"AN" (Contén)

(Siria?, s II) Mártir cristián lendario. Segundo unha lenda do s XI, foi un príncipe cananeo que nun principio estivo ao servizo do demo. Logo, ocupouse de pasar viaxeiros sobre os seus fortes ombreiros por un torrente. Disque un día se lle apareceu Cristo baixo a forma dun neno e recoñeceuno polo seu peso; foi daquela cando comezou a súa predicación co nome co que se coñece Christophorus ‘portador de Cristo’. Sufriu martirio en tempos do Emperador Decio (249-251). A reforma litúrxica do Concilio Vaticano II eliminouno do calendario romano, aínda que é dos santos máis antigos no culto hispánico (s VII) e en Oriente xa está documentado no s V. Na Idade Media, o seu culto era moi popular en Occidente. A súa advocación principal é a de protexer contra a “mala morte”, sen recibir os sacramentos da unción dos enfermos; aínda que por ter prestado servicios a viaxeiros e camiñantes a tradición converteuno en patrón dos automobilistas, aviadores, alpinistas, atletas,...

š (Ilanča, Serbia 1893 - Belgrado 1977) Escritor serbio. Foi un dos iniciadores do expresionismo na literatura serbia. Da súas obras destacan Dnevnik o Čarnojevicu (Diario de Čarnojevicu, 1921), a obra teatral Maska (A máscara, 1918) e a novela histórica Seobe (1929).

Doce elaborado con follado ou con pasta preparada con levadura, fariña, leite e manteiga. Córtase en triángulos, que se envolven dándolles a forma de media lúa no cuarto crecente. Adóitase consumir no almorzo.

Fase climática do interglacial Günz-Mindel que marca o inicio do Plistoceno medio.

Relativo ou pertencente ao Cromeriano.

Información relativa á cor da luz analizada, nos sistemas de televisión en cor. Consta de dous compoñentes, o ton e a saturación, e é completamente independente do valor da luminancia.

Texto galego do s XV conservado en dúas versións. Unha nun manuscrito do arquivo da catedral de Santiago (14 follas) e en dúas copias deste: manuscrito 1.228 da Biblioteca Nacional de Madrid (do XVI) e manuscrito 1.924 da Biblioteca Universitaria de Salamanca (do XVII). A outra nun manuscrito da Biblioteca Vaticana (do XVII). Ademais diso, en 1888 López Ferreiro citaba outros cinco manuscritos, actualmente de paradoiro descoñecido. A versión da Biblioteca Vaticana indica que se escribiu en 1444 e que a compuxo “Jan Rodriguez do Padron”, coincidindo cun códice que posuía A. Fernández Guerra, pero non hai fundamento para esta atribución. O códice de Santiago foi escrito en 1468 por Rui Vasques, clérigo de Chacín (Mazaricos). O autor tenta facer unha exaltación da igrexa de Iria, onde estivo o bispado antes do seu traslado para Santiago, e refírese aos bispos de Iria-Compostela desde os inicios ata os tempos de Diego Xelmírez. Para a elaboración do texto utilizou como fontes o Chronicon Iriense...

Novela publicada por Gabriel García Márquez en 1981. Baseada nun feito real, recrea os acontecementos e circunstancias que rodean un crime, resultado dunha vinganza por unha ofensa de honor. Narra o asasinato do protagonista, Santiago Nasar, por dous irmáns, Pedro e Pablo Vicario, que o consideran responsable da perda da virxindade da súa irmá, Ángela Vicario, que acaba de casar e que é repudiada por Bayardo San Román, forasteiro que chegara á vila meses atrás. Inspirada nos modelos da crónica xornalística e da novela policíaca, é unha historia circular que comeza e remata coa morte do suposto culpable. O narrador preséntase como investigador que tenta aclarar o suceso a partir da reconstrución do período que transcorre desde o remate das celebracións da voda ata a consumación do crime anunciado. Ao longo de cinco capítulos, o narrador-cronista avanza e retrocede na sucesión lóxica dos acontecementos e alterna os seus recordos e as súas impresións posteriores co testemuño dos personaxes...

Novela publicada por Álvaro Cunqueiro en 1956, que recibiu en 1958 o Premio da Crítica na súa versión en castelán. A narración está ambientada na Bretaña francesa dos tempos da Revolución Francesa, unha terra de pasaxeiros, defuntos, fantasmas e cabaleiros. Nas súas páxinas narra unha curiosa viaxe que o sochantre de Pontivy, chamado Charles Anne Guenolè Mathie de Crozon, realiza polas terras bretonas para participar en Quelvén no enterramento dun fidalgo. O narrador dá abundantes noticias do sochantre: nacido en 1762 e fillo único, ten un ollo de vidro, é orfo de nai desde os 11 anos e culmina a súa paixón pola música (trompeta, danza e bombardino) aos 22 anos cando figura como sochantre na capela de Pontivy e hóspede na casa da viúva madame Clementina Marot. A viaxe do sochantre realízase nunha carroza na que vai acompañar un grupo de defuntos que de noite recuperan a súa forma esquelética: son o Coulaincourt de Bayeux, Clarina de Saint-Vaast (a única muller do grupo), Guy Parbleu,...

Cronicón denominado tamén impropiamente Cronicón de Moissac, que comprende o período 670-821. Foi redactado por un monxe do mosteiro languedociano de Aniana sobre a base dos anais reais francos e dos anais languedocianos, xa perdidos.

Centro de investigación teatral fundado en Milán en 1974 por diversos creadores preocupados polo estudo das diferentes modalidades e posibilidades de creación e comunicación teatral, e pola experimentación de novas linguaxes escénicas, amais de alentar espacios de interdisciplinariedade entre as diferentes expresións artísticas, mantendo unha actividade permanente ata finais da década de 1990. Á parte da produción de espectáculos e doutras manifestacións escénicas de corte experimental, ou da recuperación de formas teatrais tradicionais, como o teatro de monecos, no CRT tamén impartiron seminarios directores e artistas da categoría de Jerzy Grotowski, Bob Wilson, Tadeusz Kantor, Richard Formenan, Andrzej Wajda ou Merce Cunningham.

Opúsculo da autoría de Afonso Daniel Rodríguez Castelao que apareceu en 1930, publicado co selo editorial do Seminario de Estudos Galegos en Santiago de Compostela. Elaborouno a partir dos datos recollidos nun traballo de campo en Bretaña, ao que incorporou máis de 150 láminas como material de ilustración. Foi Valentín Paz Andrade quen, na viaxe que fixo á Bretaña francesa en 1927, informou a Castelao (nalgunhas cartas escritas dende Lorient e outras vilas bretonas) das semellanzas entre os cruceiros galegos e os calvaires bretóns. Interesado no tema, os seus amigos de Pontevedra conseguiron que a Junta de Ampliación de Estudios lle concedese a Castelao unha segunda bolsa de viaxe que lle permitiu -acompañado esta vez da súa dona, Virxinia- percorrer as terras da península de Armórica no ano 1928. Visitou, así, Bretaña e estudiou menhires, dolmens, megalitos e cruceiros (calvaires) de diverso tipo: primitivos, simples, púlpitos, multifigurativos, etc. Cómpre ter en conta...