"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Poeta e apoloxista cristián. As súas obras, Instrutiones e Carmen apologeticum, representan o primeiro intento de construír unha épica cristiá.

PERSOEIRO

Crítico e realizador cinematrográfico alxeriano. Especializouse no documental político coas producións Les deux marsellaises (As dúas marsellesas, 1968), La Cecilia (1975), Carnets de bal (Carnés de baile, 1980) e L’ombre rouge (O ombreiro vermello, 1981).

1. Relativo ou pertencente ás Comores, aos seus habitantes ou á lingua comoriana.

2. Natural ou habitante de Comores.

3. Lingua pertencente á familia lingüística níxer-congo, que se fala en Comores e en Madagascar.

1. Acción e efecto de acompañar. Na tradición recóllense ditos como: “Compaña, coa muller; i iso inda o hai que ver. Compaña de malos veciños, poucos e mal avidos. Compaña de tres, mala é. Compaña de un, compaña de ningún. Da mala compaña fuxe; e gárdate do ruxe-ruxe. De malas compañas, moitos perigos manan”.

2. Circunstancia de ir acompañado a algún lugar ou de estar acompañado.

3. Aquilo ou aquel que acompaña.

4. Conxunto de persoas.

5. Conxunto de especies vexetais que forman parte da mesma comunidade caracterizada por unha ou varias especies predominantes de árbores ou, nalgúns casos, arbustos. É froito da historia bioxeográfica da comunidade; por exemplo, no caso das carballeiras a compaña florística dos carballos está constituída, entre outros, por cancereixos, estripeiros, acivros, sabugueiros, abeleiras e anémonas. As masas forestais de repoboacións non adoitan presentar ningún tipo de compaña florística propia.

6. Procesión de almas en pena que saen do adro arredor das doce da noite e que percorren os camiños da parroquia. Como en todas as procesións, vai á cabeza da comitiva unha persoa coa cruz que leva tamén un recipiente de auga bendita co correspondente hisopo. É unha persoa viva que non pode mirar o cortexo de almas, nin revelar nada do que ve. Debido a este labor nocturno e ao contacto cos mortos, a persoa enfraquece, colle mala cor e perde a saúde. Para librarse, ten que pasarlle a cruz e a auga bendita a alguén que atope polo camiño durante a marcha. Esta crenza non é exclusiva de Galicia e conservouse tamén en Asturias e noutras partes de Península; mesmo chegou a existir noutros países europeos. A Compaña está formada por defuntos, pero non todos os que se lles aparecen aos vivos forman parte da mesma. Están, por exemplo, os aparecidos solitarios e os condenados que piden que lles rachen o hábito. A crenza na aparición dos mortos existiu na Antigüidade e en todas as culturas; cumpre a...

1. Bo comportamento ou boa relación que existe entre compañeiros.

2. Disposición de solidariedade cos compañeiros.

1. 1. Persoa que acompaña a outra no desenvolvemento dalgunha actividade, comparte con ela a pertenza a algún grupo ou está na súa compañía habitual ou circunstancialmente, por elección ou por casualidade.

   2. compañeiro de preito

      Persoa que preitea xunto con outra na mesma causa.

2. Cousa que conforma unha parella con outra ou un conxunto con outras.

3. Persoa, casada ou non, que convive con outra.

4. Aplícase aos taxons e, en particular, ás especies que están presentes nunha comunidade vexetal determinada pero que non manifestan predilección por esta comunidade.

5. Cada unha das persoas que se xuntan co fin de explotar a pesca en común e que contribúe coa súa forza de traballo e cos medios de que dispón.

PUBLICACIÓNS

Publicación que saíu en 1976 nas Pontes de García Rodríguez co subtítulo de “Voceiro do Sindicato Obreiro Galego, S.O.G.”. No seu primeiro editorial afirmaban o seu carácter de voceiro dos traballadores das Pontes, no que tanto estes coma as agrupacións que os representaban chamaban a atención sobre os principais problemas do sector. Compúñase principalmente de artigos de denuncia ou de apoio a Galicia ou á súa lingua.

GALICIA

Editor e impresor. Primeiramente adquiriu unha librería en Santiago de Compostela. En 1830 mercou a imprenta de Ramón Temes Gil e transformouna nunha das de máis produción e de mellor calidade do seu tempo. Nas cidades de Santiago de Compostela, Ourense e Vigo editáronse libros e traballos que foron eloxiados pola súa calidade tipográfica. Entre as obras impresas por Francisco Compañel figuran Observaciones al Código Penal (1834), de Bermúdez del Villar, e Estorbos que padece la agricultura, aínda que esta última vai firmada co selo Viuda e Hijos de Compañel.

PERSOEIRO

Editor e impresor, fillo do impresor Francisco Luís Compañel. Trala morte de seu pai pasou a ocuparse da empresa familiar baixo o pé de Viuda e Hijos de Compañel. Entre 1852 e 1856 deixou a imprenta familiar e trasladouse a Vigo, onde comezou a publicación do periódico La Oliva xunto con Uxío Carré Aldao e Manuel Murguía. En abril de 1857 o goberno suspendeu a edición desta publicación que tomou o nome de El Miño para volver á súa primeira denominación en 1868. Entre as obras publicadas pola súa imprenta destacan La primera luz. Libro de lectura para uso de las Escuelas de primeras letras de Galicia en 27 lecciones escrito por M... (1852?), Desde el cielo (1856), Mi madre Antonia. 1ª parte del libro de un loco (1856) ou o Dicionario de Escritores Gallegos, que se comezou a publicar por entregas no ano 1862, todas elas de Manuel Murguía; Tratado de Química Analítica (1858), de Juan Rodríguez Bustillo; Ligeras indicaciones sobre la enfermedad de la vid llamada Oidium tukeri (1858), de M.P.R;...

1. Comer o pan acompañado de compango.

2. Ordenar ou concertar algunha cousa dunha forma determinada.

3. Tratar de quedar ben con toda a xente.