"Est" (Contén)

criptografía.

Dinosauro ornitisquio, que acadou os 9 m de lonxitude e máis de 2 toneladas de peso, de corpo grande cunha dobre fileira de placas óseas, con forma de punta de frecha, a ambos os lados da columna vertebral. Algunhas destas placas acadaban máis de 60 cm. Camiñaban sobre as catro patas: as patas traseiras eran enormes, de dobre tamaño ca as dianteiras, feito que motivaba que a parte máis elevada do animal fosen as cadeiras. A cola era forte e grosa, con espiñas longas e afiadas, de ata 100 cm de lonxitude, que servían para defenderse dos depredadores. A cabeza pequena, cun cranio estreito duns 40 cm de longo, presentaba un peteiro sen dentes na parte anterior da mandíbula e moas pequenas. Foron animais herbívoros en greas a finais do Xurásico distribuídos polo oeste de América do norte, oeste de Europa, leste de Asia e leste de África.

Tecido groso feito con tiras de esparto, vimbio, palma ou outros materiais que serve para cubrir un pavimento, limpar os pés ou para outros usos.

Suco que deixa tras de si unha embarcación cando navega.

Espacio costeiro produto da invasión cotiá das mareas do medio terrestre na desembocadura dalgúns cauces fluviais e que, as máis das veces, están parcialmente illados do mar por unha barra areosa ou por un estreitamento rochoso. Nos esteiros teñen lugar fenómenos de mestura das aguas fluviais doces (cunha concentración de sales inferior a 0,5 g/l), mariñas (cunha concentración de sales de 35 g/l) e de sedimentación dos materiais erosionados na conca hidrográfica. A sedimentación vese favorecida pola baixa pendente do esteiro e a entrada das mareas, que fan que a velocidade das augas se reduza. Os sedimentos máis grosos sitúanse preto da desembocadura, mentres que os máis finos se depositan preto da cola do esteiro. Os sedimentos acumulados forman amplas chairas lamacentas que, na baixamar, dan lugar a unha rede de canles. A achega de materia orgánica arrastrada polos cauces fluviais e a floculación desta ao contacto coas augas salobres do esteiro fan que sexan ata 30 veces máis fértiles...

Alforxa confeccionada con esparto.

Antropónimo feminino de orixe cristiá procedente dunha advocación da Virxe María nas ladaíñas Stella matutina ‘estrela da mañá’, aínda que é posible que teña raíces máis antigas. Presenta o hipocorístico Telluca. Houbo unha mártir no s III chamada Estela nas Galias. A súa festividade celébrase o 30 de maio.

Relativo ou pertencente ás estrelas.

Herbácea do xénero Stellaria, da familia das cariofiláceas, caracterizada por presentar talos nodosos e cuadrangulares, follas opostas e sen estípulas, e flores actinomorfas, numerosas, de sépalos libres, tres estilos e pétalos brancos. Os froitos son cápsulas con 6 dentes profundos. En Galicia están presentes as especies: S. alsine, en mananciais, cursos de auga e lugares húmidos e sombrizos; S. graminea, en lugares húmidos e sombrizos; S. holostea, en sebes e matogueiras; S. media, en cultivos e pedregais; S. neglecta, en prados do sudoeste do país; S. nemorum, en prados e claros de bosque da metade oriental do país; e S. pallida en terreos areosos do nordeste do país.