas ou doutra índole. Á parte do factor económico, o marxismo incluíu o factor humano como elemento tamén fundamental na transformación da realidade histórica.

   4. materialismo mecanicista

      Corrente filosófica que xurdiu no s XVIII representada inicialmente por La Mettrie e Holbach e no s XIX por L. Büchner, K. Vogt e J. Moleschott. Caracterízase polo feito de que reduce todo fenómeno psíquico-espiritual a unha simple manifestación de determinacións materiais, e concibe a realidade como integrada por entidades independentes, illadas e estables, definidas por propiedades primarias irredutibles unhas das outras. De aquí vén a súa afirmación da posibilidade dun coñecemento absoluto, baseado no progresivo descubrimento destas entidades e propiedades. Pode identificarse co naturalismo.

2. Actitude ou tendencia a dar unha importancia excesiva aos intereses materiais.

1. Tendencia do socialismo marxista que propugna a loita revolucionaria para impoñer un réxime baseado na propiedade colectiva dos medios de produción.

2. Corrente que, dentro dun partido ou dunha corrente de pensamento, propugna o programa máis radical ou máximo. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

1. Doutrina segundo a que a realidade, ou polo menos a realidade natural, é concibida como unha máquina ou un mecanismo, ou é explicada segundo un modelo mecánico. A concepción mecanicista do mundo establece o real como un corpo único rexido por leis mecánicas ou ben como un conxunto de corpos en movemento (coincidindo fundamentalmente co atomismo) e afirma a posibilidade e mesmo a necesidade de dar conta dos fenómenos naturais a partir de modelos mecánicos. Facilmente vinculado a unha concepción materialista da realidade (materialismo mecanicista), o mecanicismo foi rexeitado polo propio materialismo, nas súas modalidades de comprensión máis humanistas (marxismo e materialismo dialéctico).

2. Teoría que pretende explicar os fenómenos vitais por medio de leis físicas da mecánica, oposta ao vitalismo.

1. 1. Estrutura complexa das partes dunha máquina.

   2. Conxunto de elementos mecánicos que fan unha función determinada dentro do conxunto dunha máquina ou dun aparato máis complexo.

   3. Maneira en que opera unha máquina.

   4. Manexo dun instrumento ou dunha máquina.

2. Maneira de funcionar, de desenvolverse ou de organizarse algo.

3. 1. Medio mecánico para producir o son nos instrumentos musicais, conectado habitualmente a teclas ou botóns.

   2. Movemento físico tendente a obter, cunha parte ou outra do corpo, os sons musicais dun instrumento, como, por exemplo, os movementos dos dedos polo piano.