"ROM" (Contén)

1. Acción e efecto de romanizar ou romanizarse.

2. Proceso histórico de implantación da organización e da cultura de Roma en todo o Imperio Romano. A unidade política foi seguida da unidade cultural, facilitada polo uso do latín. Só Oriente, provisto dunha cultura superior e helenística, mantivo a lingua e a civilización gregas e alí o proceso foi menos intenso. A verdadeira romanización caracterizouse pola latinización e foi propia de Occidente no Mediterráneo. A pesar dun certo bilingüismo, o latín foi a lingua oficial nas provincias occidentais, imposta pola administración, a escola, a xustiza, o exército e o comercio. En moitos lugares, porén, debeu ser a penetración cristiá a que finalizou o proceso de latinización. Deste xeito, a literatura latina deixou de ser axiña unha creación exclusiva de Roma e de Italia. Pero, máis que a literatura escrita, foi o repertorio teatral o procedemento que tivo unha influencia superior na educación das masas. Tamén cumpriron funcións específicas neste proceso a concesión do dereito de cidadanía,...

1. 1. Difundir a civilización, as leis, os costumes e a lingua romana, especialmente con relación á expansión da antiga Roma.

   2. Impor a Igrexa Romana os seus usos, costumes ou ritos a outras igrexas non latinas.

2. Adoptar os usos, a lingua ou os costumes dos romanos.

PERSOEIRO

Papa (897). O seu pontificado só durou uns meses e pénsase que preparou a rehabilitación do Papa Formoso.

1. 1. Relativo ou pertencente a Roma ou aos seus habitantes.

   2. Natural ou habitante de Roma.

2. 1. Relativo ou pertencente ao pobo romano.

   2. Individuo do pobo romano.

   3. Pobo de raza indoeuropea que habitaba a cidade de Roma. De procedencia incerta, os testemuños arqueolóxicos proban que, xa desde o s X ao VII a C, sobre os outeiros romanos, se foron formando unhas comunidades que, co tempo, obtiveron unha certa unidade política e participaron das leis do pobo latino. Sábese que, de entre todas as comunidades, Alba exerceu a supremacía ata que foi derrotada por Roma, que pasou a ostentar a hexemonía da Liga Latina. Séculos máis tarde, cando a urbe se converteu en imperio, convertéronse en romanos os habitantes de Roma e tamén todos os habitantes das terras que esta conquistou.

3. 1. Relativo ou pertencente aos territorios do Imperio Romano ou aos seus habitantes.

   2. Natural ou habitante dos territorios do Imperio Romano.

   3. ...

PERSOEIRO

Escultor e medalleiro. Activo en Lombardia, as súas obras mostran a incorporación ás tendencias do Renacemento. Realizou a Arca di Gian Galeazzo Visconti (1463-1497), relevos para unha porta do Palazzo Ducale de Mantua e diversas medallas (Xulio II, Isabel de Aragón).

1. Aplícase a calquera feito lingüístico, histórico, artístico e cultural determinado polo encontro das civilizacións bárbaras coa civilización romana e cristiá.

2. Leis romanas, recollidas polos bárbaros no s VI, para o uso das poboacións subxugadas nos estados fundados polos pobos xermánicos en terras do Occidente romano.

1. Relativo ou pertencente ao Sacro Imperio Romano-Xermánico.

2. Nome co que se coñece o soberano do Sacro Imperio Romano-Xermánico. O seu título oficial era o de emperador dos Romanos (ou emperador romano). O título de emperador romano empregábase despois da coroación como tal feita polo papa. Antes recibía o título de rei de Romanos.

1. Relativo ou pertencente a Romaña, aos seus habitantes ou á súa variedade lingüística.

2. Natural ou habitante de Romaña.

3. ariedade lingüística galoitálica que, xunto co emiliano, forma o emiliano-romañolo, que se estende pola rexión de Emilia e Romaña. Ademais dos trazos propios das variedades galoitálicas, destacan o paso de A > ä (säl ‘sal’), o enmudecemento de certas vogais (sbdal ‘hospital’; ital ospedale), ditongacións particulares (fiaur ‘flor’) con reducións (des, dis ‘deus’), ou a metafonía (quest, quist).

1. Calidade de romántico.

2. Movemento artístico e espiritual que, nos últimos decenios do s XVIII e durante o s XIX, se estendeu por Europa e determinou unha renovación profunda, sobre todo na literatura, pero tamén noutras manifestacións da arte e da vida. O termo romántico apareceu primeiro en Inglaterra durante o s XVII, e a complexidade dos aspectos da vida e das actitudes que revestiu o romanticismo, xunto á diversidade das tradicións nacionais en que se inseriu, dificultan unha definición. Así, aparece ás veces como un movemento revolucionario e outras veces como un movemento de restauración. Tamén se estableceu unha distinción entre o romanticismo da primeira xeración e o da segunda, e fíxose constar que a evolución seguiu direccións diferentes en Alemaña e no resto de Europa occidental. Mentres o romanticismo alemán partiu dunha actitude revolucionaria e foi parar a unha posición reaccionaria, o europeo occidental partiu desde unha posición conservadora e monárquica e evolucionou cara a unha actitude puramente...

1. 1. Relativo ou pertencente ao Romanticismo.

   2. Seguidor do Romanticismo.

2. Que ou quen é propenso á exaltación do sentimento, da fantasía ou da paixón.

3. Que provoca unha actitude sentimental.

1. Composición musical, xeralmente de carácter instrumental, dun elevado ton lírico. Destacan as romanzas de Beethoven para violín e orquestra (opus 40 e 50).

2. Canción lírica introducida dunha maneira destacada no contexto dunha ópera ou dunha zarzuela.

3. Canción estrófica breve, de carácter lírico, propia da música francesa. Apareceu no s XVIII.

1. Arremeter cos cornos, un animal.

2. Tropezar ou bater con algo.

1.   Festa popular arredor dun lugar santo.

2. Afluencia continuada de xente a un lugar.

3. iaxe de peregrinos, especialmente a feita por devoción a un santuario. Tradicionalmente distinguiuse entre romeiro, o que visita as tumbas dos santos apóstolos Pedro e Paulo en Roma; palmeiro, o que visita os lugares santos da vida, paixón e morte de Xesús Cristo en Xerusalén; e peregrino, o que visita a tumba do apóstolo Santiago en Compostela. Desde o punto de vista histórico-relixioso, trátase da viaxe emprendida, individual ou colectivamente, para visitar un lugar santo, onde se manifiesta dun modo particular a presenza dun poder sobrenatural. Considerada desta maneira, atópase desde a prehistoria en case todas as relixións, agás no brahmanismo máis antigo e na primitiva doutrina búdica. No mundo prehistórico e clásico a súa meta podían ser lugares naturais, ríos, fontes, montañas, cavernas ou grutas en cuxa proximidade, en moitos casos, se levantaron posteriormente santuarios dedicados a algunha divindade. Tamén tiña por obxecto cidades ou templos consagrados polo recordo ou a presenza...

PARROQUIA

Parroquia do concello de Abadín baixo a advocación de san Xoán.