"To" (Contén)

GALICIA

Debuxante, ilustrador e escritor. Colaborador de Faro de Vigo, dirixiu a galería de arte Arcana de Vilagarcía de Arousa. Escribiu e ilustrou o libro de literatura infantil O paxariño traveso (1987) e libros de poemas como O cavalo económico, Os poemas da seita (1987) e Sombra fértil (1999). Tamén pintou as series Peonzas e Azulados.

PERSOEIRO

Médica e política. Foi xefa provincial de asistencia sanitaria en Pontevedra, xerente de Atención Primaria, directora provincial do SERGAS e directora xeral de MUFACE (1996-1999). Foi deputada no Congreso desde   2000, subsecretaria do Ministerio de Educación e Cultura e da Presidencia, ministra de Sanidade e Consumo (2002-2004) e secretaria executiva de Política Social do PP desde 2004. Recibiu a Gran Cruz de la Real y Distinguida Orden Española de Carlos III (2004) e o Premio Galicia en Feminino (2004).

PERSOEIRO

Xurista. Foi membro do Tribunal Internacional de Xustiza desde 1987 e xuíz do Tribunal Europeo dos Dereitos do Home (1998-2003). Escribiu Lecciones de derecho internacional público (1985) e Curso de derecho internacional público y organizaciones internacionales (2003). Recibiu a Encomienda de Número de la Orden de Isabel la Católica (1998) e a Gran Cruz de la Orden de San Raimundo de Peñafort (2003).

GALICIA

Hispanista. Formado nas universidades de Madrid, Oxford e Múnic, exerceu a docencia na Oxford University e no King s College de Londres. Membro do Consejo Superior de Investigaciones Científicas, foi o fundador e primeiro director do Instituto de España en Londres, e vicepresidente da Anglo-Spanish Society.   Publicou Contemporary Spanish Literature (1928), Aspects of the Spanish Renaissance (1932) e Breve historia del hispanismo inglés (1948). Foi membro correspondente da Real Academia Galega, da Real Academia de la Historia e da de Bellas Artes de San Fernando.

GALICIA

Compositora. Foi cofundadora e presidenta da sociedade musical Cantar y Tañer e presidenta dos cursos internacionais universitarios Música en Compostela. Recibiu a Gran Cruz de Isabel la Católica, a Encomienda de Alfonso X el Sabio e a insignia de ouro da Universidade de Santiago de Compostela.

PERSOEIRO

Historiador e diplomático austríaco. Profesor en Innsbruck (1880-1900) e director do Instituto Austríaco de Historia en Roma (1901-1915, 1921-1928), foi ministro plenipotenciario de Austria ante a Santa Sé. Aproveitou a apertura do arquivo secreto do Vaticano, decretada por León XIII, para escribir Geschichte der Päpste (Historia dos Papas, 1886-1932).

1. Relativo ou pertencente aos pastores ou á vida dos pastores.

2. 1. Relativo ou pertencente aos sacerdotes, bispos e á súa actividade como pastores de almas.

   2. Conxunto de actividades que a Igrexa realiza para que os homes acepten a súa mensaxe de salvación. Distínguese entre a pastoral litúrxica, orientada á comunidade, e a pastoral misioneira, orientada aos non crentes. OBS: Tamén se denomina acción pastoral.

   3. carta pastoral.

   4. visita pastoral.

   5. bastón pastoral

      Caxato que levan os bispos, abades e abadesas nas cerimonias litúrxicas como símbolo de autoridade.

   6. teoloxía pastoral

      Ciencia teolóxica sobre a acción pastoral da Igrexa chamada tamén teoloxía práctica. O seu obxecto formal é o condicionamento da realización da Igrexa en cada situación de actualidade. Os bispados dunha mesma provincia eclesiástica teñen creado centros de estudos pastorais.

3. Aplícase ás composicións artísticas e literarias que evocan os costumes pastorís.

1. Guiar o gando cara ao pasto e gardalo mentres pace.

2. Dirixir espiritualmente un prelado os seus fieis.

1. Composición lírica que combina tres elementos temáticos básicos: o paseo matinal e o encontro dun cabaleiro cunha pastora que garda o gando, un diálogo a través do que o mozo declara o seu amor á moza, e o desenlace da aventura, que pode ser o consentimento ou rexeitamento da requirida, e mesmo a burla de que é obxecto o galán, coa posible ou real intervención dos parentes ou o amado da pastora para auxiliala. A partir de Marcabrú, a poesía occitana conferiulle ao xénero a estrutura e a forma que se fixeron clásicas, aínda que o xénero presenta diversidade de matices en canto á forma, o estilo, a intención e os elementos constitutivos. Na lírica galego-portuguesa apenas se localizaron oito composicións, escritas na segunda metade do s XIII e das que só tres introducen as normas convencionais do xénero, especialmente o diálogo entre a pastora e o cabaleiro: “Pelo souto de Crecente”, de Johan Airas; “Quandeu hun dia fuy en Compostela”, de PedrAmigo de Sevilha; e “Vi ojeu cantar damor”, de...

2. Composición musical de ton alegre e sincero que xurdiu a finais do s XVII e que evoca a música e os cantos dos pastores.

PERSOEIRO

Poeta e economista venezolano. Vicepresidente do Banco Central de Venezuela, foi ministro de Estado para la Cultura e presidente da Asociación de Escritores de Venezuela. Da súa obra destacan Poema del olvido (1945), Palabra de otros (1954), Elegía sin fin (1962, Premio Nacional de Literatura de Venezuela) e Razón de ser (1987). Membro da Academia Venezolana de la Lengua, recibiu o Premio Hispanoamericano de Poesía León de Greiff (1984) polo conxunto da súa obra.

1. Relativo ou pertencente á Pastoriza ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante da Pastoriza.

1. Relativo ou pertencente aos pastores ou á vida dos pastores.

2. Xénero literario que se caracteriza pola idealización da vida pastoril e, en xeral, da vida labrega. Na poesía ten o seu comezo e logra o máximo desenvolvemento nas letras clásicas grecolatinas. A prosa pastoral cultivada por Longus culmina, durante o Renacemento, coa Arcadia de Sannazaro. O xénero entrou en decadencia a principios do s XVII.

RIOS

Río que nace no monte Monticaño, na parroquia de Pastoriza (Arteixo), e que desemboca na de Oza (A Coruña), no Océano Atlántico.